verhalen

Engels

20 september 2018

 

We zijn geen engels in Nederland, maar spreken wel aardig Engels. Dat vindt men in het buitenland ook, want Nederland wordt meestal bij de paar landen genoemd waar het beste Engels wordt gesproken, naast de eigen moedertaal. 

 

Volleybal is een van de voorbeelden van Engelse woorden die volledig zijn ingeburgerd, al valt er dan wel zo af en toe een lettertje weg. Laatst zag ik op de Nederlandse TV een nieuwe vorm van deze sport. Twee duo's speelden op het strand tegen elkaar. De verslaggever had het steeds over bietsvolleybal, ik snapte er niets van. Je zou verwachten dat de spelers proberen de bal op een slinkse manier, liefst gratis, van de tegenspelers proberen af te pakken, maar nee hoor. Ze knalden de bal zo hard mogelijk richting tegenstanders.

 

Ondertussen zit de politie niet stil in ons land. Zo waren ze laatst met een colt Kees bezig, volgens het journaal. Kees was blijkbaar een revolverheld, die ze probeerden te pakken te krijgen. Maar de verwarring sloeg toe toen gezegd werd dat ze steeds meer Colt Keeses wilden oplossen. Was het hier dan nog het wilde westen, twintig jaar geleden? Het zal allemaal wel op een misteek berusten.

Happy beursdag to you

26 april 2018

 

Zoals bekend is de rente historisch laag. Dat betekent dat Jan met de Pet geen of nauwelijks rente krijgt op zijn spaarrekening.

 

Zoals ook alom bekend kan de belastingdienst het je niet leuker maken, wel gemakkelijker...  Vandaar dat er 4,2 procent belasting wordt geheven op ieders zuur verdiende spaargeld (in de vorm van vermogensbelasting). De redenering is dat iedereen wel 4,2 procent rendement kan halen. 

Dit betekent dat de Staat er vanuit gaat dat iedereen wel een beetje op de beurs belegd - immers, zonder dat is het onmogelijk om 4,2 procent rente te halen over het spaargeld.

 

Een gezonde dosis realisme leert dat geld beleggen op de beurs voor- en nadelen kent. De voordelen zijn (alleen in Nederland!) dat de winst die op de beurs wordt gehaald onbelast is. Door die winst neemt iemands vermogend toe en, ja wel, die wordt natuutlijk belast met 4,2%.

 

Je zou verwachten dat het verlies dat je leidt op de beurs kan worden afgetrokken van diezelfde belasting. Helaas, niets is minder waar. Het nadeel is dus dat verlies voor eigen rekening komt.

Het mag geen naam hebben..

Niemandalletje 1, 24 oktober 2017

 

Gisteren las ik op teletekst dat Miliaan Niesten een wedstrijd had gewonnen op een klein tennistornooi in China. Niesten wie?

Nooit van gehoord, noch van die voornaam, noch van de tennisser. Hij staat ook niet op de wereldranglijst, waar een handvol Nederlandse spelers wordt genoemd. Over namen gesproken, de volgende Nederlandse tennissers staan op die lijst: Robin Haase, Tallon Griekspoor, Botic van de Zandschulp, Thiemo de Bakker, bepaald geen alledaagse Hollandse namen. Maar ook in een echte volkssport als voetbal zijn Jan, Piet en Klaas met een vergrootglas te zoeken.

 

Dat was vroeger anders, vooral op het platteland. Ik weet nog goed dat ik als C-junior met VMA (Vooruit Mannen Achteruit) voor het kampioenschap van het Achterland ging. Uitgerekend de beslissende wedstrijd tegen Dolense Boys miste ik door een blessure. In een oud schriftje vond ik nog de opstelling van ons elftal in die wedstrijd:

 

                                                      Gijs Graai

 

                Simon Ster         Ger Aamte            Cor Pulent                  Hans Worst

 

                           Joris Kant            Karel Schopper          Piet Luttig

 

                            Dick Doener      Ko Mazuiper               Bart Rap

 

Scheidsrechter: Jan Boerefluitjes

Grensrechter: Piet Vlagniet

 

Naschrift, 6 november

Het wordt niet beter: Boy Westerhof en Scott Griekspoor staan nu ook op de tennislijst. En wat dacht je van de ranglijst bij de dames: Kiki Bertens, Richel Hogenkamp, Lesley Kerkhove, Aranxta Rus, Quirine Lemoine, Bibiane Schoofs; niet echt een Annie en Janneke lijst...

 

Verdeel en heers

KU Leuven
KU Leuven

Politiktak 2, 12 oktober 2017

 

Keurig staan ze op een rijtje, de handen gevouwen, eerbiedwaardig: Rutte, Buma, Pechthold en Seegers. Bijna knullig, dacht ik. Maar wel eenheid uitstralend: allemaal in het (donker)blauw. Ik had zo'n donkerbruin vermoeden dat dit afgesproken werk is.

 

Dan nemen ze een voor een het woord, dan andere drie staan ver van het spreekgestoelte. Wat hebben ze mooie afspraken binnengevist voor hun eigen partij! Alle vier noemen ze verschillende punten. Weg vertrouwen, weg eenheid...

 

Nog net kon na de laatste verkiezingen een meerderheid met 4 partijen worden gehaald. Stel je voor dat de 8 grootste partijen ieder 7 zetels had gehaald. Dan was chaos echt troef geweest, hadden we een coalitiebespreking van 4 jaar gehad....

 

Als jongen begreep ik niet goed hoe je op een politieke partij kan stemmen: "Ben je het dan eens met alle punten van die partij?" En blijft dat dan zo? Later, toen ik steeds meer mijn eigen weg ging, begreep ik wel dat actief lid zijn van een politieke partij de nodige compromissen tussen eigen belang en eigen opvatting versus partij belang vergt. Maar goed het gaat hier over hoe verschillende partijen elkaar (moeten) vinden.

 

Als ik de website Parlement en Politiek lees, zie ik dat van de landen met evenredige vertegenwoordiging in Europa (en geen districtenstelsel) alleen Nederland geen kiesdrempel heeft. Dus iedere partij die minstens 1 zetel haalt, komt in de Tweede Kamer. Denemarken heeft een drempel van 2% en vrijwel alle andere landen 4 of 5%. Een kiesdrempel gaat versnippering tegen, maar dit gaat wel ten koste van het democratisch gehalte, zo legt men uit. Men bedoelt hier dat zo veel mogelijk kiezers "hun stem terug zien" in het parlement.

 

Of dit de democratie bevordert is nog maar de vraag. Er moet geregeerd worden en dat betekent in Nederland (en steeds meer zo lijkt het in de 45 jaar dat ik stem) een moeilijk te vatten compromis. Zou het dan toch niet beter zijn om een kiesdrempel van bijvoorbeeld 4% in te voeren? Stel je voor dat bij de volgende kamerverkiezing nog meer partijen ergens tussen de 5 en 15 zetels scoren (en geen partij daarboven zit): coalitiebesprekingen die een halve kabinetsperiode beslaan...

 

Dus kiesdrempel zeg ik, maar als "compensatie" houden we de gemeenteraadsverkiezingen zonder drempel. Voelt iedereen zich op dat niveau vertegenwoordigd!

 

 

 

 

De Nederlandse vrouwen nemen de macht

Actualitijd 2, 8 oktober 2017

 

Marit Bouwmeester is vandaag Europees kampioen zeilen geworden, nadat ze eerder wereldkampioen werd. Wat me al eerder opviel, wordt vandaag bekrachtigd: De Nederlansde sportsters winnen veel meer gouden medailles bij Wereld- en Europese kampioenschappen dan hun mannelijke collega's. Toeval? Waarschijnlijk, maar toch...

 

Ik heb geen archief bijgehouden, maar zo maar even uit het hoofd: Chantal Blaak wordt wereldkampioen wielrennen en Annemiek van Vleuten presteert hetzelfde in de tijdrit. Yvonne van Vlerken wordt EK triathlon, vrouwen dubbelvier worden wereldkampioen, Laura Smulders wint de wereldbeker bmx, Dafne Schippers WK 200 meter, hockeysters Europees kampioen....

 

Bij de mannen staat daar tegenover: Tom Dumoulin en de hokeyers die (ook) Europees kampioen werden.

 

Frappant, toch?

Voetbal laat zich in de kaart kijken

Actualitijd 1, 7 oktober 2017

Ik heb net geprobeerd de voetbalwedstrijd Wit-Rusland tegen Nederland uit te kijken. Is niet gelukt... Met veel geluk wint Nederland met 3-1. Dat we zo diep gezonken zijn hadden weinig voetbalkenners zich voorgesteld, zo'n twee jaar geleden.

 

Over voetbalkenners gesproken, wat me het meest verbaasd heeft vanavond is de onwetendheid van alle betrokkenen. De trainers en voetballers na afloop, de verslaggevers vooraf, tijdens en na de wedstrijd, niemand heeft in de gaten dat de 8-0 van Zweden in de wedstrijd tegen Luxemburg, net voorafgaande aan de wedstrijd van Nederland, een veel minder belangrijke rol speelt dan alle betrokkenen menen.

 

Dit komt door de regel dat voor de bepaling van de 2e plaats in de poule de wedstrijden tegen de nummer 6 in de poule niet meetellen. Ik had dat deze week ergens opgevangen en heb het voor alle zekerheid op de site van de UEFA nog even nagelezen.

 

Iedereen zegt na de wedstrijd dat 6-0 winnen van Zweden onmogelijk is. En eigenlijk is 7-0 nodig. Maar Nederland moet helemaal niet met 7-0 winnen. Of de resultaten van Luxemburg of die van Wit-Rusland worden geschrapt. In beide gevallen heeft Zweden 2 doelpunten meer gescoord dan Nederland en die worden dus geschrapt.... Nederland moet dus met 5-0 winnen. (is wel even rekenen)

 

Niet dat dit er in zit, maar dat is wat anders. Het gaat hier om onwetendheid, niet om chauvinisme.

 

 

 Naschrift, 11 oktober

De auteur van dit stukje laat zich in de kaart kijken. Bij nader inzien blijkt de door mij genoemde regel alleen te worden gebruikt om de slechtse nummer twee van de 9 poules te bepalen. De UEFA blunderde ook, zo meldden de dagbladen, zij hadden op hun site Nederland als tweede gezet.

Dat riep weer de discussie op waarom bij een gelijk aantal punten het doelsaldo bepalend is en niet het onderlinge resultaat.

En dan te bedenken dat een goal van Bas Dost aan het eind van de heenwedstrijd ten onrechte werd afgekeurd....

 

 

 

Wild, wilder, wildest

Politiktak 1, 23 november 2016

 

 

Het blijft interessant de huidige rechtzaak tegen Wilders. Gelukkig is het mogelijk in onze democratie, zoals in deze zaak, dat mensen aangifte kunnen doen wanneer ze zich publiekelijk gediscrimineerd voelen. Voor zover ik weet is Wilders wel de eerste (landelijke) politicus tegen wie aangifte is gedaan.

 

De laatste weken krijg ik steeds meer het gevoel dat het erg onhandig is dat het OM een zaak begonnen is. Wat ik meteen al inschatte wordt steeds duidelijk: Wilders heeft gewin bij deze zaak, ongeacht de uitspraak. Sterker nog, waar hij vanaf het begin beweert dat het hier om een politiek proces gaat, wordt nu ook duidelijk – met name na “het laatste woord” van vandaag – dat hij zelf het proces politiek maakt. Waarschijnlijk was dit Wilder’s plan vanaf het begin van de rechtzaak. Vandaar dat hij en zijn advocaat nauwelijks ingezet hebben op “maar ik bedoelde natuurlijk minder criminele Marokkanen”.

 

Het OM richt zich, zo lijkt het, louter op de juridische kant van de zaak: is de vrijheid van meningsuiting van een politicus begrensd, zelfs als hij niet letterlijk aanzet tot geweld, discrininatie, enzovoort? Het antwoord van het OM is ja, de vrijheid van meningsuiting is begrensd, zelfs als je in een “politieke” bijeenkomst slim vraagt naar de mening van de aanwezigen.

 

Ze kijken niet naar de consequenties van het alleen al beginnen van een rechtzaak. Die kunnen zijn dat veel Marokkanen zich meer in de hoek gezet gaan voelen omdat Wilders, gesterkt door een toenemende aanhang, nog meer gas zal geven.

 

Biljarten (Hystory 1, 26 oktober 2016)

 

In mijn studententijd heb ik wel eens gebiljart, maar dat stelde niets voor. In die tijd kenden we in Nederland alleen ‘gewoon’ biljart, hoewel poolbiljart ook al wel bestond. Het leukst om naar te kijken vind ik tegenwoordig snooker. Eigenlijk gek als je het oude biljarten, zoals driebanden, vergelijkt met snooker. Bij driebanden is het de bedoeling de ballen zo dicht mogelijk bij elkaar te krijgen, bij snooker begin je met alle ballen bij elkaar.

 

Het staat trouwens onomstotelijk vast dat de oude Grieken de uitvinders zijn van het biljartspel. Aristoteles was een van de beroemde leermeesters. In die tijd speelde men nog op een echt grasveld, liggend op de grond. Het was een echte mannensport, vrouwen die liggend biljarten vond men toen aanstootgevend. Het schijnt dat het spel zo ook werd gebruikt om veldslagen voor te bereiden.

 

Aan het eind van het Griekse Rijk ging men voor het eerste over tot spelen op tafels. Maar die overgang ging niet zonder slag of stoot. De vrouwen, die eerst werden uitgesloten van het spel, verdedigden de eettafels met hand en tand.

 

Enfin, de rest kennen we. In de achttiende eeuw speelden de mannen zowel als de vrouwen biljart. Vrouwen die mannen versloegen stonden toen in hoog aanzien. Wat wil je, vrouwen die met de ballen kunnen spelen… “Wat een stoot” is toen ontstaan.

Dysfunctionalitijd

Verhaaltje, 16 november 2015 We leven in een bijzondere tijd. Schoenen met veters die los blijven hangen, broeken die afzakken, racefietsen met een smal stuur en zonder rem, ….. Vandaag waarschuwt minister Asscher voor waakzaamheid: jonge mensen tussen 25 en 35 jaar vertonen steeds meer “burn-out” klachten. Hoe zou dat komen? Eerlijk gezegd heb ik dit ook al om me heen gezien da laatste paar jaar. Mede door de slechte economische situatie van de laatste 7 jaar, moeten bij veel bedrijven steeds meer worden gedaan met minder mensen, of hetzelfde aantal mensen moet steeds meer doen. Ouderen schrappen dan wellicht steeds meer activiteiten na werktijd, maar de jongeren willen “alles”: carrière maken, een gezin, spannende vakanties, concerten bezoeken, buiten de deur eten. Hoe zal dit over een aantal jaren gaan, wanneer de huidige scholieren even drukke banen gaan krijgen. Zijn zij door het voortdurend verbonden zijn met de hele wereld (in ieder geval met de door hen zelf gecreëerde sociale wereld) juist beter bestand tegen stress, of gaat die zware baan samen met alle andere dingen die ze gaan doen (en waarvoor ze nu nog geen geld hebben) hun de nekslag geven? Ik ben echt benieuwd! En hoe past die hang naar ondoelmatigheid, waarmee ik begon, in de steeds meer op doelmatigheid gerichte wereld?

Het rommelt binnen de FIFA

Verhaaltje, 16 november 2015

Het is al heel lang geleden dat ik voor het laatst in een voetbalstadion was. Sinds ik bij de beruchte wedstrijd Feyenoord-Tottenham Hotspur in 1974 iemand aan de tweede ring zag hangen en bierkratjes vanaf die ring naar beneden werden gegooid, hoefde het voor mij niet meer. Daarna alleen nog een paar keer naar een Interlandwedstrijd geweest, maar daar hoef je tegenwoordig op heel andere redenen ook al niet meer heen.

 

In de tijd dat ik nog wel naar voetbalstadions ging, leek het bestuur van de FIFA een keurig clubje heren. Vandaag weten we wel beter. Sinds de ophef rond Blatter bladert het gezag van de grootste sportbond ter wereld snel af.

 

Michel Platini, ooit een begenadigd voetballer en regiseur van het Franse elftal moet hebben gedacht dat hij in het bestuur van de Europese voetbalbond de zaak ook wel naar zijn hand kon zetten. Geld speelt geen rol, dus was hij even vergeten 1 miljoen euro te declareren, een bedrag dat hij mondeling had afgesproken met Blatter…

 

Wellicht doet Platini toch nog mee bij de verkiezing van Blatter’s opvolger. Voorlopig, zo lees ik op teletekst, is de hoop gevestigd op 5 andere kandidaten voor het voorzitterschap van de FIFA. Allereerst hebben we daar twee kandidaten uit de woestijn, het Mekka van de voetbalsport zullen we maar zeggen: Sjeik Salman bin Ebrahim Al Kalifa en Prins Ali Bin Al-Hussein. Maar mijn hoop op betere tijden vervliegt definitief als ik de namen van de andere kandidaten lees: Jérôme Champagne, Gianni Infantino en Tokyo Sexwale. .. Dit is voer voor conferenciers!

Rutte als stripfiguur?

In de vaak meesterlijke strip “De Rechter” stond afgelopen week een geweldig stukje over Mark Rutte: Tijdens het koffie drinken vraagt een van de rechters: “Merk jij dat Rutte enige betrokkenheid toont bij de asielzoekers uit Syrië, Afghanistan, Irak en Somalië?” Antwoord een van de andere rechters: “Jazeker! Hij zwijgt in alle talen.” Heerlijke humor…

Wat een Aso!

korte reactie op het nieuws, 14 september 2015

 

Ik lees het net op internet en het wordt in het 6 uur journaal vermeld: De grootste vulkaan van Japan, de Aso, is actief geworden. Een grote aswolk wordt omhoog gestuwd. De standaardzin wordt gelukkig toegevoegd: "Er zijn geen slachtoffers gevallen". Toch denk ik "wat een aso!"

Stembedrog

Verhaaltje, september 2015

 

Ik kijk regelmatig naar de Voice of Holland en andere zangtalent programma’s, meestal via het bekijken van youtube filmpjes. Het idee achter “The voice” is dat de juryleden de kandidaten niet zien en (inderdaad) alleen op de “voice” afgaan. Ze zijn als het ware onbevooroordeeld, ze kunnen de kandidaten niet zien en ze hebben ze ook niet van tevoren gezien of gehoord. Althans dat wordt gesuggereerd door het gedrag van de juryleden. Hier bekruipt me echter een gevoel van achterdocht. Bij de X-factor zijn de zogenaamde “room auditions”. Ze zijn gewoon op internet te vinden. De zanger of zangeres zingt dan “a capello” en zonder publiek een nummer. De jury besluit of hij of zij wordt toegelaten tot de zaal auditie. Tijdens deze zaal auditie doen de juryleden net of ze diezelfde kandidaat niet kennen. Okay, dat is om tijdens de show het publiek te boeien, want zij zien de kandidaat immers voor het eerst. Maar toch.. Bij de Voice of Holland vindt je ook youtube filmpjes met een liedje erop van kandidaten die zeggen dat ze auditie gaan doen (meestal bij de Voice Kids). Ook vermeldt de website van het programma zelf bijvoorbeeld “dat ze dit jaar strenger zijn geweest bij de voorselectie”. Aha! Er is een voorselectie. Dus er is voorkennis. Houdt die maar eens verborgen voor de juryleden. Als je goed kijkt en luistert dan zie je ook aan het gedrag van Trijntje, Nick & Simon, Marco Borsato en anderen dat het doorgestoken kaart is. Kijk en luister voor de grap eens naar de auditie van Sjors van der Panne. Sjors zingt, in tegensteling tot de meeste kandidaten, in het Nederlands. Een geschoolde stem, maar zeker geen stem waar je binnen een seconde door geraakt ben. Zijn kracht ligt in de overtuiging waarmee hij zingt en de emotie die hij mede door de tekst langzaam overbrengt. Niettemin drukken alle juryleden na een seconde op de knop en hun stoel draait na het horen van “Zeg me dat het niet zo is”. Letterlijk na dat paar woorden zijn ze al overtuigd. Dat kan alleen als ze de stem van Sjors al gehoord hebben en van te voren (oprecht) vinden dat die erg goed is. Bij de Voice Kids ook twee keer iets vergelijkbaars. Een jongen met een kenmerkende stem en meteen na twee seconden wordt er gedraaid. Nick of Simon roept dan nog “aparte stem”. Kan wel zijn, maar als je twee seconden een aparte stem hoort, wil je er toch wel even zeker van zijn dat achter die stem een zanger zit die er ook verder wat van bakt. We worden beduveld en de vraag is hoever dit bedrog gaat.

Onze vijf zintuigen

Hersenspinsel, 28 juli 2015

 

We kunnen zien, horen, voelen (tast), ruiken en proeven? Althans, de meeste mensen hebben alle vijf deze zintuigen. Ze geven blijkbaar ‘zin’ aan het leven. Toch gek, zoogdieren hebben aanwijsbaar ook deze vijf zintuigen, maar geven ze daarmee ook zin aan het leven? Niet zoals wij dat bedoelen, denk ik dan. Maar goed, laten we het woord ‘zintuig’ niet al te serieus nemen. De taal is immers oud in vergelijking met de wetenschap.

 

Een baby grijpt op vroege leeftijd alles vast wat ze vast pakken kan en steekt het in haar mond. Tast, smaak en geur zijn blijkbaar heel belangrijk in het begin. Als leek heb ik het gevoel dat later zicht en gehoor dominant worden en sterk bepalend zijn voor wat we als kind wel en niet leren.

 

Ik heb het gevoel, zeg ik. Raar! Het gevoel speelt een enorme rol in het leven, maar is geen zintuig. Waar komt het gevoel dan vandaan? Is dat op een of andere manier de resultante van wat onze zintuigen ons ingeven?

 

En ons verstand? Wat ons onderscheidt van vrijwel alle andere zoogdieren is ons vermogen om na de geboorte te leren. Blinde mensen zijn verstandelijk in staat alles te leren wat niet blinde mensen ook kunnen leren, zij gebruiken tast en gehoor tijdens het leerproces. Een aantal zintuigen stelt ons dus in staat om informatie tot ons te nemen en – na een bepaalde leeftijd – deze informatie te interpreteren en te verwerken.

 

Net zo goed als dat de zintuiglijke vermogens verschillen per persoon, verschillen ook de verstandelijke vermogens. Blijkbaar is dit genetisch bepaald (afgezien van ziektes, die een of meer vermogens later in het leven kunnen aantasten). Wat we weten (geleerd hebben) is niet wat we voelen. Wetenschappers zijn wellicht gemiddeld genomen sterk gericht op hun verstandelijke vermogens en (daardoor) minder gericht op hun gevoel. Gevoel is dus zeker niet het gevolg van het proces van kennisopbouw. De zintuigen zijn nodig om kennis op te bouwen, maar het lijkt me ook duidelijk dat zintuigen nodig zijn om gevoel te kweken of op te roepen. Zeg het maar…. Het wordt tijd voor een studie psychologie, of toch fysiologie, of neurologie?

Het nieuwe vielrennen

De Tour de France is al weer ruim een week onderweg. Gisteren ‘le quartorze juillet’, de Franse nationale feestdag. Weinig feest voor de Fransen, echter. Een voor een vielen de Franse wielrenners uit de kop van het peleton weg bij de beklimming vlak voor de finish. Over vallen gesproken, het was weer goed raak in de eerste vlakke etappes.

 

Merkwaardig toch, al die valpartijen. Het nieuwe wielrennen mag dan wel ‘schoner’ zijn dan vroeger, maar al die buitelingen, sleutelbeenbreuken, grote schaafwonden of erger doen bij mij de lol flink afnemen.

 

Ik hoorde vorig jaar in een discussie van oud wielrenners over dit thema het woord mentaliteit vallen. ‘Ze gunnen elkaar geen meter ruimte meer’. Maar waar komt die mentaliteitsverandering dan vandaan?

 

Het ligt zeker mede aan de carbon fietsen van vandaag de dag. Je rijdt er harder mee, maar je stuurt minder makkelijk door de bochten. En als je valt, dan val je harder (het frame absorbeert de klap niet of veel minder). Maar in het vrouwen wielrennen zie je nauwelijks valpartijen, zo lijkt het. Is het dan toch een mentaliteitskwestie?

 

Het edele golfspel

Regelmatig rijd ik op mijn mountainbike langs een golfbaan en het valt me op hoeveel (oudere) mensen dan op een doordeweekse dag bezig zijn. Ik heb even opgezocht: Nederland telt meer dan 200 golfbanen en naar schatting 400.000 mensen spelen regelmatig golf. Golf is daarmee de derde sport, na voetbal en tennis en groter dan hockey. Toen ik jong was een tennis en voetbal speelde in Zeeland, was er niemand in mijn omgeving die golf speelde en ik kan me ook geen golfbaan ergens in de buurt herinneren. Maar zo’n 20 jaar geleden is dit spel als een golf over ons land gespoeld. Ook in Oostenrijk, plots gingen alle “einheimische” skileraren golf spelen, ’s zomers. Golf is heel bijzonder, je speelt met clubs en je bent lid van een club. Heel wat jaartjes geleden heb ik een of twee maal een golfclub in mijn handen gehad om de afslag te oefenen. Ik herinner me nog dat ik meestal missloeg of in de grond hakte, maar de keer dat ik het balletje raakte vloog het meteen meer dan honderd meter ver. Enfin, niets voor mij. Veel te passief. Dat had ik ook al met tafeltennis, steeds op het balletje letten en nauwelijks lopen. Wel gek eigenlijk, dat je met golf een afslag hebt. Ik zie het al voor me, ik speel op de golfbaan van Domburg en denk als ik de bal door de lucht zie vliegen “ha, daar moet ik heen, afslag Domburg”. En dan heb ik het nog niet over de visafslag.. Veel mensen denken dat het golfspel uit Engeland is komen overwaaien, maar niets is minder waar. Dit spel werd al eeuwen geleden in Nederland gespeeld. Kijk maar naar oude plaatsnamen als Puttershoek, Houten, IJzeren (gehucht in Zuid-Limburg waar in 1327 een veldslag plaats vond tussen twee rivaliserende golfclubs – ze gingen elkaar met hun ijzers te lijf). Het meest frappant van deze sport is natuurlijk dat de beoefenaars een handicap hebben. Vandaar natuurlijk dat er ook ‘caddies’ zijn, die de spelers helpen. De golfspelers rijden soms ook met elektrische karretjes rond. . Zouden die handicaps nog te maken kunnen hebben met de eerder genoemde veldslag? 11 december 2014

Wat! Geen winter

Verhaaltje 1 maart 2014

Wat een winter: December in Gerlos was zonnig en warm en dat ging grotendeels door in de eerste helft van januari. Na een paar normale dagen van -10 graden in de vroege morgen zette een patroon in van warm boven en een beetje kou beneden, afgewisseld met stormdagen (vrij zonnig, maar sterke Föhn wind uit het zuiden/zuidwesten).

 

Wonderbaarlijk eigenlijk dat de hele winter goed te skiën valt in Gerlos. Zoals gezegd, aan het begin was er een grote laag kunstsneeuw gespoten. Daar bovenop kwam in december tot half januari hooguit 40 cm “echte” sneeuw. Pas ver in januari kwam er een verse laag van zo’n halve meter.

 

Februari was veel wisselvalliger, maar ook zonder grote hoeveelheden sneeuw. Nu begin maart is de sneeuwsituatie beter dan in december, maar buiten de pistes smelt de sneeuw steeds snel weg omdat de ondergrond niet bevroren is. Op de pistes houdt de sneeuw zich veel beter, zodat het landschap er steeds meer uit gaat zien als witte strepen op een bruin/groene achtergrond.

 

Toch ben ik er zeker van dat we tot eind maart kunnen skiën en wellicht zelfs tot 21 april, de geplande seizoensluiting. Uiteraard hebben we dan nog wel een halve meter verse sneeuw nodig…

Wat een winter

Verhaaltje, 1 maart 2014

Op 5 december vertrok ik in alle vroegte naar Oostenrijk. Was ik meteen af van een standpunt over het Sinterklaasfeest (..).

 

Midden november was er sneeuw gevallen en waren de temperaturen laag genoeg voor het maken van kunstsneeuw, waardoor ik het gevoel had dat dit vroege verblijf in Gerlos niet op grasmaaien zou uitdraaien.

 

Niettemin was het op de eerste toch omhoog, op 6 december, duidelijk dat naast de pistes weinig sneeuw lag en dat de sneeuwmachines voortdurend bezig waren geweest: naar schatting 1 meter sneeuw op alle pistes en grotendeels kunstsneeuw!

De pistes waren die dag nog niet open, maar ik vermoedde dat het restaurant boven open zou zijn voor de pistemensen die alles aan het voorbereiden waren. Boven aangekomen werd ons door een schoonmaakster gezegd dat het restaurant dicht was, maar we mochten ons wel in de WC omkleden.

Een paar minuten later kwam ik in droge kleren naar buiten en hoorde de stem van Peter Strasser, de beheerder van het Arena restaurant boven op de Isskogl in Gerlos. Ha Paul, auch wieder da! Ik werd meteen uitgenodigd om Zillertaler Krapfen te komen eten. Dat begon goed!

 

Wat goed begin eindigde slecht: Brand in hotel Victoria, waar we al een aantal jaar een appartementje huurden. Zaterdagnacht 19 januari om 03.30 op straat en maandagmorgen vroeg met de trein terug naar Nederland; ons sociale leven speelt zich grotendeels in dit gemoedelijke hotel met zijn sfeervolle bar af, dus we dachten “terug naar Nederland”.

 

Voor het eerst sinds 14 jaar maakte ik weer een winter mee in Nederland: Regen, wind, weinig zon. Ik realiseerde me langzamerhand dat winters in de bergen veel lichter zijn: Er zijn meer zonnedagen en door de weerkaatsing van het licht op de sneeuw is het veel helderder. Enfin, na 2 weken weer terug naar Gerlos. Via, via hadden we inmiddels ook vernomen dat een paar mensen druk bezig waren iets voor ons te regelen om zodoende ons over te halen weer terug te komen.

Schaatsfanmail

Ongelofelijk, “wij” halen 24 medailles op de Winterspelen in Sotsji en eindigen 5e in het medailleklassement. En dan te bedenken dat we die medailles allemaal bij het schaatsen hebben behaald. Een kleine tegenvaller was dat we bij snowboarden en bobsleeën geen enkele medaille wonnen.

 

Noorwegen, dat een echt wintersportland is, troefde alle landen af die vaak een veelvoud van het aantal inwoners van dit Scandinavische land heeft. Maar dat doen ze al jaren: Noorwegen heeft de meeste medailles in het klassement van alle Olympische Winterspelen samen.

 

Terug naar de schaatssuccessen in Nederland. Als je naar de afgelopen 5 jaar kijkt, is dit recente succes toch wel verrassend. We hebben Sven en Irene, die al jaren allround-kampioen van de wereld zijn, maar verder werden de medailles op de verschillende afstanden toch aardig verdeeld met schaatsers uit de VS, Canada, Japan, Korea enz. Nu plots een bijna schrikbarende dominantie! Bart Veldkamp, die tegenwoordig coach van de Belgische schaatsers is, reageerde misschien een beetje teleurgesteld (Bart Swinks won geen medaille – miste natuurlijk de magische krachten van de Sfinx), maar sloeg de spijker mogelijk op de kop. De successen van Sotsji zijn het resultaat van een jarenlange investering van diverse commerciële schaatsploegen, gekoppeld aan de toestroom van talenten. Dit laatste omdat schaatsen nu eenmaal een nationale sport is, waarmee jongens en meisjes zich vereenzelvigen.

 

In veel landen haalde Nederland het sportnieuws met de genoemde dominantie en de meeste reacties kwamen neer op “we moeten maar eens goed kijken hoe de Nederlanders trainen”. We kregen ook kritiek van sommige buitenlandse commentatoren en sportcoaches: Onze prestaties waren te eenzijdig. Te eenzijdig???? Onze hoogste berg is nog geen 300 meter en de hoogste sneeuwlaag gemeten in de laatste 100 jaar is 30 cm! Blijkbaar kennen deze mensen Nederland totaal niet. Wie weet, een toestroom van miljoenen toeristen deze zomer, om al die bergen en skischansen eens te aanschouwen.

Het jaar in de war

Vroeger beleefde ik als jongetje echte strenge winters, met weken lang sneeuw en ijspret. We bouwden een sneeuwhut, sneeuwmannen en konden een paar weken schaatsen. Als je geluk hebt, zoals de laatste paar jaar in Nederland, dan valt er wat sneeuw. Maar die sneeuwpop ligt er al als een zielig hoopje bij, na een dag, met het hoedje scheef weggezakt en de als neus dienst doende wortel op half zeven.

 

Oostenrijk doet ook al mee. Vroeger hadden we in de wintersportgebieden een weifelachtige Kerst, een koude januari maand en een zonnige en al warme februari. Deze winter was het in januari februari weer, met een topdag van 15 graden in de plus op 2.000 meter hoogte. In februari hadden we januari weer, met weinig zon en een paar weken lang maxima van dik onder nul en minima die geregeld -15 waren. Pas vandaag, 27 februari was het voor het eerst warm en was de sneeuw in de zon al rond het middaguur zacht.

 

Qua aantal zonne uren is het deze keer minnetjes. Als we sinds 7 december 10 mooie dagen hebben gehad, dan houdt het wel op. Nu maar hopen dat de weersvoorspelling voor de komende dagen, vlak voordat ik terugga naar Nederland, uitkomt: zon! (de plusgraden en papsneeuw neem ik dan graag op de koop)

Willem van Spanje??

Ik verkeer in een lichte shock toestand: Willem van Oranje heeft niet de legendarische woorden “Mijn God, mijn God heb medelijden met mij en met dit arme volk” gesproken nadat hij door de Fransman Balthasar Gerards van dichtbij in de borst was geschoten.

Recent onderzoek, van onder andere de kogelgaten in het Prinsenhof in Delft, hebben duidelijk gemaakt dat De Vader des Vaderlands van nog dichterbij is neergeschoten dan eerst gedacht (hij stond NIET op de trap) en dat hij meteen dood moet zijn geweest. De genoemde woorden zijn dus naar alle waarschijnlijkheid door anderen achteraf verzonnen.

Hoe vaak zal dat trouwens niet het geval zijn met uitspraken die in de geschiedenisboeken staan. Persoonlijk ben ik altijd heel wantrouwig geweest, als jongen al; ik geloofde niets van al die details die met grote overtuiging in de geschiedenisboeken stonden.

Ik gun Balthasar deze effectiviteit van zijn doodslag eigenlijk niet. We hadden in de eindexamenklas van de middelbare school een vreemd mannetje, Waltertje Gerards, ik associeerde hem altijd met Balthasar. Ik moest dus ook niets van Balthasar hebben, te meer daar Willem van Oranje me toch wel aanspraak. Hij was het die het verzet tegen de Spaanse overheersers organiseerde. Wat mij betreft heeft hij ondanks de onwaarschijnlijk schotwonden toch de heroïsche woorden gesproken, puur op wilskracht en door zijn bijzondere vermogens. En dit zou best kunnen! Hoe betrouwbaar is dit nieuwe onderzoek nu eigenlijk? Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik de man vanavond op TV zag, die het onderzoek leidde en de resultaten bekend maakte: Willem van Spanje!! Dat krijg je normaal niet voor elkaar als je een grap verzint.

Beteuterd en Wenen Mars

Hier in Oostenrijk hebben we meegeleefd met de rayonhoofden, vrijwilligers en schaatsfanaten. Zelfs op de Oostenrijkse tv hadden ze het erover.

 

We zagen beelden op BVN van sneeuwvegers, wakken, eenden die wel of niet kwaakten en natuurlijk beelden van oude elfstedentochten, vooral van de heroïsche tocht van 1963. Die winter was de eerste en laatste winter waarin ik zelf serieuze pogingen deed het schaatsen onder de knie te krijgen. In Zeeland was nadien nauwelijks nog ijs en het ontbrak me blijkbaar aan schaatstalent. Mijn grootste frustratie, want ik vind het schaatsen een prachtige sport om naar te kijken.

 

Maar terug naar de tv beelden van deze week. Het mooiste was De Wereld Draait Door, waarin Erben Wennemars, Mark Tuitert en Erik Hulzebosch ons enthousiast maakten door in de studio een paar dagen commentaar te geven en ons beelden voor te schotelen van hoe zij samen met nog wat oude en nieuwe coryfeeën gedeelten van het parcours verkenden.

 

En dan de climax in De Wereld Draait Door: de live-uitzending vanuit Leeuwarden waarin nuchter maar ook met enig gevoel voor dramatiek en historisch besef werd meegedeeld dat de tocht der tochten niet kon doorgaan. Simpelweg omdat de natuur niet genoeg meewerkte, het ijs was op veel plekken minder dan 10 cm.

Erik Hulzebosch, die tweede werd in 1997 en daarna bekendheid kreeg als “entertainer”, zat kort met de handen in het haar, Tuitert keek beteuterd, maar vooral Erben Wennemars had tranen in zijn ogen en zat meer kapot dan na een schaatstocht van 100 kilometer op slecht ijs.

 

Ondertussen heeft het weer in de Oostenrijkse Alpen zich ook van zijn koude kant laten zien: De laatste 6 dagen was de temperatuur boven op de berg, bij de uitstap van de gondel, 5 maal lager dan -20° Celsius. En dan te bedenken dat er regelmatig nog wat wind stond en het op de hoger gelegen pisten nog 5 graden kouder was. Ik heb voor het eerst in 10 jaar tijd met een gletschermasker op les gegeven. Een groot voordeel: de bacillen en virussen, die normaal welig tieren in de skidorpen, leggen nu massaal het loodje.

Verhaaltje, herfst 2011

Ik heb al een tijdje niks meer geschreven, maar dit kan ik niet laten passeren: Raad van Commisarissen van Ajax benoemt Louis van Gaal als algemeen directeur, achter de rug van Johan Cruijff om!

 

Louis, de man met een nog groter ego dan Mart Smeets en Johan die al vanaf zijn zestiende jaar gewend is wat voetbal betreft de lakens uit te delen.

 

Louis heeft het in de gloriedagen van Ajax (3x achtereen Europees clubkampioen, tegenwoordig de Championsleague) het nooit tot een basisplaats geschopt. Ik heb hem zelf nog bij Sparta in Rotterdam zien voetballen, goede techniek, goed spelinzicht, maar een vreemde en houterige manier van bewegen. Later hoorde ik dat Louis erg eigenwijs was en het liefst zelf bepaalde hoe er gespeeld moest worden en niet de trainer.

 

Louis heeft als trainer veel succes gehad. Het nadeel daarvan was dat hij bij de vele kampioensfeesten met regelmaat volledig uit zijn dak ging, met kreten voor de TV als "Wie zijn de beste, wij zijn de beste". Ook vervangende schaamte krijg je als Louis over zichzelf praat. In alle oprechtheid vind hij zich de beste, hij kan het niet anders zien.

 

Johan vindt zich ook de beste, maar zal dit nooit zeggen of laten blijken. Volgens veel insiders is hij qua voetbalkennis ook de beste. Johan heeft het niet op Louis. Een paar maanden geleden werd hem op TV gevraagd of hij met Louis door een deur zou kunnen. "Dan moet hij eerst afvallen, dat is duidelijk" zei Cruijff op zijn directe en onnavolgbare wijze. 

 

Johan vindt de Raad van Bestuur op voetbalgebied een aantal onbenullen en vindt het dus vanzelfsprekend dat zij zich niet met voetbalzaken benoemen. Volgens "Ajax" heeft Cruijff een belangrijke taak op technisch gebied, maar geen absolute volmacht. De Raad is echter loyaal en zal hem steunen het technische beleid vorm te geven. Johan kwam met Tjeu La Ling op de proppen en benaderde later Marco van Basten. Maar dat ging niet door. Er moet wat gebeuren, dacht de Raad. Uit pure loyaliteit en om Cruijff zo veel mogelijk te steunen benaderen ze stiekem Louis, die maar al te graag toehapte.

Kon ie eindelijk Cruijff een keer passeren! En die Raad, met allemaal grote ego's (succesvol buiten het voetbal) was natuurlijk ook niet vergeten dat Johan hen duidelijk had gemaakt om op voetbalgebied vooral overal buiten te blijven.

Onderpand achteraf

Het regent goudschatten momenteel. In een tempel in India wordt de waarde van het goud en de sieraden geschat op minstens 7 miljard. In Millau vond een Frans echtpaar tijdens de verbouwing van hun huis in de kelder 34 gouden munten, waaronder een Louis d’Or uit 1640 die alleen al 6.500 euro waard is.

Millau is een oud stadje waar ik vroeger met een goede schoolvriend op weg naar Spanje altijd doorheen reed. Geen dure tolwegen, maar de “route national”. In Millau kwam je uit het stijlste stuk van het Centraal Massief weer naar beneden, als ik me goed herinner. Er was op grote hoogte ook een spectaculaire brug, daar in die buurt.

De Franse banken zullen wel net zo moeilijk doen als de onze. Ik stel me zo voor dat het echtpaar er jaren over het gedaan om de financiering voor de verbouwing van hun oude pand rond te krijgen. Hebben ze nu meteen een onderpand voor nog een verbouwing te pakken! Dus even recapituleren: onder hun pand vonden ze het onderpand voor nog een verbouwing van hun pand.

Prijzengeld

bron: animaatjes.nl
bron: animaatjes.nl

De Tour de France heeft dit jaar 3,5 miljoen aan prijzengeld, zo las ik. Dat lijkt op het eerste gezicht heel wat, maar de meeste van de 198 deelnemers verdienen waarschijnlijk niet meer dan 20.000 euro. Daarvoor hebben ze dan een paar maanden hard getraind en kleinere rittenkoersen gereden waar amper wat valt te verdienen. In zo ongeveer het hardste sportonderdeel ter wereld (naast o.a. langlaufen) wordt toch al niet veel verdiend, vergeleken met sommige andere sporten. Ik hoorde laatst op TV dat maar een handjevol wielrenners meer verdiend dan 1 miljoen per jaar. In de grootste voetbalcompetities ter wereld, Spanje, Italië, Engeland verdienen waarschijnlijk honderden profvoetballers meer dan 1 miljoen. Maar ook in een sport als tennis wordt in het profcircuit veel meer verdiend. Zit m dat toch gewoon in het aantal landen waar de sport op TV wordt uitgezonden?

Oranje boven, maar ...

Wat een toerdag op “le quatorze juillet” de Franse nationale feestdag. De Fransman Le Roy (De Koning..) ligt tot niet ver van de finish aan kop, maar verliest uiteindelijk in de eerste grote bergetappe. Sanchez, de winnaar, is de koning te rijk.

Voor Nederland is het een dramatische dag. De binnen een week tot stripheld uitgegroeide Johnny Hoogerland is net van zijn meeste pleisters verlost en gaat meteen maar in de aanval op de eerste grote berg. Hij komt er wat later achter dat de geest sterker is dan het lichaam en hij zakt al dan niet bewust ver terug, om krachten te sparen voor een etappezege in een van de volgende dagen, dan wel omdat hij volledig kapot zit.

Robert Gesink – ondanks zijn naam heeft hij weinig met valtechnieken uit het judo – ging dus ook al goed op zijn plaat. Hij had zichzelf en anderen laten geloven dat het al een stuk beter ging, maar buitencategorie bergen geven natuurlijk een veel grotere druk op benen en rug en die laatste pikte dat niet.

Bauke Mollema, het grote talent dat een paar jaar geleden nog op een gewone fiets zo hard mogelijk naar school reed, zei de laatste dagen met een grote lach dat hij zich niet 100% voelde, wat grieperig, “maar het gaat nu al een stuk beter”. Helaas is dat stuk niet groot genoeg, hij eindigt op meer dan een half uur.

Zelfs Rob Ruygh kon de eerste groep niet volgen, al deed hij het eigenlijk goed, net zo als veteraan Laurens ten Dam. En dat terwijl hij eerder een hockey dan een wielrennaam heeft.

De romantiek is meteen in een klap weg. Niet meer dromen van een Nederlandse wielrenner die in Parijs op het podium komt. Uiteraard zijn er nog fanatiekelingen die nu dan maar gaan dromen van een winnaar op Alpe d’Huez.

Nu moesten we het doen met Sanchez, die de ritzege pakte, in het Oranje. Alle Basken langs de kant juichten…

Witte strepen

Witte strepen op een bruin-groen tapijt, zo zien de meeste wintersportgebieden in Europa er nu uit. In Gerlos is het niet anders. De lager gelegen pistes, die naar het dal voeren, liggen te midden van weides, waar het voorjaar (en de koeienmest van vorig jaar) te ruiken is.

 

Verbazingwekkend eigenlijk dat in een winter met weinig sneeuw (tussen begin december en begin maart ongeveer 1 meter verse sneeuw) en heel veel zon de pistes nog steeds zo goed zijn. Uiteraard is er een paar maal flink kunstsneeuw gespoten, maar vaak was het daar te warm voor. Je hebt minimaal -5 nodig om kunstsneeuw te maken. Daarnaast is het zorgvuldig prepareren van de pistes ook een kunst geworden, waar ze hier in Gerlos steeds meer ervaring mee hebben.

 

De vooruitzichten zijn: zon en wat kouder weer. Dit houdt de pistes voorlopig nog wel goed, maar het houdt op een gegeven moment natuurlijk op. Vooral omdat het seizoen dit jaar tot 25 april duurt.

 

Merkwaardig eigenlijk dat nog steeds wordt vastgehouden aan een seizoenseinde gekoppeld aan Pasen (meestal het weekeind na Pasen). Weliswaar hoorde ik dat de laatste jaren steeds meer Duitsers en Belgen met Pasen naar Gerlos komen, maar de Nederlanders laten al jaren verstek gaan, tenzij er natuurlijk net een meter nieuwe sneeuw is gevallen.

 

Hoe het ook zij, ik maak dat niet meer mee. Na een mooi seizoen met zon en toch wel goede sneeuwcondities, is het voor mij op 17 maart “sluss”.

Poppenkast

Vandaag nog een mooi staaltje poppenkast gezien op CNN. Gadaffi sprak als een milde dictator zijn volkscongres toe. Ik stel me zo voor dat de helft van de mensen in de zaal opgetrommeld werd door met wapens zwaaiende elitetroepen, die buiten het oog van de camera toekeken. De andere helft, keurig in pak en zo te zien met Kadaffistropdas. In ruil voor onvoorwaardelijke steun zijn die waarschijnlijk rijkelijk beloond, de laatste decennia.

 

Gadaffi zegt dat niets beslist kan worden zonder toestemming van het volkscongres. Er zijn hier duidelijk twee mogelijkheden: Dit is een volslagen leugen, Gadaffi beslist alles op eigen houtje. Hij heeft bevel gegeven om betogers de bombarderen, om in ziekenhuizen mensen die protesteerden de strot door te snijden, om huurlingen in te zetten. De tweede mogelijkheid is dat het een halve leugen is: het volkscongres heeft inderdaad beslist, met geweer tegen het hoofd of met het gevaar alle privileges te verliezen.

 

Tekenend is dat heel veel ambassadeurs, met hun familie veilig in het buitenland, over zijn gelopen en openlijk oproepen tot verzet en het aftreden van hun voormalige leider. Wat is Jan Klaassen dan toch een geweldige man. Die poppenkast mag blijven.

Heel moe

Wat een zootje in Noord-Afrika, eerst Tunesië toen Egypte en nu Libië. Sterk gestegen voedselprijzen lijken de druppel die de emmer deed overlopen. Veel goed opgeleide maar werkloze of zwaar onderbetaalde jongeren pikken het niet meer.

 

In Egypte onderdrukte Mubarak met name de moslims die graag een Islamitische staat willen. Daarmee verkreeg het de steun van de Verenigde Staten, die daarmee even op de koop namen dat Mubarak een dictator was, die de laatste tientallen jaren iedere vorm van protest of democratie de kop indrukte.

 

Nu is Mubarak oud, ziek en heel moe. Heel moe van het bij elkaar graaien van een slordige 70 miljard (en dan rekenen we de vermogens van alle familieleden nog niet mee). In Egypte, zo bleek in het nieuws van de laatste tijd, leeft 50% van de bevolking onder de internationale armoedegrens van 2 dollar per dag. Zeg voor het gemak dat 35 miljoen Egyptenaren dus onder die grens leven. Met het vermogen van Mubarak kunnen dus alle armen in het land 2 dollar erbij krijgen gedurende 1.000 dagen, bijna drie jaar lang.

 

Hier wordt ik dus heel moe van.

Vuilnisbak

Verhaaltje, herfst 2010.

Ik zag net een bijzondere kruising op TV, van een luis en een leeghoofd. Het ging om het gebruik van aidsremmers door gezonde mensen, die de werkelijkheid willen ontvluchten. Je ziet het beeld van een man, in een voor Afrikaanse begrippen luxe woning, met enigszins ouderwetse maar keurig uitziende fauteuils. Hij steekt een sigaret op, gemaakt van een aidsremmers, die veel in het betreffende Township in Zuid-Afrika worden gebruikt om de vele HIV-patienten in leven te houden. De man zit er niet erg over in dat hij een aidsremmer gebruikt, belangrijk is dat hij gemoedsrust vindt, niet door zijn best te doen iets zinvols te ondernemen, nee door een medicijn van een zwaar zieke medemens af te pikken.

 

Wat een leeghoofd. Heeft hij dan niet in de gaten dat hij een medicijn afpikt van een zieke landgenoot? Wat een luis, dat hij een totaal gebrek aan moraliteit heeft. En dat in een land waar het onderwijs voor Afrikaanse begrippen op een hoog peil staat. Heeft het huidige Kabinet dan toch gelijk om de ontwikkelingshulp te verminderen?

De stemmenrover

Verhaaltje, herfst 2010

 

Als jongen genoot ik van de avonturen van Suske en Wiske. Niet die betweterige verhalen van later, nee echte fantasie verhalen, zoals over Tuur, de vliegende aap, de knotsgekke broer van Lambik. Of de stemmenrover, toen Lambik zijn stem werd gekaapt en het avontuur leidde naar Japan.

 

Een paar weken geleden genoot ik ook van de eerste aflevering van “The voice of Holland”. In alle eenvoud een briljant idee om een jury met de rug naar de zanger of zangeres te zetten en een knop in het middelpunt van het televisiescherm te zetten. Een klap op die knop en de stoel draait richting podium als teken van steun. Wat ook hielp was dat de voorselectie vrij streng was en het gemiddelde niveau van de kandidaten dus hoog.

 

Het ging louter om de stem! Wat een verademing na een decennium van videoclips, waar zonder het zorgvuldig opgebouwde imago van al dan niet erotische clips bij drie van de vier liedjes helemaal niets over blijft als je het liedje op de radio hoort. Maar iedereen die met luide stem hoog opgaf van dit nieuwe programma zong al gauw een toontje lager. Plots was er in de tweede ronde een “battle” tussen mensen die de zo zuivere eerste ronde waren doorgekomen. Ik waande me plots in een arena met van die worstelaars die een show opvoeren, terwijl de speaker net doet of ze echt tegen elkaar vechten. Tot overmaat van ramp vonden de meeste juryleden dat uit hun team de besten uit de voorronde het moesten opnemen tegen de andere goeden en de subtop het ook onderling moesten uitvechten. En alsof dat nog niet genoeg was, het liedje werd uitgekozen door de jury en was uiteraard in het voordeel van een van de twee “strijders”. Af en toe werd iemand die zodoende teleurstellend presteerde toch als winnaar gekozen, terwijl een andere keer een ware uitblinker uit de eerste ronde doodleuk naar huis werd gestuurd.

 

Zingen wordt gereduceerd tot een wedstrijd, waarbij de snelste wint op een onderdeel dat normaal maar door een van de twee wordt gedaan. Het idee van “the voice of Holland” werd meteen door vele landen omarmd, maar het op zich leuke idee wordt onder druk van toenemende commerciële belangen verkracht. De live reportage wordt in nog weer een tweede uitzending uitgemolken, het aantal reclame blokken is langer dan het zangtalentenprogramma zelf en de talenten zelf worden overgeleverd aan de commercie nog voordat er een winnaar bekend is. Pure stemmenroverij!

Kemkers kwijt

Verhaaltje 5 november 2010

 

Hij is het nog steeds kwijt. Na de Olympische Winter Spelen in Beijing zei ik al dat Kemkers feitelijk matig heeft gepresteerd. Nu reageerde hij tijdens de NK afstanden in Heerenveen als door een wesp gestoken, toen Bob de Jong net de achterkant van de schaats van Remco Olde Heuvel raakte. Remco werd tweede op de 5.000 meter en Bob de Jong werd gediskwalificeerd. Als Bob niet zou zijn gediskwalificeerd, was Remco derde geworden tussen drie marathon schaatsers van de ploeg van Anema en winnaar Bob de Jong, die ongelukkigerwijs werd gediskwalificeerd. Jan Blokhuizen, de coming man van de TVM ploeg van Kemkers werd 8e.

 

Het blijft maar slecht gaan op de langere afstanden bij Kemkers. Ik ben benieuwd wat zijn schaatsers dit weekeind op de langere afstanden zullen doen (3.000 en 5.000 meter bij de vrouwen en de resterende 10.000 meter bij de mannen).

Kemkers is er niet gerust op, anders had hij niet zo fel gereageerd. Straks mag Bart Veldkamp toch meer dan het bord met de rondetijden vast houden.

Recht is krom

verhaaltje, herfst 2010

 

Het Nederlandse rechtssysteem, of beter gezegd, de Nederlandse rechters zijn van een bijzonder slag. En dan heb ik het niet over de rechters uit Amsterdam die een briljant act opvoerden om de PVV aan meer stemmen te helpen (na mijn verhaaltje van een paar weken geleden hierover hebben ze er nog een schepje bovenop gedaan en daarmee hun broeders van de Wrakingskamer in een onmogelijke positie geduwd; onmogelijk om hun broeders nog langer de hand boven het hoofd te houden).

 

Je hoort en leest soms dingen waarvan je als leek denkt “hier snap ik niets van”. Neem nu die dwalingen van de laatste paar jaar. Onschuldige zijn schuldig omdat ze bekend hebben, terwijl er verder geen direct bewijs voor handen was. Een paar jongens worden tot 10 jaar cel veroordeeld omdat ze de verzekering wilden tillen; ze reden bewust hun auto tegen een andere auto aan. De rechter oordeelde dat de jongens hadden kunnen weten dat de bestuurder van de andere auto de kans liep om te komen.

 

Is dat hetzelfde als een man die, omdat hem iets niet zint, een ander doodschiet? Uiteraard zonder in het bezit te zijn van een wapenvergunning. Waarom krijgt zo iemand niet 25 jaar? Als leek zou ik zeggen een volwassen iemand die onbevoegd en heel bewust met een geladen vuurwapen rondloopt en om wat voor reden dan ook iemand doodt, moet zwaar worden gestraft, ook als de daad zelf niet met voorbedachte rade is.

 

Of denk aan die Nederlandse staatburger, die in de VS veroordeeld werd tot 25 jaar celstraf. Omdat wij een verdrag hebben met de VS, mocht de Nederlandse rechtbank hem (terecht!) later op grond van Nederlandse maatstaven berechten. Het OM eiste 16 jaar. Hij kreeg van de Rechtbank 8 jaar, mede op grond van de slechte omstandigheden in de Amerikaanse cel (de cel was klein en vies en zelfs de lectuur werd vaak niet op tijd gebracht..). Even voor de goede orde, hij is in 2007 aan de VS uitgeleverd en kwam in maart 2010 in Nederland terug om hier zijn straf uit te zitten. Hij had dus 3 van de 25 jaar in de Amerikaanse cel gezeten. (eerst 2 jaar in voorarrest of hoe dat dan ook mag heten, in Nederland). Omdat hij ruim 2/3 van zijn sterk verkorte straf had uitgezeten, kwam hij meteen op vrije voeten! Niet 25 jaar, niet 16 jaar, zelfs niet 8 jaar, maar 5 jaar; de Amerikanen waren witheet, gek he?

 

Ik denk dat ik maar eens een rechtenstudie ga doe, specialisatie strafrecht. Maar ik denk dat er een numerus fixus komt voor Recht. Tienduizenden snappen er niets van en willen er meer van weten..

Nederland muilkorft Europa

Verhaaltje, Herfst 2010

 

Momenteel vinden in Nederland de Europese kampioenschappen korfbal plaats. Onze jongens en meiden hebben vandaag (24 oktober) met 45-8 gewonnen van Servië. Daar op de tribunes in Leeuwarden moet het gekraakt hebben van de spanning.

 

We kunnen natuurlijk apetrots zijn op de verrichtingen van het Nederlands team. Die rieten korven, daar hebben wij als waterlanders natuurlijk al eeuwen wat mee. En dan dat in een team spelen van mannen en vrouwen, wat een emancipatie! (minpuntje is natuurlijk dat mannen en vrouwen braaf als koppeltjes over het speelveld lopen, maar jij als de mannen ook vrouwen gaan dekken wordt het toch wel een beetje ranzig, zo op het gehoor)

 

Nederland moet naast 3 poule wedstrijden nog een kwart- en een halve finale spelen om straks in de eindstrijd dik van België te winnen. Het verbaast me dat er 16 landen meedoen. Maar ja, het feit dat Catalonië deelnemer is zegt genoeg.. Ik stel me zo voor dat de teams uit de omringende landen lekker met paard en wagen zijn opgehaald. Dat spaart geld uit om alle andere teams met bussen op te halen. Alleen België komt op eigen gelegenheid en op eigen kosten, maar die hebben dan ook ooit een keer een wedstrijd van Nederland gewonnen.

 

Toch mis ik een paar sterke landen, zoals San Marino, Liechtenstein, De Faroer eilanden. Maar zelfs zonder die landen durf ik met een gerust hart te zeggen dat de Nederlandse Korfbal Bond meer leden heeft dan alle andere bonden samen. Er is een kans dat korfbal voor 4 jaar een Olympische sport zal zijn: Als Nederland de OS organiseert!

Een rechter met twee linker handen

Verhaaltje, herfst 2010

 

Er is al veel gezegd en geschreven over het proces tegen Geert Wilders. Het Openbaar Ministerie wilde op grond van aangifte door een aantal Nederlanders geen zaak tegen Wilders aanspannen, maar de Amsterdamse Rechtbank dwong het Ministerie.

 

Toevallig was ik thuis op maandagmorgen 4 oktober. Het proces is wereldnieuws in Nederland en zelfs daar buiten. Toch handig dat de PVV nooit campagnes hoeft te bekostigen, dat doen de nieuwsmedia wel. Blijkbaar denken die daarmee hoge kijkcijfers respectievelijk hoge oplages te krijgen.

 

De voorzitter van de Rechtbank opent de zitting. He, denk ik meteen, een homofiele rechter. Normaal sta ik daar niet bij stil, maar tegen de achtergrond van Wilders en de PVV wel pikant. Ik moet meteen aan Pim Fortuin denken. De hoogleraar/politicus die door de Rotterdamse dokwerkers en voetbalsupporters op handen werd gedragen, terwijl die normaal gesproken “vuile flikker” zouden roepen. Blijkbaar vertolkte Fortuin iets dat voor hen veel belangrijker was.

 

Maar goed, de rechter moest zo nodig reageren op het zwijgrecht, waarop Wilders zich op aanraden van Bram Moszkowicz, zijn advocaat, beriep. Niet erg handig als Wilders al vooraf hard schreeuwt dat het een politiek proces is. Ook onhandig om twee dagen later, als een vrouw de zaal wil verlaten voordat Fitwa weer ons wordt gedraaid, begripvol te reageren met “dat kan ik me erg goed voorstellen”.

 

Wat hem betreft is Wilders al veroordeeld voordat het proces goed en wel is begonnen. En dan komt er nog een Wrakingskamer bij (het lijkt wel een martelwerktuig) van diezelfde Amsterdamse rechtbank, waarvan de voorzitter tevens voorzitter is van een organisatie die opkomt voor Marokkanen in Nederland.

 

Hoe makkelijk wil je het Wilders maken om groot politiek voordeel uit dit proces te halen?

Dammen

Bron: www.bus-idee.nl
Bron: www.bus-idee.nl

verhaaltje, zomer 2010

 

Nederland heeft een roemrijke historie in het dammen. Ton Sijbrands was wereldkampioen in 1972 en 73. Hij komt nog regelmatig in het nieuws als hij weer eens een record vestigt voor het “Guinness Book of Records” door blind simultaan te dammen, dat wil zeggen ‘geblindoekt’ het op te nemen tegen tientallen andere dammers, en bijna alles te winnen (..). Zijn opvolger als wereldkampioen was Harm Wiersma, die van 1976-84 zes maal wereldkampioen werd.

 

Maar volgens Wikipedia zijn de Nederlandse successen nog van eerdere datum. Ik herinner zelf nog Piet Rozenburg, die van 1948-56 wereldkampioen blijkt te zijn geweest. Hem vooraf gingen Benedictus Springer en Herman Hoogland die samen vrijwel de gehele periode van 1912-34 zorgden dat Nederland de wereldkampioen in huis had.

 

Waar komt dat Nederlandse damsucces vandaan? Ik heb maar een goede verklaring: de dreiging van de zee! Volgens het ‘Nederduitsche taalkundig’ woordenboek is een dam “eene hoogte van aarde ter beteugeling van het water.” Dammen is in Nederland iets om te overleven. Net als dijken. Net als de Oosterscheldedam.

Smart Meets

Bron: Themask.nl
Bron: Themask.nl

Verhaaltje, zomer 2010

 

Ik kijk naar een wereldbekerwedstrijd wielrennen. Het is in de buurt van Hamburg en heet de Vattenfall Cyclassics. Klinkt erg Noors en ik zie in de reportage ook flinke heuvels, die je normaal niet in de buurt van Hamburg verwacht.

 

Ik blijf kijken, omdat ik heb gelezen dat Nederland een kans maakt om in het wereldbeker klassement voor landen (altijd leuk te zien, profploegen die uit profs uit allerlei landen bestaan, en dan houdt men een klassement van landen bij ..) bij de beste 10 te eindigen. Dat zou inhouden dat Nederland bij het wereldkampioenschap op de weg met het maximale aantal van 9 coureurs zou mogen starten.

 

Mart Smeets is zoals zo vaak de commentator. Je kan veel van Mart zeggen, maar hij is een workaholic en altijd goed voorbereid. De sprint, heel spannend, en een wielrenner van Garmin wint; laat dit nu net het bedrijf zijn dat de tijdwaarneming doet (..). Mart een en al concentratie. De Duitser Greifel wordt derde! Mart ziet geen Nederlander bij de eerste 10, dus Nederland is bij het WK de pineut.

 

Mart wacht met smart op de officiële uitslag. Hij zegt wel drie keer “kom op regie, toon de uitslag, het staat gewoon op de fotofinish”. Voelt ie nattigheid? Je zou zeggen, er zijn een of twee Nederlandse profs die deelnemen en een (kleine) kans maken om in de sprint bij de eerste 10 te komen. Die ken je, je weet bij welke ploeg ze zitten, dus dat kan je na drie herhalingen wel zien.

Mart niet. Later zie ik op het Sportjournaal dat Tom Lezer 7e werd en dus zorgt dat Nederland inderdaad met 9 man mag meedoen op het WK! Mart wordt oud (..).

Valse voorlichting

Verhaaltje zomer 2010

 

Als jongetje kende ik alle zwemrecords tot op honderdsten van een seconde. Iedereen zwemt in zijn eigen baan, geen tactiek, de snelste wint. Ik kijk met belangstelling naar NOS sport om kwart voor zeven. We zien hoe Verschuren zesde wordt op het koningsnummer, de 100 meter vrije slag heren.

 

Ik had van te voren al snel op teletekst gekeken. De beste prestaties zijn geleverd door Joeri Verlinden op de 100 meter vlinderslag en Robin van Aggele en Lennart Stekelenburg op de 50 meter schoolslag. Zowel Juri als Robin zwemmen een Nederlands record. Op de 50 meter schoolslag gaan Robin en Lennart zelfs als 3e en tijdsnelste naar de finale.

 

Dione de Graaff, die ook al eeuwig omroepster is bij NOS Studiosport, meldt keurig dat Van Aggele en Stekelenburg zich geplaatst hebben voor de finale. Geen woooooord over het feit dat ze de 1e en 3e tijd geklokt hebben in de halve finale. Dione is duidelijk vals voorgelicht. De redactie ligt op haar luie gat. Aan het weer kan het niet liggen, want dat valt de laatste twee weken bitter tegen…

Het is een jongen

verhaaltje zomer 2010

 

Ik kijk even op Eurosport naar tennis, de kwartfinale van het toernooi van Cincinatti. Anna Ivanovics staat voor tegen Amanmuradoya. Anna is zelfs ooit even nummer een van de wereld geweest. Ze was op jonge leeftijd, zo ongeveer 18 jaar oud, bevriend met een van de bekendste sporters uit haar land, ik ben vergeten welke sport. Inmiddels is ze teruggezakt naar een plaats boven de eerste honderd van de wereldranglijst. Haar tegenstandster komt uit Uzb volgens het televisiebeeld. Uzbekistan, neem ik aan.

 

Ik doe mijn best een vrouw te ontwaren, maar zowel lichaamsbouw als manier van tennis verraden een jongen. Het zit al in de naam Amanmuradoya verborgen. De medische wetenschap weet er geen raad mee, hoewel iedere leek meteen ziet dat er iets niet klopt. Zo was het ook met die Zuid-afrikaanse 800 meter loper/loopster, die wereldkampioen werd op de 800 meter, vorig jaar, of was het al in 2008 op de Olympische Spelen in Peking?

 

Als de wetenschap iets nog niet ontdekt heeft, is het per definitie niet waar. Iedere leek kan zeggen dat er iets niet klopt, er is (nog) geen bewijs voor. De wetenschapper volhardt in het oude dogma, ook al schreeuwt de werkelijkheid om een andere verklaring.

 

ik zie nog net dat het meisje van de jongen wint ..

Koekhappen van Peijnenburg

Bron: fwdc.org
Bron: fwdc.org

We maken het in Nederland behoorlijk gek met de reclamespots, zo heb ik de indruk. Het lijkt wel of steeds meer reclamebureaus elkaar aftroeven wat betreft humor. Denk maar aan de buffel van KPN en de hele serie van de Dongel daarom heen. Of een aantal jaren geleden de serie met de twee mannen van Pearl. De reclames van Albert Hein, met laatst nog de komische spot waarin “alles even langzamer gaat in de zomer”.

 

Beroemd zijn ook de reclamefilmpjes van “koekhappen naar Peijnenburg”, met dat kleine mannetje. Bijna vanaf de wieg en daarna wordt het ventje steeds ouder. Bij een ervan staat hij op een stoeltje op de rug van een grote Sint Bernard hond.

 

Maar de Engelsen kunnen er ook wat van, zoals laatst bij Zomergasten was te zien. Alleen nu geen reclamefilmpje, maar een filmpje opgenomen in de pub van een bareigenaar wiens drie Duitse herders gek zijn op sodawater, uit de spuitfles!

Het nieuwe AZ

Verhaaltje Augustus 2010

 

AZ worstelt zich langs IFK Goteburg. Wie zegt dat AZ een rol gaat spelen in de eredivisie liegt dat waarschijnlijk van A tot Z. In ieder geval is AZ zonder Dembele, Lens, Mendes da Silva, Ari en Al Hamdoui volledig onthoofd. Pelle is weg of gaat weg (weet ik effe niet). Tijdelijk zijn ook Schaars en Moreno niet beschikbaar. Dat zijn pakweg de beste 8 spelers van vorig jaar. Daar tegenover staat de komst van een paar talenten, die zich op eredivisie topniveau nog niet bewezen hebben. Dat is even niet genoeg..

 

Waar is Verbeek aan begonnen.. Ik ben benieuwd of hij het nieuwe AZ, met een salarispost die grofweg 50% zal zijn van die van vorig jaar, aan het spelen krijgt. Ik zou er niet eens verbaasd van staan. Heracles begon vorig seizoen ook gaandeweg steeds beter te voetballen. En het gekke is dat er zo af en toe goed werd gecombineerd in Zweden. Alleen gebeurde dat iets te vaak te nonchalant, waardoor balverlies werd gelden.

Crabzilla

bron: www.standaard.be
bron: www.standaard.be

Volgens teletekst van 2 augustus 2010 krijgt het zee-aquarium See Life in Scheveningen een nieuwe gast: Een Japanse reuzen-spinkrab. “Het immense beest is vijftien kilo zwaar. Als zijn scharen open zijn, zijn die 3,5 meter groot. En ze groeien nog steeds flink.”

 

Ik denk, scharen van 3,5 meter en minder dan 15 kilo zwaar? Dus maar even kijken op “nosheadlines.nl” waarnaar in het bericht wordt verwezen. Hier het filmpje.

 

Het blijkt uit (de Duitse) tekst bij het filmpje dat de krab een spanwijdte heeft van wel 3,5 meter en een lichaam zo groot als een basketbal. De spinkrab heeft dus enorm lange poten (met aan het uiteinde kleine scharen) en een relatief klein lichaam. Hij kan dus best 15 kilo zijn, maar de scharen zijn 10 hooguit 20 centimeter.

 

Zo zie je maar weer, een teletekstbericht kan flink wat “crap” bevatten…

De l'Agly

De l'Agly met fietspad vlak bij Le Barcares
De l'Agly met fietspad vlak bij Le Barcares

verhaaltje vakantie Zuid-Frankrijk, zomer 2010

 

De l’Agly is een rivier die tussen Narbonne en Perpignan in de Middellandse Zee uitmondt. Op een steenworp afstand van de campings die allemaal aan de zuidkant van Le Barcares liggen. Langs deze rivier loopt een fietspad tot aan Rives Altes, zo’n 12 kilometer verderop. Vanuit Le Barcares is ook langs de kust goed te fietsen op een groen gemarkeerde fietsstrook die vanaf het centrum van het dorp tot Leucate loopt (ongeveer 20 kilometer), al is het in het begin wel even zoeken. Richting Canes Plage, de badplaats van Perpignan is het een stuk minder, al loopt er voor een deel wel een fietspad langs de D11/D81, zodat je niet naast de auto’s op deze vrij drukke weg moet rijden.

 

De kustwegen zijn in het hoogseizoen bomvol, zo schat ik in. Het fietspas langs de l’Agly zal ook wel druk zijn, maar daar je wel zonder een kruising of wat dan ook door naar Rives Altes. Als je verder wil, kan je van Rives Altes allerlei kleine D wegen volgen.

Hier een mooie basisroute van Le Barcares, via de l’Agly naar Rives Altes en verder naar Cases-de-Pène, waarbij wel een stukje de drukke D117 moet worden gevolgd. In Cases-de-Pene kan de kleine weg worden genomen, omhoog, een stukje de l’Agly volgend en dan afbuigend naar Tautavel, een “wijndorpje” met veel restaurants en terrasjes. Dan is een hele ronde te maken die uiteindelijk uitkomt in Leucate (en vervolgens langs de kust terug naar Le Barcares). In totaal circa 95 kilometer. Voor een kortere route ga je in Rives Altes meteen over de D5 richting Opoul.

 

Basisronde via google maps.

Scheepsterreur

verhaaltje, zomer 2010, Rotterdam

 

Sinds kort woon ik vlak bij de Binnenhaven en bij de Binnenhavenbrug. In de Binnenhaven liggen vooral ‘s zomers veel zeil- en motorjachten. Daar is ook het RYC gevestigd. Dit Rotterdam Yacht Centre is zeer prestigieus, want anders zou ie wel Rotterdams Zeilcentrum of Zeilmakelaar heten, of zo. Er is in het (Noordelijk) Halfrond zelfs een kantoor gevestigd.

 

Het is een komen en gaan van scheepjes en elke keer gaat de brug open. Vaak zelfs voor maar 1 klein motorjacht. Het enige dat onder de brug doorkan is een stuk drijvend hout. Alles met een opbouw van 5 centimeter of meer kan alleen de Binnenhaven binnen als de brug open is.

 

Ik heb geen patroon kunnen ontdekken, dus volgens mij zijn er geen vaste tijden. Een bootje komt aangevaren, toetert, en de brug gaat open. Vaak zo’n dertig fietsers en wandelaars en een hele rij auto’s ophoudend.

Ik ken wat jachthavens, waar in ieder geval het uitgaand verkeer is gebonden aan vaste tijden, bijvoorbeeld elk heel en half uur. Ook de binnenkomende schepen komen echter doorgaans in een rij – en dus tegelijk – binnen. En dat zijn dan jachthavens waar weinig verkeer over de brug gaat..

 

Wat dacht je van de Erasmusbrug! Ook die gaat regelmatig open. Niet voor een of andere reusachtige kraan, begeleid door twee sleepboten, nee, voor een klein zeejacht met een lange mast. Vier trams, tweehonderd auto’s en een stoet fietsers staan dan minstens een kwartier stil. Een paar jaar geleden was het nog erger! Dan duurde het eindeloos voordat ie eindelijk dicht was. Tussen het op zijn plaats zijn van het wegdek en het weer op zijn plaats komen van de bovenleiding van de tram zat alleen al 5 minuten. Ze hebben blijkbaar iets aan dat mechanisme gedaan, want nu gaat het een stuk sneller.

 

Maar toch, een grote verkeersader die het centrum van Rotterdam verbindt met de Kop van Zuid, het nieuwe kloppend hart van de stad. En dan voor elke een beetje groot uitgevallen sloep de brug open???

 

We zijn sterk verbonden met de zee, maar is dit niet iets overdreven? En wat dacht je van wat scheepsbouw innovatie? 95% van de zeiljachten zijn van zoetwaterzeilers. Die hebben geen speciale mast nodig. Die kunnen makkelijk toe met een mast die automatisch naar beneden kan. Dat zal de Binnenhavenbrug niet helpen, maar de Erasmus brug wel.

Winkelen in de oertijd

verhaaltje van de vakantie, juli 2010

 

Wat zijn we toch verwend in Nederland! Bij de supermarkt ben je eenmaal bij de kassa aangeland zo afgerekend en weg. Hoe anders is het in Frankrijk… Tijdens de vakantie ben ik bij de Lidl geweest, die je veel in Frankrijk ziet, en bij de Super U. Om te beginnen is er bij de kassa nauwelijks plaats voor de boodschappen die de kassière aangeslagen heeft. Wel gemeten, een centimeter of 20! Sommige klanten willen perse hun boodschappen meteen in tassen stoppen. Dat gaat dus even duren. Je kan ook nog de pech hebben dat een paar Fransen in jouw rij aan de kassa staan. Die halen een checkboekje tevoorschijn, tekenen de cheque, scheuren die uit het boekje en geven hem aan de kassière. Die haalt hem door de kassa en geeft m terug voor ondertekening. Vervolgens bergt ze de cheque in een apart laatje op. Je zal toch in de rij staan en een pak ijs hebben gekocht (..). Ik weet nog goed dat ik zo’n twintig jaar geleden (of is het al dertig?) op vakantie in het buitenland ook van die cheques bij me had.

Buienraden

Zondag, 25 juli 2010

 

Vandaag is zo’n dag.. Na een periode van mooi weer en een verrassend mooie zaterdag, gisteren, is het nu even twee keer niks. In mijn optimisme plande ik nog een kort ritje op de fiets, zo ongeveer om 13.00 uur. De buienradar gaf duidelijk aan dat het dan boven Rotterdam e.o. droog zou zijn. Niets is minder waar. Het is nu 13:28 en het regent hard. De buien ontstaan ter plekke en dat kan de buienradar met zijn weersverwachting van 2 of 3 uur nu net niet aan. Ik heb het rondje fietsen definitief uit mijn hoofd gezet en ga straks kijken wie de laatste etappe van de Tour de France wint. Als Cavendish de sprint wint, zou dat zijn 5e etappezege zijn. Maar daarmee haalt hij waarschijnlijk niet de groene trui, tenzij Petacchi echt veel plaatsen achter hem zit. Dat zit m in de puntentelling. Op een vlak parcours krijgt de winnaar 35 punten, de nummer twee 30 punten en de nummer 10 nog steeds 16 punten. Daarnaast zijn er de tussensprints, waar Cavendish, voor zover ik weet, zich niet mee heeft bemoeid.

 

Cavendish won inderdaad en Petacchi behield het groen. Ik zag in de samenvatting van de hele Tour, dat Cavendish een keer een sprint verloor, maar die ook volledig liet lopen toen hij zag dat hij niet meer kon winnen. En een tweede keer viel hij een kilometer voor de finish: weg groen!

Met de fiets in de trein in Europa...

Op vrijdagochtend 1 juni stapten we om 8.00 uur in Rotterdam op de intercity naar Antwerpen. Het begin van een lange reis naar Le Barcares, 20 kilometer van Perpignan, in Frankrijk. We hadden treinkaartjes tot Parijs, want bij HiSpeed konden ze voor de fietsen niet een nachttrein boeken naar Perpignan. Ik had op internet gezien dat er een nachttrein gaat van Parijs Austerlitz naar Perpignan met daarop een “fietssymbool”. Maar blijkbaar kon het systeem van de NS dit niet aan. Omdat we er niet zeker van waren dat die nachttrein ook daadwerkelijk fietsen meeneemt, hadden we kaartjes tot Parijs gekocht, zodat we eventueel nog via een andere route verder konden.

 

In Antwerpen haalden we net de trein van 9.09 naar Moeskroen. Dat bezorgde ons een voorsprong op het schema, dat via Moeskroen en Lille voerde naar Parijs. In Moeskroen, dat niet meer dan 15 kilometer van Lille ligt, moesten we een uur wachten.. In Lille zelf hadden we snel aansluiting op een boemeltreintje naar Aulnoy. Daar weer een uur wachten.. Maar dat gaf ons de gelegenheid alvast alle kaartjes tot Perpignan in orde te maken! Mooi niet (..). Na een kwartier in gebrekkig Frans met de vrouw achter het loket te hebben gecommuniceerd werd een ding duidelijk: Je kan niet met de fiets naar Perpignan! Wat ze ook probeerde, er was geen mogelijkheid, volgens de computer.

 

Onthutst keken Ger en ik elkaar aan. Na kort overleg besloten we onze reis naar Parijs voort te zetten. We hadden per slot van rekening kaartjes, konden daar nog een laatste poging wagen en zouden nog wel een trein terug naar Rotterdam kunnen nemen. Het was ondertussen 14.00 uur. We moesten nog wachten en dat had ook te maken met werkzaamheden aan het spoor, zo las ik (lijkt Nederland wel..). Een uurtje later zaten we enigszins verdwaasd in de trein naar Parijs, met de wetenschap dat de fietsvakantie, waar we zo naar uitgezien hadden, waarschijnlijk de eerste dag al zou eindigen. We zaten te bedenken of we wellicht via een paar etappes terug konden naar Nederland, met steeds een hotelletje en wat fietsen in de omgeving.

 

Tegen 17.00 uur waren we eindelijk in Parijs (Lille-Aulnoy-Parijs bleek later ook een enorme omweg te zijn). Op Gare du Nord ging ik meteen in een lange rij staan die toch aardig opschoot. Ik aan het loket de situatie uitleggen, de man sprak ook wat Engels dus dat hielp. Enfin, binnen 10 minuten had hij alles geregeld: kaartjes voor de nachttrein en reservering voor de fietsen. Blijkbaar had hij een ander reserveringssysteem dan de vrouw in Aulnoy (??). Plots hadden we zeeën van tijd, dus we namen op ons gemak koffie en een belegd stokbroodje voordat we naar station Austerlitz zouden fietsen. De route Austerlitz-Gare du Nord hadden we twee jaar geleden afgelegd, dus we wisten wel ongeveer hoe we moesten rijden. Dat bleek ook, dus op Gare d’Austerlitz hadden we ook nog veel wachttijd.

De nachttrein vertrok om 21.56 en de 6-persoons coupe (couchette) bleek naast de fietscoupe te zijn, die ook 6 plaatsen bevatte. We waren alleen! Na een voorspoedige reis stapten we de volgende morgen om 7.30 uur op het perron van Perpignan, waar we in de stationsrestauratie ontbijt namen.

 

Vier weken later namen we in Perpignan weer de nachttrein precies om 21.56. Ik had op internet gezien dat er een TGV naar Lille was van Gare du Nord om 8.58 die fietsen meenam, die om 10.00 uur al in Lille zou zijn! Warempel, dat klopte en lukte. Konden we toch nog makkelijk de kwartfinale Nederland-Brazilie zien, die om 16.00 uur begon. Ger redde het zelfs wel tot Den Helder. Dachten we .. In Lille ging er geen rechtstreekse trein naar Antwerpen zo vermelde het grote elektronische bord. Wij wachten. Een ex-legionair (Frans vreemdelingenlegioen) aan de bar bleek een Nederlander te zijn die al 25 jaar vlak bij Lille woonde. Hij legde ons uit dat hij altijd de loketbeambte moest uitleggen hoe het best naar Nederland kon worden gereisd. Dankzij hem namen we de trein naar Kortrijk, die, zo had hij al voorspeld, gewoon naar Antwerpen ging. Daar hadden we niet meteen aansluiting. Omdat Ger in Parijs geen kaartje naar Den Helder kon krijgen (ik wel naar Rotterdam) besloten we een stoptrein naar Roosendaal te nemen, die 5 minuten eerder er zou zijn dan de eerstvolgende sneltrein, zodat hij nog een vrijreizenkaartje kon afstempelen. Maar goed ook, want de sneltrein bleek later in Roosendaal geen fietsen mee te nemen (hadden we dus nog in Antwerpen gestaan). Dan maar een zo te zien splinternieuwe trein in, die speciaal om alle mensen te laten zien hoe mooi hij was, op elk te bedenken station tussen Roosendaal en Rotterdam stopte. Had wel het voordeel dat ik er in Rotterdam-Zuid uit kon, zodat ik net op tijd thuis was voor het voetbal. De reis vanaf Lille had 6 uur geduurd. Ger bleek later in Noord-Holland nog problemen te hebben met niet rijdende treinen ..

Nederland karaktervol met lege handen

Bron: Volkskrant
Bron: Volkskrant

Tot verrassing van veel voetbalkenners in binnen- en buitenland haalde het Nederlands elftal de finale. We hebben gezien hoe “ons Oranje” na een spijkerhard duel, vooral van Nederlandse kant, op het allerlaatste moment het onderspit delfde. En dan te bedenken dat Robben de winnende treffer op zijn schoen had; het puntje van de schoen van de Spaanse keeper Casillas zat met enig geluk net in de weg.

 

Nederland slaagde er met veel fysiek geweld in het befaamde Spaanse spel te ontregelen. Daarbij was het niet in staat zelf wel goed voetbal op de mat de leggen. Wat overbleef was de grenzeloze wil om deze pot voetbal te winnen. En Nederland slaagde daar warempel bijna in.

 

In twee jaar tijd heeft Van Marwijk kans gezien een stabiel elftal op de been te krijgen. In de oefeninterlands tegen Hongarije en Ghana bleek Oranje in staat met prachtig voetbal de tegenstander dol te draaien. Maar dat waren wel tegenstanders die al half met zomervakantie waren. Eenmaal op het WK, “geholpen” door grote hoogte, droge velden en een zwabberbal, bleek het elftal niet in staat ook maar één mooie wedstrijd op de grasmat te toveren.

 

De hele selectie en ook de begeleiding was zo gericht op resultaatvoetbal, dat ze niet meer helemaal in de gaten hadden hoe weinig aantrekkelijk het voetbal was. Het gevolg is voor de derde keer een WK finale verliezen en de hoon van de buitenlandse publieke opinie ontvangen. Cruijff waarschuwde daar meer dan een week geleden al voor: “pas op dat je straks er niet uitligt zonder tot goed voetbal gekomen te zijn, dan heb je niks gewonnen en veel verloren”.

 

Zelfkritiek is ver te zoeken en zelfs nauwelijks tussen de regels door te lezen, hooguit bij Van Marwijk en Van Bronckhorst. Typerend is het gefoeter na afloop op de scheidsrechter, terwijl die met goed recht Mark van Bommel en Nigel de Jong voor rust al van het veld had kunnen sturen. De WK finale halen lijkt nu al niet meer voldoende: Het verliezen van de wedstrijd en van het imago van Nederland als vertegenwoordiger van aanvallend mooi voetbal gaan met de minuut meer wegen.

 

Ik lees net dat er toch een rondvaart komt, morgen in Amsterdam. Men verwacht 1 miljoen bezoekers, al zou mij dat zeer verbazen. Ik ben benieuwd of de doorsnee Nederlander het anders aanvoelt dan ik..

Sergei Bubka junior!

Senior
Senior

juli 2010

 

Ik bekijk wat tennisuitslagen op internet en ik kom tot mijn verbazing de volgende naam tegen: Sergei Bubka junior!

 

Sergei Bubka was een wereldberoemde polsstokspringer in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw. Hij bezit nu nog steeds het wereldrecord van 6.15 meter, dat hij in 1993 vestigde. Er wordt gespeculeerd dat hij in die tijd hoger had gekund, maar dat hij steeds het record met 1 centimeter verbeterde en dan nog alleen op meetings waarin grof betaald werd voor een wereldrecord.

 

Toch even verder googlen: Junior staat begin 2010 290 op de wereldranglijst voor mannentennis. Het is duidelijk dat hij nooit de hoogte in sport zal halen als zijn vader.

Vederlichte Sieneke

28 Mei 2010

 

Op het Eurovisie Songfestival heeft “onze Sieneke” de finale niet gehaald. Dit zou geen verrassing moeten zijn, want Google Trends had al voorspeld dat ze onderaan zou eindigen, en die zitten er de laatste jaren niet ver naast. Hun voorspellingen zijn simpelweg gebaseerd op het aantal malen dat mensen in de wereld op zoek gaan naar de betreffende artiesten.

 

Mijn moeder noemt de muziek van Sieneke en van vele anderen “muziek om de ramen bij te wassen”. Dat zegt genoeg .. Maar dan wel de ramen aan de binnenzijde, want sta je buiten op de trap, dan hoor je deze muziek niet, zo luchtig is ie!

 

In het nieuws van deze morgen werd een aantal concurrenten in samenvatting uitgezonden. Loodzware muziek van een Israëlische zanger, dramatisch nummer van een “oude” Ierse zangeres, rockmuziek van een jongensband. Steeds weer anders, maar niets in de buurt van het niemendalletje dat Nederland uitkoos.

 

Gisteravond zag ik een reportage over de deelneemster uit de Oekraïne, een zangeres van bijzonder kaliber, met een sterke wereldboodschap. Waarschijnlijk veel te goed voor dit festival. Ik ben niet benieuwd wie er wint..

Smeets gehandicapt

Mart kwam weer leuk in het nieuws deze week. We zouden gehandicapte sporters eng vinden en er daarom niet naar kijken. Ik heb al eerder gezegd dat Mart zo’n groot ego heeft, dat hij de persoon die hij interviewt niet of nauwelijks ziet. Zijn ego maakt het mogelijk dat hij meteen denkt dat anderen gehandicapte sporters ook eng vinden. Of misschien is hij wel betuttelend en vaderlijk geweest: mensen, wees nu niet zo bekrompen en zet al die vooroordelen van je af! De strekking zou dan zijn geweest, ja ik kan dat wel, maar de anderen niet …

 

Hoe je het ook draait of keert, Mart is duidelijk geestelijk gehandicapt. Zijn grote ego belemmert het zicht op wat andere mensen denken en doen.

Vanzelfsprekend

15 mei 2010

 

Jeff Dunham heeft Communicatiewetenschappen gestudeerd in Texas. Hij komt ook uit die streek, dacht ik, maar daar is in zijn humor weinig van te merken. Al tijdens zijn studie trad hij op als buikspreker, een vaardigheid waarmee hij volgens Wikipedia als jongen begon. Het spreekt voor zichzelf dat hij via zijn poppen communiceert met het publiek. Zijn poppen kunnen veel zo niet alles zeggen, want Jeff staat er met een verontschuldigende glimlach bij. De topattractie is Ahmed, de "suicide bomber". Woorden schieten tekort ..

 

Hier het filmpje.

Out of Control

7 mei 2010

Ik ben eerder kritisch geweest ten aanzien van Gerard Kemkers; als je scherp kijkt, dan waren de resultaten van de TVM schaatsploeg in de breedte ronduit zwak te noemen. Dat achter de schermen deze kritiek ook doorsijpelt, blijkt wel uit de aanstelling van Bart Veldkamp als assistent-trainer, zoals deze week bekend werd.

 

Als er een ploeg geweldig gepresteerd heeft, was het wel de Control ploeg onder leiding van Jac Orie. Tuitert goud,  Annette Gerritsen zilver, Margo Boer net naast de prijzen gegrepen, en dat vanuit een situatie waarin op grond van het seizoen ervoor echt niet dergelijke resultaten te verwachten waren. Dit in tegenstelling tot het verwachtingspatroon bij TVM. TVM heeft in 2010 aanzienlijk minder gepresteerd dan in 2009.

Hoe bitter is het dan dat de 2e sponsor van de Control ploeg afhaakt en dat na weken van gemorrel plots vandaag blijkt dat  de drie "superdames", Annette Gerritsen, Margo Boer en good old Marianne Timmer de ploeg gaan verlaten. Niet eens (naar eigen zeggen) omdat er te weinig geld beschikbaar zou zijn, maar meer vanwege de voorwaarden die Control stelt wat betreft rechten en plichten.

Klinkt erg als "Control wil het succes maximaal uitbuiten en stelt extra eisen in verband met hoe zo veel mogelijk "exposure" te krijgen". Jac Orie zit volkomen in de tang. De mannen gaan akkoord, maar de vrouwen sputteren tegen, ondanks dat ze naar eigen zeggen dolgraag bij de ploeg hadden willen blijven.

 

Succes wordt niet beloond. Ik ben benieuwd wat er nog meer achter de schermen is gebeurd. Misschien dat de drie vrouwen toch vonden dat ze betere contracten verdienden dan de mannen?

Lichaam tegen techniek

Ik kijk op Koninginnedag even naar een flits van Henin tegen Jankovics, het is 4-3 voor Henin in de beslissende 3de set.

 

Henin is dit jaar na een pauze van een paar jaar weer begonnen. Jankovics staat al een paar jaar aan de top en staat bekend om haar kracht en conditie. Henin is in mijn ogen technisch superieur.

 

Daar lijkt niet veel voor nodig; zowel Henin als Clijsters zijn na een stop van 2-3 jaar binnen de kortste keren terug aan de top van de ranglijst. Die ranglijst werd jaren lang beheerst door tennismuren.

 

Als jongen tenniste ik ook wel eens tegen een muur. Er was soms geen vriend om tegen te tennissen, dus dan maar de muur. Het verveelde me na maximaal 10 minuten. Veel vrouwen hebben daar klaarblijkelijk geen moeite mee. Ze rammen elke bal in de buurt van de baseline terug. Vastheid en conditie zijn bepalend voor succes. Zodra Jankovic, de zusters Williams, de jonge Deense Woszniak en tientallen anderen in de buurt van het net komen, zien ze er plots uit als beginners.

Godzijdank heeft Henin met 6-3 in de 3e set gewonnen, net als ik dit stukje beëindig. Is er dan toch nog hoop voor het damestennis?

Boter en olie

In de golf van Mexico is een olieramp gaande. Na een ontploffing op een platform, dat olie oppompt vanuit 1.500 meter diepte, zijn er lekken ontstaan. Tot nu toe werd door BP gezegd dat er "slechts" 160.000 liter per dag de zee instroomt. Dat is een stuk minder dan met de grote milieuramp met de Exxon Valdes, toen in totaal 40 miljoen liter de zee en kustlijn bij Alaska besmeurde.

 

Nu beweert de Amerikaanse kustwacht dat er veel meer lekt: 800.000 liter per dag. BP ontkent dit. Op het eerste gezicht zie ik weinig redenen voor de kustwacht om de feiten te verdraaien. Zij zijn bezig met het opruimen van de rotzooi.

Het zou best kunnen dat er een lek is binnen BP, iemand die van meer weet en gewetensbezwaren heeft. Ik ben benieuwd. Het zou wel betekenen dat BP een enorme berg boter op zijn hoofd heeft.

 

Maar goed, we zijn tegenwoordig gewend aan enorme misrekeningen. Betaald voetbal organisaties zien kans om hun begroting soms met 40% per jaar te overschrijden, grote infrastructuurprojecten zijn meestal 2 tot 3 maal zo duur als eerst geschat. Zou het dan toch liggen aan de basisschool? Kunnen mensen echt niet meer rekenen?

Nieuw clublied

Twente wordt zondag voor het eerst in haar geschiedenis kampioen van Nederland. Het kan niet missen. Tegenstander NAC heeft niets meer te winnen en de tukkers gaan er nog een keer voor. Het zal waarschijnlijk 1-0 worden. Ajax gaat geweldig te keer bij NEC: 0-10. Suarez scoort 6 keer en komt op 39 doelpunten (Net zoveel als het hele doelsaldo van Twente..), maar het helpt niet.

Nu is de stand:

                                Punten                      Doelsaldo

FC Twente                  83                            61-23     + 38        

Ajax                           82                           102-19   +  83                    

En het wordt:

FC Twente                  86                            62-23     + 39

Ajax                           85                           112-19    + 93

Twente schrijft meteen een prijsvraag uit: "Wat wordt het nieuwe clublied?" Want "een maal zullen wij de kampioen zijn" kan natuurlijk niet.                                                                                      

Geld spoorloos

Goede morgen Nederland, 19 april 2010

 

De overheid heeft de Nederlandse Spoorwegen 1, 5 miljard euro gegeven voor de hele overstap naar de OV-chipkaart. Daar kunnen ze volgens sommige mediaberichten maar 270 miljoen van verantwoorden, de rest is spoorloos.

 

Tegelijkertijd zijn er het laatste half jaar twee maal zo veel klachten bij het ov-loket (met name over de OV-chipkaart en de sneeuwchaos) binnengekomen dan normaal.

 

Waarom heb ik toch al jaren het idee dat de NS een van de slechtst geleide ondernemingen in Nederland is ..? En dan te bedenken dat het aantal reizigers de laatste 10-20 jaar alleen maar is toegenomen. Het topmanagement is klaarblijkelijk het spoor bijster. Tijd voor een wissel (die is nu toch wel ontdooid, neem ik aan).

Advocaat van de Duivel

Dick Advocaat broedt een duivels plan uit. Zijn voormalige president van de voetbalclub van Zenith St. Petersburg, waar Dick grote successen vierde en zelfs de Uefacup won (althans zo heette die beker vroeger) is voorzitter van de Russische voetbalbond geworden, dus ...

 

Dick, de kleine Generaal, die opvallende gelijkenis vertoont met het portret van Napoleon uit de geschiedenisboeken, heeft zonder opgaaf van redenen zijn contract bij de Belgische voetbalbond ingeleverd. En dat nadat hij al - gered door een clausule in zijn contract - coach werd van AZ en zijn baantje als bondscoach er even bij deed. Over loyaliteit gesproken. En het werd dus nog olijker.

 

Ben benieuwd of de KBVB Bram Moskowicz in de hand neemt. Waarschijnlijk niet, want hij is te duur...

Schiphol in zak en as

bron: De puttenaer.nl
bron: De puttenaer.nl

Die IJslanders zijn goed bezig, al zeg ik het zelf. Eerst die Icesave afaire, die nog steeds speelt, trouwens. Honderdduizenden Europeanen, vooaral uit Nederland en Groot-Brittannie, kwamen af op de hoge rente die de bank gaf op spaargelden. IJsland bijna failliet, de overheden bakkeleien nog steeds over terugbetaling aan gedupeerden, zoals de provincie Noord-Holland, die belust op geld wel even wilde gokken voor een paar tiende procentpunten meer rente.

 

Nu betaalt IJsland met dubbele rente terug. Ze laten even een van hun vulkanen spuwen: Het hele vliegverkeer in Noordwest-Europa ligt lam. Vulkaanstof in de wolken is net als een zwerm ganzen: de motoren kunnen er niet tegen.

Blinde vink

Dat wordt zweten voor FC Twente. Nog twee wedstrijden te gaan en na het verlies gisteravond tegen AZ rest het winnen van de twee resterende wedstrijden. Ik ben benieuwd of scheidsrechter Pieter Vink nog een van deze twee ontmoetingen fluit. Want dan kan Twente wel fluiten naar het landskampioenschap.

 

Gisteren presteerde hij het om als enige in het hele stadion een handsbal over het hoofd te zien (Is weer eens wat anders dan een kopbal over het hoofd te zien). Tegenwoordig zijn ze geloof ik met zijn zessen, maar dat is nog te weinig. Volgens een van de verbolgen Twente spelers had zelfs het "blindenvak" de handsbal duidelijk gezien. Een geval van bedrijfsblindheid zullen we maar zeggen. Vink zal wel zeggen dat het vermeende bevoordelen van AZ van A tot Z is gelogen. Hij overtuigt de neutrale toeschouwer echter niet als hij na afloop op het wedstrijdformulier ook nog eens invult dat Mounir el Hamdaoui het enige doelpunt van de wedstrijd heeft gemaakt, terwijl zelfs een kind van 3 jaar kon zien dat Wisgerhof ongelukkigerwijs de bal in zijn eigen doel gleed.

Het niet-kampioenselftal van FC Twente

Vroeger, heel lang geleden (1972-77), ging ik nog wel eens naar voetbal kijken. Ik kan me herinneren dat ik een paar jaar achtereen naar Feijenoord-Twente ben geweest. Vaak mooie wedstrijden en FC Twente had toen een uitstekend elftal dat dicht tegen de top aan zat.

 

FC Twente zal toch niet voor de eerste keer in haar bestaan kampioen van Nederland worden? PSV heeft een moeilijk programma, dus ik denk dat alleen Ajax nog een kans maakt, maar dan moet Twente wel steken laten vallen. Wie gunt het de Tukkers niet.

 

Ik vind het sneu dat niet iedereen dit eventuele lanskampioenschap kan meemaken. Een heel elftal mist het zelfs: Wielaart (2009), Braafheid (2009), Elia (2009), Arnautovics (2009), Hershi (2009), Bakirciogly (2008), Bakal (2008), Aisatti (2008), Engelaar (2008), El Ahmadi (2008) ...

 

Stel je voor, toch kampioen worden, terwijl je de laatste twee seizoenen een heel elftal aan basisspelers bent kwijtgeraakt. De volgende vertrekkers zitten al weer in de startblokken: N'Kufo, Ruiz, Douglas, ... 

Murphy's (F)law

Aan de reeks van schandalen over kindermisbruik door priesters, paters, kardinalen, bisschoppen of hoe ze allemaal ook mogen heten, lijkt geen eind te komen. Nu (26 maart 2010) weer een rel over de beschuldiging dat de paus waarschuwingen over het op grote schaal voorkomend onzedelijk gedrag van een zekere priester Murphy in de Verenigde Staten zou hebben genegeerd. Het Vaticaan vindt deze aantijging schandalig en zegt pas in 1996 op de hoogte te zijn gesteld van de misstanden rond Murphy. Ik zie het al helemaal voor me, de brief komt binnen, groot alarm. De brief wordt in de doofpot gestopt en niet doorgegeven aan de eerste geestelijke die besluiten mag nemen. Het Vaticaan heeft daarom officieel geen weet gehad van de waarschuwingen voor Murphy.

 

Een tijdje geleden hoorde ik wat sussende woorden "vergeet niet dat kindermisbruik wereldwijd heel veel voorkomt en dat wat binnen de Katholieke Kerk is gebeurd daar maar een heel klein deel van is". Ik zou zeggen, een is al te veel. Alsof die geestelijken niet het voorbeeld voor de geloofsgemeenschap  zouden moeten zijn. Nee, ze mogen er een afspiegeling van zijn?!  Trouwens zoveel geestelijken zijn er de laatste 50 jaar niet meer, dus honderden of misschien wel duizenden misbruikte kinderen lijkt me een hele hoop.

 

Misschien toch maar het celibaat afschaffen? Officieel heet het dat het celibaat bevordert dat de geestelijke zich helemaal aan zijn religieuze taken kan wijden. Afgezien van dat dit dan grandioos mislukt is (1000 goede geestelijken wegen niet op tegen 1 misbruikt kind), is de katholieke kerk als eerste multinationale onderneming toch ook, zo lijkt het, bezig geweest met zelfverrijking; de bezittingen van de ongehuwde priester vielen immers automatisch toe aan de kerk...

Kemkers koppig

Ik hoorde Kemkers vandaag (22 maart 2010) zeggen dat hij gewoon doorgaat als schaatscoach van de TVM ploeg. "Ik heb ook nooit het tegendeel beweerd. Ik heb een hele reeks goede prestaties neergezet met de ploeg en het was bij TVM nooit een vraag of ik kon blijven." Ik heb Kemkers altijd een gedreven en goedpresterende coach gevonden, maar nu ....

 

Wat is precies die hele reeks goede prestaties? Kramer en Wüst winnen goud in Vancouver, Kramer wordt wereldkampioen allround (en Europees kampioen) en Koen Verweij wordt wereldkampioen allround bij de junioren. Dit lijkt heel indrukwekkend. Maar laten we eens verder kijken. Eerst wat er allemaal fout ging: Groenewold presteert niets, uiteraard mede door een hernia. Van Deutekom was vorig jaar overtraind en haalt dit jaar zelfs niet het nationale topniveau. Carl Verheijen weet zich niet te plaatsen voor de OS. Olde Heuvel redt het ook niet.

 

En wat zo indrukwekkend lijkt, is dat bij nader inzien niet helemaal.. Onze junior Koen Verweij is een groot talent, dat vorig jaar al jeugdwereldkampioen werd. Hij reed in het begin van het seizoen goed, maar zakte daarna weg. Als buitenstaander heb je de indruk dat de rem er een beetje meer op zou moeten. Bij de dames is het ronduit dramatisch, alleen  Wüst weet uiteindelijk overeind te krabbelen. De rest verliest met name op de 5.000 meter volledig de aansluiting bij de wereldtop en ook op de 3.000 meter wordt matig gepresteerd. Diane Valkenburg presteert het om een rondje van 38 te rijden aan het eind van haar 5.000 meter, tijdens het WK allround in Heerenveen, dit weekeind. Ik heb wel eens gelezen dat Kemkers een voorstander is van knallen tijdens de training op vooral de intervaltraining (en steeds proberen dit langer vol te houden). Bij de vrouwen lijkt dat niet (meer) te werken.

 

Wüst rijdt een prachtige 1.500 meter in Vancouver, maar qua tijden haalt ze bij lange na niet haar top van 2007. Op alle afstanden liggen haar persoonlijke records aanzienlijk sneller dan de beste tijden dit jaar. En dit geldt nota bene ook voor Sven Kramer. In december 2009 reed hij persoonlijke records op de 500 en 1.500 meter, terwijl hij juist later te kort kwam op die 1.500 meter. Op zijn favoriete afstanden, de 5.000 en 10.000 meter, dateren zijn persoonlijke records van 2007 en ook zijn snelste tijden van dit seizoen zijn langzamer dan zijn beste prestaties op een laaglandbaan op deze afstanden. Kemker's grote troeven Wüst en Kramer zijn de laatste jaren stil blijven staan en stilstand is achteruitgang. Zij en Koen Verweij hebben het op hun talent gered. De rest van de TVM ploeg is door de mand gezakt, maar Kemkers blijft vanwege de goede resultaten ...

Eurlings early retirement

't Is me het politieke weekje wel: Van Mierlo overleden, Balkenende onder vuur, Eurlings stopt en Bos stopt!

 

Bos zowel als Eurlings voeren aan dat het (beoogde) gezin de reden is. Bos heeft het ongetwijfeld erg druk gehad en zal door de bomen zichzelf niet meer hebben gezien .. Zijn kinderen zag ie ook nauwelijks, maar dat geldt waarschijnlijk voor tienduizenden politici, managers en kleine ondernemers. Zag hij het eigenlijk zelf nog wel zitten? Een kabinet ten val brengen omdat dit in het belang van de partij is, terwijl je zelf het nog goed ziet zitten, is niet niks. Aan de andere kant, de media berichtten dat hij al sinds 2007 praat met Cohen over zijn opvolgerschap. Dus de pijn zit dieper, is er langer. Dus toch gewoon zo dat hij en zijn gezin eensgezind waren: papa moet meer thuis zijn?

 

Eurlings trekt zich al terug voordat het gezin er is. Hij denkt blijkbaar dat kinderen verwekken erg veel tijd kost. Totdat de kinderen 2 jaar zijn, merken ze nauwelijks dat papa er niet zo vaak is. Dus toch zijn Hongaarse vriendin? Zij is speciaal voor hem in Brussel gaan wonen. En tja, Den Haag - Brussel - Valkenburg (waar Eurlings en zijn familie wonen) zijn wel erg veel kilometers. En de kilometerheffing maakt dat nog veel erger. Dat wil Camiel niet meemaken!

Laatste sneeuwrit (10 maart)

Rhoonse Grienden (bron: nordicpunt.nl)
Rhoonse Grienden (bron: nordicpunt.nl)

Gisteren reed ik nog even snel een rondje op de fiets, langs de Oude Maas. Er stond een pittige wind, NO 4 en de temperatuur was niet hoger dan 3-4 graden. Opvallend genoeg lagen bij de Rhoonse Grienden, op het neergevallen of gemaaide riet, nog steeds kleine restjes sneeuw. Toen ik 13 februari terug kwam in Nederland, lag er in de stad nog een klein beetje sneeuw. Na een dag of 4 was dat definitief verdwenen. Ik dacht niet dat het in de regio echt veel gesneeuwd had, zoals op sommige plaatsen in Noordoost Nederland. In Oostenrijk kreeg ik mee dat in sommige Friese dorpjes 50 cm. was gevallen. Waarschijnlijk heeft de combinatie van bevroren water en veel schaduw er voor gezorgd dat die sneeuw langs de Oude Maas zo lang bleef liggen.

 

Ik nam een slok water uit de bidon. Dat was er warm ingegaan, maar was nu koud geworden, ongeveer 5 graden warmer dan mijn benen. En dat ondanks de 4 broeken die ik aanhad. Van de Spijkenisse brug tot huis pal wind tegen. Na een kwartier begon de ijsvorming op mijn benen en na een half uurtje hingen er grote ijsklonten aan. Dit maakte het moeilijk om de trappers nog rond te krijgen. Tussen Rhoon en Rotterdam, vlak bij het benzinestation, kwam een fietser me tegemoet. Op zijn bovenlijf droeg hij een soort van tennisshirt, katoen, met korte mouw. Hij reed flink door op zijn gewone huis-tuin-en keukenfiets en zweette een beetje. Ik had het idee dat hij van zijn werk kwam. De koude rillingen liepen spontaan over mijn rug..

Aliens!

bron: alien uit Stargate
bron: alien uit Stargate

Je leest regelmatig iets over buitenaardse wezens, aliens. Er zijn zelfs mensen die beweren dat ze al lang op aarde rondlopen, maar omdat ze zich precies zo vermommen als mensen, zie je ze niet.

 

Sinds kort heb ik het vermoeden dat ze warempel echt rondlopen, uh, of beter, rondfietsen. Ondanks de bittere kou van de laatste weken, ga ik toch zo af en toe een stukje fietsen. Flink ingepakt, 4 lagen zowel op bovenlichaam als benen, want ik ben een koukleum op de fiets.

 

4 Aliens heb ik de laatste paar weken zien fietsen. Twee ervan in korte broek en shirt met korte mouwen (hoe buitenaards kan je zijn), en twee watjes onder de marsmannetjes: korte mouw, maar lange broek.

Simons cat - vervolg

Ik heb eerder al hoog opgegeven over de originele tekenfilmpjes over Simon's Cat op Youtube.

 

Er is weer een nieuwe: sneeuwbalgevecht tussen Cat en vogeltje!

 

Je bent dan meteen op de website, waarop alle (7) filmpjes tot nu toe staan. Aaaaaanraaaaader!!

 

 

Klinkklare Onzin

Bron: karikaturenonline.nl
Bron: karikaturenonline.nl

Ab Klink, zo meldt Teletekst op zaterdag 6 februari 2010, wil proberen de 21 miljoen overgebleven griepvaccins terug te verkopen aan de pharmaceutische ondernemingen, die ze geleverd hebben, of anders andere landen in met name het voormalige oostblok - waar het virus nog niet uitgewoed is - te verleiden ze te kopen. Ab probeert klinkende munt te slaan, zoals de traditie van het Koninkrijk der Nederlanden al eeuwen laat zien, echt koopmanschap, geld verdienen daar waar niemand op komt.

 

Niets is minder waar, zoals ik al eerder vermeldde. Ab heeft in paniek en op aanraden van door specialistische kennis verblinde experts 34 miljoen vaccins aangeschaft, zonder ook maar de meest elementaire zaken in het contract met de grote pharmaceutische bedrijven op te nemen. Hij en al die experts hebben toegestaan dat Nederland het volle pond betaalde voor deze vaccins, ongeacht de tijd van levering. Ter herinnering, we zaten november 2010 krap in de vaccins en dachtten er zelfs over om niet alle kleine kinderen in te enten...

 

Het merendeel van de 34 miljoen vaccins kon pas na de jaarwisseling worden geleverd, in de periode waarin volgens diezelfde experts de "pandemie" in ons land al lang over zijn hoogtepunt heen zou zijn. Het "sublieme" idee om de vaccins terug- of door te verkopen was helemaal niet nodig geweest. Ab heeft zich laten inpakken door de pharmaceutische concerns, die van marketing en verkoop hun kerncompetentie hebben gemaakt, de laatste decennia.

 

Dit is een vlaag van verstandsverbijstering van Klink en c.s. geweest, geen vlaag van vaderlandsliefde en koopmanszin.

Zonderland zonder coach

bron: Parool.nl
bron: Parool.nl

Epke Zonderland is de icoon van het Nederlandse turnen, hij haalde zilver op het afgelopen WK aan de rekstok. Hij zit nu zonder trainer. De Nederlandse turnbond (KNGU) heeft zijn trainer, Gerard Speerstra op non-actief gesteld. Speerstra had in de Leeuwarder Courant zich kritisch uitgelaten over de Bond. Zo zou er een gebrek een professionalisme zijn in de begeleiding van Epke. Ik ken dit interviewverslag niet, maar de woorden hebben de bond klaarblijkelijk als een speer getroffen. Misschien is die Speerstra wel een raddraaier en was deze kritiek de druppel die de emmer deed overlopen. De rek is er bij het bondsbestuur uit.

 

Waarschijnlijker is het dat Gerard Speerstra zich zorgen maakt. Onder zijn begeleiding heeft Epke een voor het Nederlandse turnen ongekend niveau bereikt. De Bond blijft daarbij achter. Dit heeft hij ongetwijfeld achter de schermen kenbaar gemaakt. Toen resultaat uitbleef heeft hij de publiciteit gezocht. De Bond zal ongetwijfeld met een goede verklaring komen. De bestuurders zijn immers politici, anders haal je het niet helemaal tot het nationale bestuursniveau van zo'n grote bond. Maar wat een zwaktebod: de trainer die kritiek geeft op een zijspoor zetten. Bah! Dat is de wereld op zijn kop zetten.

Kant aan de kant

Immanuel Kant 1724-1804
Immanuel Kant 1724-1804

Immanuel Kant was een beroemd Duits filosoof. Hij schreef onder andere "Kritiek van de zuivere rede". Ik ben benieuwd of Agnes dit heeft gelezen. Het zal haar goed doen dat Immanuel een zoon van een eenvoudige ambachtsman was.

 

Hoe het ook zij, Agnes heeft zichzelf aan de kant geschoven. Het kan niet anders dan dat de verkiezingsuitslag daar "de laatste druppel" is geweest. We zullen nooit weten hoe de SP er voor gestaan had, als Jan Marijnissen nog steeds aan het roer had gestaan. Maar het lijkt erop dat het grote succes van de SP, zoals velen beweren, sterk te maken had met de ontwapenende scherpte van de Brabantse jongen, die in - toegegeven, verademend herkenbare volkstaal - zijn mening spuide. Agnes was misschien toch wel te "bitchy". Jan kon ook heel fel zijn, maar Agnes had die felheid bijna altijd en dan wordt het vermoeiend. Mensen voelen zich niet meer op hun gemak. Daar is ze weer met haar zure gezicht. Jan had zo'n leuk rond gezicht, je zag niet dat hij fel was, je hoorde het alleen.

Van ze nooit niet

bron: sportweek.nl
bron: sportweek.nl

verhaaltje, winter 2010

Eerder schreef ik over het Land van Ooit en de voetbalclub RKC Waalwijk. Vlak voor de start van de competitie werd de club gered van de ondergang en kon een selectie bij elkaar worden geharkt. Vanaf het begin van de competitie hebben ze onderaan gebungeld.

 

Gisteren verloren de Waalwijkers hun 25ste wedstrijd van grote buur PSV, met 5-1. De komende weken staan Feyenoord, AZ en Ajax op het programma. Dit gaan ze van ze nooit niet redden. De vraag is niet of ze zullen degraderen, maar hoe.

  

Momenteel kunnen ze de volgende cijfers overleggen:

 

25           4              0              21           12           20-50

 

Ik zou zeggen, alles of niets, vol gas op de winst en zorgen dat er niet gelijk gespeeld wordt. Eindigen op 0 gelijke spelen uit 34 wedstrijden is waarschijnlijk een unicum in de eredivisie. Ik zou ook het doelsaldo in de gaten houden: 30-70 lijkt me een mooi saldo om mee te eindigen. Precies 100 doelpunten in het hele seizoen, voor en tegen. Dan moet er door de mannen nog wel flink aangepoot worden, want 10 doelpunten in 9 duels scoren ligt hoger dan het gemiddelde tot nu toe (20 uit 25). Maar daar staat tegenover dat er ook door de tegenstander meer gescoord mag worden dan tot nu toe per wedstrijd. Dus vol op de aanval om 1 doelpunt te zetten mag resulteren in een paar tegentreffers uit de counter.

En nu maar hopen op het Land van Ooit; ooit zullen we terugkeren naar de Eredivisie (met een sluitende begroting..).

Griekse achtervolging

bron bndestem.nl
bron bndestem.nl

We hadden al het Grieks-Romeins worstelen, maar we hebben nu ook de Griekse achtervolging, bij het schaatsen. De Grieken zijn de bedenkers van het drama en dramatisch was die ploegachtervolging. Eerst de uitschakeling van Canada bij de dames, een van de favorieten, zo niet de allergrootste favoriet voor goud. Groves, Nessbitt en Schussler verloren van de Amerikanen maar reden in de C-finale een seconde sneller dan in die eerste ronde en zetten daarmee over alle reeksen heen de snelste tijd neer. Helaas voor Nederland, dat ook in de eerste ronde verloor, en het tegen hen moest opnemen voor de strijd om de 5e en 6e plek. Nederland reed zelfs meer dan 1 seconde sneller en de 3e tijd overall. Duitsland haalde het in de finale nipt tegen Japan, hoewel iedereen vooraf dacht dat het een makkie zou worden. Niets was minder waar, 0,03 seconden verschil en dan te bedenken dat het Duitse team de finale haalde dankzij een dramatische duik over de finishlijn van Annie Friesinger.

 

De heren deden het nog eens dunnetjes over, om te beginnen de Nederlanders, die na een op het eerste gezicht bekeken eerste ronde het schip in gingen tegen de Yankees. Chad Hedrick sleurde weer als vanouds, met de mond wagenwijd open. De Nederlanders dachten de snelle opening wel even te kunnen pareren, maar voormalig Olympisch kampioen Parra coachte zijn ploeg naar de overwinning, niet in de laatste plaats geholpen door "onze jongens" die zwabberend over het ijs gingen. Zo meer te bitter dat ze later in de kleine finale brons wonnen met een tijd die ruim onder de winnende tijd van Canada lag. Dramatisch was de manier waarop Canada op het nippertje won: Hedrick was op en kon niet gelijk over de finishlijn glijden met zijn twee jonge langgenoten, Kuck en Hansen. Uitgerekend Hedrick, de vechter, die zo snakte naar een gouden medaille in zijn laatste optreden als wedstrijdschaatser (..).

De bal is rond, maar de euro hard

bron: www.ekvoetbal2008/startpagina.nl
bron: www.ekvoetbal2008/startpagina.nl

FC Twente, Ajax en PSV zijn deze week uitgeschakeld in de Europa League, de eerste divisie in Europa. AZ was voor de winter al uit de Champions League geknikkerd. Het was blijkbaar sinds 1985-86 niet meer voorgekomen dat in deze fase alle Nederlandse Clubs eruit liggen.

 

Nederlandse clubs? Bij PSV en Ajax startten deze week 4 landgenoten in de basis, bij Twente 7, maar dat kwam vooral omdat de twee beste aanvallers N'Kufo en Stoch geblesseerd waren. Ajax mistte trouwens Suarez. Laatst zag ik de opstelling van Chelsea, dat verrassend verloor: Lampard en Terry waren de enige Britten..

Maar daar gaat het juist om: clubvoetbal is geen nationale sport meer. Het is een sport waarbij de beste spelers worden gekocht, dus geld bepaald het niveau. De spelers van het Nederlands elftal die niet in het buitenland spelen zijn doorgaans jong, zoals Afellay en Van der Wiel, of op late leeftijd teruggekomen uit het buitenland (Ooijer, Van Bronckhorst).

 

Kijk je naar het jaarbudget, dan krijg je de volgende uitslag (met het werkelijke doelsaldo over de twee wedstrijden gemeten tussen haakjes):

 

Juventus -Ajax                                   2,5-1   (1-0)

PSV -Hamburger SV                           1-2      (3-3)

Werder Bremen - FC Twente               3,5-1   (4-2)

 

Uitslagen zoals je dus kunt verwachten. PSV had kunnen winnen. Ik denk dat als je de Europese wedstrijden van de laatste 5 jaar bekijkt, je zult zien dat vrijwel alleen de rijkste clubs ver komen. Door gunstige loting zijn er altijd verrassingen mogelijk, maar op de lange duur wint het geld.

Phak Zhe Dan

bron: dvhn.nl
bron: dvhn.nl

De Koreanen schaatsen verrassend hard op deze OS, op de lange baan wel te verstaan. Bij het short track schaatsen zijn ze de laatste 10 jaar uitgegroeid tot het topland op dit onderdeel. En nu lijken ze ook steeds meer in de melk te brokkelen hebben op het voor Nederland zo heilige sportonderdeel.

 

Misschien is er wel een revolutie gaande. Shani Davis heeft eerder laten zien dat een short track "top" achtergrond binnen 1 tot 2 jaar kan worden omgezet naar een kampioenschap op de lange baan, zeker op de nummers 500 tot 1.500 meter. Falco Zandstra had indertijd net zo'n doelmatige prikslag, alleen geen super bochtentechniek, omdat hij niet van het short track schaatsen kwam.

 

Ik ben benieuwd of in de Nederlandse schaatsopleiding de knop om is: short track schaatsen als onderdeel van de technische vorming, met name met het oog op verbetering van de bochten. Gewoon op het middenterrein van de kunstijsbanen een "short track" baan aanleggen.

 

Of zal die beslissing toch weer op de lange baan worden geschoven?

Lang niet goed (2)

bron: regiosportactueel.nl
bron: regiosportactueel.nl

Nederland is bij het damesschaatsen op de lange afstanden afgegleden naar de tweede rang. Het lijkt er zelfs op dat de schaatsters hun eigen prestaties uit het verleden niet meer kunnen benaderen laat staan verbeteren. Jonge schaatsers als Sablikova en Beckert zetten de toon. Sablikova werd Olympisch kampioen vannacht en bleef 5 seconden boven haar wereldrecord dat ze op een hooglandbaan had staan. Beckert deed het nog beter en bleef slecht een seconde boven de tijd van Beckert. Maar ook de oeroude Hughes reed geweldig.

 

Dan Voorhuis en De Vries. Voorhuis reed 7.13 en De Vries 7.16, 23 respectievelijk 25 seconden achter de Tsjechische. Voorhuis reed 5 seconden boven haar persoonlijk record en Elma de Vries zelfs 14 seconden. Voorhuis was wel tevreden, ondanks dat de concurrentie zo ongeveer hun snelste tijden om een laaglandbaan allemaal verbeterden. Tekenend voor het niveau van dit moment, de lat is niet meer de wereldtop. Dit was door de Nederlandse commentatoren, allemaal zelf ex-schaatsers, al aan het begin van het seizoen geconstateerd.

 

Kemkers heeft via zijn beste schaatsters op de 3.000 en 5.000 meter een grote inbreng. Groenewold hernia gehad, Van Deutekom overtraind geweest in het vorige seizoen. Leenstra blijven hangen. Kemkers heeft ze niet op de rit gekregen. Maar ook Verheijen  bij de mannen niet. Wouter Olde Heuvel had afgelopen zomer knieproblemen en junior Koen Verweij is na een veelbelovend begin dit winterseizoen teruggevallen. Pech? Meestal liggen de problemen van zo veel blessureleed dieper en is de trainersstaf daar verantwoordelijk voor.

Blijft alleen Sven Kramer over en die blijft vertrouwen houden in zijn coach na diens dramatische vergissing op de 10.000 meter. Waarom denk ik dat Kemkers zijn langste tijd heeft gehad? Geweldige successen gekend, maar nu een rampjaar, dat enigszins wordt verhuld door supertalenten als Kramer en Wust, die het waarschijnlijk bij iedere trainer zouden redden. Kemkers kennende constateert hij zelf na afloop dat het tijd wordt om op te stappen.

Materiaalpech

verhaaltje winter 2010

Meteen na de Noordse combinatie de start van de reuzenslalom. Janka, de Zwitserse kanshebber, leidt, zo meldt de tijdwaarneming onderin. Meteen drie Britten achter elkaar. De Engelsen zijn de "uitvinders" van het toeristische skien. Ze eindigen 4 tot 6 seconden achter de nummer een.. Gevolgd door Russen, een Moldavier en vele anderen. Als een totaal onbekende Sloveen, die als nummer 50 start en over een uitgesleten piste naar beneden dendert, weet ik het zeker: de uitslag wordt bepaald door de kwaliteit van het materiaal. Oostenrijk, Zwitserland, Frankrijk en in mindere mate Noorwegen en Slovenie beschikken over topmateriaal van de skifabrikanten uit die landen, de andere kunnen het gewoon vergeten. En dan te bedenken dat vrijwel alle schaatsers op Viking schaatsen rijden. Hoe zo competitievervalsing?

Regieloos

bron: Schwarzwalder tourismus Verband
bron: Schwarzwalder tourismus Verband

Ik heb net gekeken naar het skispringen voor de Noordse combinatie. De schans ligt prachtig in de zon, omringd door dennenbomen. Felix Gottwalt, de Oostenrijkse veteraan springt als laatste. Met zo'n naam en zo'n entourage verwacht je meer. Vooral omdat Felix waarschijnlijk bij het tweede onderdeel, langlaufen, geen potten meer kan breken. Maar een andere Oostenrijker, Gruber, sprong het verst van allen. Die gaat toch geen goud winnen, he?

 

De Canadese cameramensen leveren vreselijk werk af. Eerst een shot van de atleet, daarna vaak een shot van de trainer, die met een vlaggetje aangeeft dat er gesprongen kan worden. Dan de vlucht en de landing, inclusief afstand en score. Maar dan? Enige emotie? Misschien het gezicht van de coach die met het  vlaggetje zwaaide. Nee, helemaal niks, geen beeld, geen emotie. Het computertijdperk....

 

Nog erger, Gruber wint misschien wel goud, waardoor Oostenrijk op 4 gouden medailles komt. Het zal toch niet zo zijn dat Sven vannacht op de 10.000 geen goud wint?! Shani Davis won geen goud op de 1.500 meter, terwijl hij alle worldcup races won. Kramer deed hetzelfde op de 10.000. Hij won zelfs alles 10.000 meters waaraan hij meedeed na de vorige OS (..P). Straks weten we meer!

 

Voor alle duidelijkheid: Nederland - Oostenrijk 3 - 3 (qua gouden medailles); mijn Nederland tegen mijn tweede vaderland ...

 

Blokkeerfout

Kim Staelens blokkeert ..
Kim Staelens blokkeert ..

Verhaaltje winter 2010

22 Februari 2010 Teletekst NOS: Kim Staelens zwanger

 

Begin januari tekende volleybalinternational Kim Staelens een contract voor een half jaar bij de Italiaanse proclub Novara. Nu klinkt dat laatste meer als een farmaceutisch bedrijf dan als een volleybalclub, maar a la. De farmaceutische middelen hebben echter gefaald, zo mogen we aannemen. Kim verklaart weliswaar ontzettend blij te zijn met haar zwangerschap - ze nam een periode rust (nou ja) na het met Nederland behalen van de 2e plaats op het EK - maar je mag er toch vanuit gaan dat dit alles niet was gepland. Anders teken je niet een half jaar contract, tenzij daar buitengewoon gunstige voorwaarden in staan voor zwangerschapverlof.

 

Onwaarschijnlijk, want dat heb je nog alleen in Oostenrijk, zo leerde me afgelopen winter. Daar heeft een vrouw recht op 3 jaar (!!!!!!!!!????????) uitkering op grond van het laatst genoten salaris om de baby te verzorgen.

 

Bij Kim zal het wel een blokkeerfout zijn geweest. Zij is spelverdeelster in het Nederlands team, maar heeft, zo leert de praktijk, het spel niet goed verdeeld. Tja, ze is van oorsprong Belgische, net als haar zus die ook in het Nederlands team speelt. Afkomst verloochent zich  niet..

Wrang Koud

verhaaltje winter 2010

 

Had de anti-broeikasgaslobby eindelijk voet aan de grond gekregen, komt er de koudste winter sinds jaren, zo niet decennia. Het Noordoosten van de Verenigde Staten kreunde bijna onder de sneeuwlast en in de Noordelijke staten, tegen de grens met Canada was het -40 en kouder. Ook in Europa kou en sneeuwchaos. 20 cm Sneeuw was al genoeg om hele wegen af te sluiten en het lucht- en treinverkeer deels lam te leggen. Tja, schakelaar vergeten om te zetten, die de wissels en bovenleidingen verwarmt. De generatie die dat vroeger regelmatig deed is al lang met pensioen.

 

Ik rij zelf geen auto en vind dat er kritisch naar milieuvervuiling moet worden gekeken. Maar nu blijkt dat velen die stelling nemen tegen die vervuiling zelf vieze handen hebben. In allerlei rapporten is er gerommeld met getallen. De lobby doet zichzelf vreselijk de das om, want nu hebben alle politici die uit zijn op de gunst van het grootste deel van de kiezers vrij spel: de economie moet, maar kan ook flink groeien, want het gaat helemaal niet slecht met het milieu en de opwarming van de aarde klopt helemaal niet... Tegen de tijd dat eventueel meer betrouwbare cijfers beschikbaar komen, zijn we weer 1 of 2 decennia en miljoenen tonnen vervuiling verder..

 

hier filmpje

Rexonamen

verhaaltje winter 2010

Rexona, partner van NOC/NSF. Het Olympisch embleem staan in de reclame, dat "oppopt" als ik via internet bij NOS teletekst naar de sportuitslagen kijk. Stoere taal over zweten, maar geen witte strepen, dankszij de "microcristal technologie". Je zou bijna denken dat de NASA eraan te pas is gekomen...

 

Echt mannelijk allemaal, dus laten we de manlijke logica eens toepassen. De Olympische Spelen zijn bezig op dit moment. Dus wat lees je, met de Olympische Vlag rechts beneden in het reclamebeeld en het tekenfilmpje van Rexona: "Rexona wereldkampioen tegen zweet"... Wereldkampioen???

Curling

bron: Minnpost.com
bron: Minnpost.com

verhaaltje winter 2010

Ik ben net verhuisd en wacht met smart op het moment dat het kabelsignaal wordt "omgezet". Mede daarom zit ik op dit moment op de website van NOS-Vancouver. Ik heb geklikt op "live-uitzending", maar die is er op dit moment niet. Niet echt verbazingwekkend, het is 18:15, oftewel 9.15 uur in de morgen in Vancouver. Er zijn wel opnames van de dag ervoor...

 

Een massale aanval van Curling, 4 wedstrijden van de mannen, landenteams. Je hoort het commentaar van de teamleden en er wordt massaal een ijsstraatje schoongeveegd. De manlijk klinkende aanwijzingen en aanmoedigen staan in schril contrast met de tuttige bewegingen. Toch meer iets voor dameskappers dan voor echte sporters.

 

Er doen verrassend veel landen mee. Waar is de Nederlandse Curlingploeg? Met zoveel ijsbanen zou je toch denken ... Dat we niet met skeleton en rodelen meedoen is begrijpelijk. Met dat rodelen ging het trouwens gruwelijk mis deze week. Aan beide onderdelen doen voor mijn gevoel wereldwijd zo'n 75 topsporters mee. De Duitsers of Oostenrijkers winnen. Een gezellige familieaangelegenheid. Bij de "duo's" werden twee Oostenrijkse broers eerste, en twee Letse broers tweede (..). Een Duits duo werd derde, die komen ongetwijfeld uit hetzelfde dorpje in Beieren.

Zootje ongeregeld

bron: Wapiti.be
bron: Wapiti.be

Algerije heeft tijdens de "Africa Cup" met 4-0 verloren van Egypte. Algerije had zich een paar maanden geleden ten koste van Egypte geplaatst voor het WK, ondanks dat de bus van de spelers in Cairo bekogeld was en er zelfs bij hen gewonden vielen.

 

De wedstrijd was dus beladen. Het moet geregeld gele kaarten geregend hebben. Algerije's ongeregeld zootje eindigde de wedstrijd met 8 man ..

Nooit van gehoord!

world press.com
world press.com

Verhaaltje, winter 2010

Aad de Mos is vanaf nu (januari 2010) trainer van Kavala. Nooit van gehoord. Kavala speelt in de Griekse "eredivisie" en wil aan de weg timmeren.

Aad, zo vermeldt teletekst op 29 januari 2010, was voorheen bondscoach van Vanuatu (????????). Nooit van gehoord en dat is toch sterk, want 40 jaar geleden had ik altijd negens voor aardrijkskunde.

 

Vanuatu is een eilandenrijk in de stille oceaan. Als die allemaal als zelfstandige natie erkend gaan worden, gaan we richting 1.000 (..). Dan duurt de intocht van alle landen tijdens de opening van de Olympische Spelen alleen al 3 weken.

 

Bijgaand beeld laat zien dat Aadje sterk aan teambuilding deed. Maar of de Vanuatuanen een bal hadden>>

Elfer nieuwe spits van Ajax?

bron: Parool.nl
bron: Parool.nl

Verhaaltje winter 2010

Het is alom bekend dat Ajax veel te veel contractspelers heeft. Een dikke 70 meen ik. Zelfs als je daar 40 jeugdspelers vanaf haalt, blijft er nog altijd een dertigtal dure profs over.

 

Dus wat schetst mijn verbazing toen ik op de Oostenrijkse teletekst de uitslagen van de Nederlandse eredivisie las:

 

Ajax - Roda JC 4-0

13. Elfer 1-0; 32. Elfer 2-0; 59. Elfer 3-0; 70. Suarez 4-0

 

Elfer?? Zelfs nog nooit van gehoord. Een Zweedse jeugdspeler, of toch weer een nieuwe aankoop? Is me dat zeker ontglipt tijdens de drukke laatste transferdagen eind januari.

Toch hier in Oostenrijk maar even de Nederlandse teletekst via de NOS site geraadpleegt: Suarez had 4x gescoord, waarvan twee via een penalty. Penalty, elf meter van de doellijn, op z'n Duits een "Elfer" .. Mijn enige troost na deze lachwekkende situatie is dat de Oostenrijkse teletekst er drie penalties van had gemaakt. Ik verdenk de verantwoordelijke er zelfs van dat hij/zij zelf dacht dat Elfer een speler van Ajax was ..

Hangouderen

Bron: Ambijan's Blog
Bron: Ambijan's Blog

Na de Tweede Wereldoorlog was er een geboortegolf. Deze geboortegolf heeft bijvoorbeeld de laatste jaren voor een golf van golfbanen gezorgd in heel Europa. Het aantal argeloze wandelaars, dat plots door een golfbal wordt getroffen is dan ook schikbarend toegenomen. Zelfs de vogels zijn niet meer veilig als die oudjes een zware club ter hand nemen.

Deze mensen gaan de komende 10 jaar met pensioen. Dit zou wel eens voor veel problemen kunnen zorgen. Om te beginnen doet de zwaartekracht onverbiddelijk zijn werk na 60 jaar: hangbuiken, hangbillen, hangborsten. De hang naar een eigen identiteit zal toenemen. De ouderenpartij zal er voor zorgen dat haar leden economisch niet te veel uitgemolken zullen worden. Het kind van de rekening zijn de werkende jongeren van nu, doorwerken tot waarschijnlijk 70, verhoogde belastingen, geen hypotheekaftrek meer..

Nu overheerst te veel het positieve van de geboortegolf. Die oudjes hebben veel geld, dus de vraag naar inbraakbestendig hang- en sluitwerk zal groeien. Voor de economie is het sowieso goed, die geboortegolf gaat de komende 20 jaar zijn vermogen flink opmaken.

Het grootste probleem wordt echter onderschat: Hangouderen. Tussen de vakanties naar aangename oorden door zullen tienduizenden van hen rondhangen bij schoolpleinen, op bankjes voor het stadhuis. Schampere en cynische opmerkingen makend tegen de ouders van dan, die zo hard moeten werken om de economie draaiend te houden en ook nog eens de kinderen moeten opvoeden. Dit zou wel eens kunnen zorgen voor een enorme "hangover".

Schuivende continenten

de tektonische platen
de tektonische platen

Wie regelmatig naar Discovery channel of vergelijkbare tv zenders kijkt weet dat de aardkorst is opgebouwd uit een aantal "tektonische platen" die op bepaalde plaatsen tegen elkaar of over elkaar heen schuiven. Blijkbaar is er naast een klimaatsverandering ook een sterke verandering in die platen gaande. Parijs - Dakar is plots verschoven naar Chili en Argentinie!

 

Met een motor door ruig terrein rijden blijkt niet ongevaarlijk. Vorige week reed een Duitse rallyrijder met zijn auto in een rij met mensen langs het parcours. Die mochten daar niet staan, maar daar heeft de chauffeur even niets meer aan; hij trok zich meteen uit de race terug. Er is ook al een helicopter neergestort.

Gisteren las ik dat Manca een zware val maakte met zijn motor. Een ander, Coma, kwam na een val er nog goed van af met een sleutelbeenbreuk .. Ik hoop niet dat er nog meer coureurs mee doen met zulke "kwetsbare" namen .. De ogen zijn nu gericht op de Noor Ullevalseter.  

Balkenende toch eerste president EU?

cartoon van Tjeerd Royaards
cartoon van Tjeerd Royaards

Reactie, 17 november 2009

Nelie Kroes heeft een sterke positie opgebouwd als Eurocommissaris Mededingingspolitiek. Als rechtgeaarde VVD-er vecht ze tegen machtsmisbruik van grote ondernemingen. Deze week kiezen de EU-landen een nieuwe Commissie, maar ook, voor de eerste keer, een president van de EU.

Kroes wil graag nog een termijn aanblijven, maar denkt dat het CDA een eigen kandidaat naar voren wil schuiven. Balkenende wordt genoemd als kandidaat president, maar hij zegt steevast dat hij geen kandidaat is. Dat zegt hij zo vaak, dat hij waarschijnlijk graag wil.

 

Vandaag zegt het CDA plots dat ze het een goede zaak zouden vinden als Nederland een sterke post binnen weet te krijgen en dat met het oog daarop Nelie is prima kandidaat wordt gezien. Dit kan twee dingen betekenen:

  1. Het CDA denkt dat Balkenende geen president van Europa wordt (Van Rompuy wordt sinds kort als eerste kandidaat genoemd) en weet dat een eigen kandidaat-commissaris alleen een zwakke portefeuille binnen haalt;
  2. Het CDA ziet nog steeds kansen voor Jan Peter en denkt dat openlijke steun voor Nelie de kansen van JP zelfs vergroot (omdat ze hebben gehoord dat een ander land de huidige post van Nelie wil); wordt Nelie het toch, dan is Balkenende's gezicht gered. Wordt Balkenende toch nog gekozen, dan heeft de openlijke steun aan Kroes toch gewerkt.

Ik ben benieuwd welke van de twee het wordt ...

Chinees badminton en tafeltennis op TV

Chinees badminton op grote hoogte
Chinees badminton op grote hoogte

Verhaaltje herfst 2009

Op dit moment worden we weer bedolven onder een stortvloed aan typisch Amerikaanse sporten als basketbal, honkbal, ijshockey en rugby. Met name het "American footbal" (rugby) vindt je nergens anders dan in de Verenigde Staten. Toegegeven, basketbal, honkbal en ijshockey staan bij de profs op een heel hoog niveau. Maar waarom zenden we dat nu juist allemaal uit? Basketbal en ijshockey zijn in Nederland bijna mini-sporten en het Amerikaanse rugby wordt vooral door derderangs Amerikanen gespeelt, in een competitie met, meen ik, Duitse teams.

Er zijn ongetwijfeld veel sporten te noemen die in een andere land dan de V.S. op topniveau worden beoefend. Over twee sporten bestaat geen enkele twijfel: tafeltennis en badminton staat in China zowel aan de absolute top als in de breedte op eenzame hoogte. Waarom zien we die competities in China nooit op de Nederlandse TV?

 

Er werken zeker bij de Omroepen geen mensen die daar van houden...

Kwalijke kwalificatie

Verhaaltje herfst 2009

Nederland is een echt schaatsland. Uiteraard zijn er schaatsers uit andere landen die uitblinken, zoals Shani Davis en Annie Friesinger, maar geen land is in de breedte zo sterk als Nederland, zeker bij de heren.

 

Er mogen bij de dames en heren maar maximaal 10 schaatsers per land naar de Olympische Spelen. Per afstand kunnen 3 schaatsers zich plaatsen, dus afgezien van de ploegachtervolging, zouden 15 atleten zich kunnen kwalificeren (3 op elk van de afstanden: 500, 1000, 1500, 5000 en 10.000 meter bij de heren; 500, 1000, 1500, 3000 en 50000 bij de dames).

 

Oostenrijk is een echt skiland. Je hebt alpine skiën, langlaufen, biatlon, skispringen en de "Nordische" combinatie. Alleen al bij het alpine skiën heb je de onderdelen slalom, reuzeslalom, super-G en afdaling en de individuele combinatie. Even veel onderdelen als bij het schaatsen (ook bij het alpine skiën is er een ploegencombinatie trouwens).

Om je te plaatsen voor de Spelen moet je in de wereldbeker wedstrijden genoeg "FIS" punten behalen en bij de eerste 150 of 120 van de ranglijst staan. Ik heb zo snel niet kunnen vinden of er een maximum is per land voor een onderdeel (in ieder geval zeker niet voor alle afstanden samen), maar de ervaring leert dat een alpine skiland als Oostenrijk al snel een stuk of 8 (misschien wel 10) deelnemers op ieder onderdeel heeft.

 

Bij het schaatsen zijn er dus maximaal 3 voor Nederland per afstand, maar in de praktijk zullen dat er gemiddeld minder zijn, omdat in totaal maar 10 heren en dames mogen deelnemen.

 

Is dat eerlijk? Nee, zou je zo zeggen. Waarom doet het Olympisch Comité dit?

Het enige dat ik kan bedenken is dat skiën in de buitenlucht plaatsvindt, terwijl schaatsers in een hal zitten. Er is niet genoeg zuurstof voor net zo veel deelnemers bij het schaatsen als bij het skiën...

Sinterklaas slachtoffer van de kredietcrisis

Verhaaltje herfst 2009

Onze Goedheiligman landt dit weekeind in ons koude kikkerlandje. Het schip komt de laatste jaren niet uit Spanje, maar uit Azie. Sint moet immers ook op de kleintjes passen. Een heel schip met kadootjes uit Azie en niet uit Europa, dat scheelt een slok op een borrel. Sinds de kredietcrisis heeft Klaas nog langer rondgesnuffeld in de Chinese warenhuizen dan de jaren ervoor.

 

Zo'n tocht helemaal van China naar Nederland is niet zonder gevaar. Er kan van alles gebeuren. Ik zie de krantenkoppen al "Sint gekaapt voor de kust van Somalie!". Honderduizenden kinderen vergeefs wachtend op de kade....

 

Overigens ook wel aardig dat het schip Prins Hendrik heet. Die Hendrik was volgens gerucht niet zo braaf en bleef tot aan zijn dood Nederlands met een zeer zwaar Duits accent spreken. Zijn dochter Juliana vond dat blijkbaar heel leuk en deed dat met Prins Bernhard dunnetjes over.

Voetballoonsubsidie

Verhaaltje herfst 2009

Ik las laatst in de trein "De Pers", een van de tegenwoordig talrijke gratis kranten. De hele trein ligt er vol mee. Ik stel me zo voor dat de trein tot de nok toe vol zit met papieren afval als ie een maand lang niet zou worden schoon gemaakt. Heeft de NS misschien wel 100 man meer moeten aannemen om de treinen elke dag weer leeg te halen. Hoezo gratis die kranten?!

 

In de Pers stond een stukje over de subsidies en leningen die vrijwel alle eredivisieploegen van "hun" gemeente ontvingen. Het gaat in die vorm de laatste tien jaar om vele tientallen miljoenen.

 

Nu wordt minstens 80% van het budget binnen het profvoetbal besteed aan salarissen. Als een profclub dus met tekorten te maken heeft dan wil dat zeggen dat de salarissen van de spelers te hoog zijn. De gemeente is vaak bijgesprongen om de salarissen zo hoog te kunnen houden. Desondanks gaan de "toppers" de laatste 20 jaar naar het buitenland, naar de "grote" competities in Engeland, Italie, Spanje, Duitsland, waar de salarissen nog veel hoger zijn.

 

Zou er een gemeente zijn, die na de zoveelste lening of subsidie wel eens bedongen heeft dat ze meteen een deel van de transfersom van die spelers krijgen, als gegarandeerde terugbetaling?

Boude beloning van sociale zakkenvuller

Vandaag kwam in het nieuws dat de toezichthouder van de woningcorporaties VTW samen met de koepelorganisatie van deze corporaties, Aedes, een onderzoek hebben verricht naar beloningen van directeuren van woningbouwcorporaties. 30% van de directeuren zit boven de zogenaamde Izeboud norm. Deze ligt maximaal op zo'n 220.00 tot 250.000 bruto per jaar. Pikant detail: 50% van de woningbouwcorporaties deed niet mee aan dit onderzoek. Het kan zijn dat die het ongelofelijk druk hebben met de dagelijkse gang van zaken. Immers, het salaris van de meeste directeuren kent een variabelen deel dat tot 30% van het vaste inkomen kan reiken, dus de "targets" moeten wel gehaald worden. Hoewel deze reden om niet mee te doen aan het onderzoek al enigszins onfris is, stinkt een andere mogelijke reden bepaald sterk: "ik doe niet mee, want ik wil niet dat in de openbaarheid komt dat ik ver boven de vrijwillig opgelegde Izeboud norm zit".

We hebben er weer een nieuwe categorie bij: sociale zakkenvullers.

"Just in time?"

Gisteren vergeten mijn griepprik te halen, de gewone. De vaccins tegen de Mexicaanse griep kunnen pas over twee weken worden gehaald, althans als je tot een risico categorie behoort...

 

Ik herinner het me nog goed. Het zal in mei geweest zijn, schat ik. De Nederlandse regering heeft 34 miljoen vaccins besteld, zodat "we" iedereen twee keer kunnen inenten. Ondertussen hebben op dit moment 10.000 Nederlanders die griep, liggen er zo'n 30 op de IC en zijn er vier overleden.

 

In Goede Morgen Nederland interviewde begin deze week Sven Kockelman minister Ab Klink. Sven zoals gebruikelijk een serieus gezicht trekkend en net doen of hij scherpe vragen stelt. Het ging er om dat er in november slechts 10 miljoen vaccins beschikbaar zijn en er was ook nog een strategische reserve van 2,5 miljoen. Op dit moment wellicht te krap als ook de kinderen tot 6 jaar als risicogroep wordten aangemerkt.

 

Leuke discussie, maar waarom bestel je er 34 miljoen en zijn er nu in de herfst, als alle griepvirussen toeslaan, maar 10 miljoen vaccins beschikbaar? De rest komt nota bene in januari en februari.

 

Gaat de discussie ook nog eens over doorverkopen. Door verkopen?! Als die grote pharmaceutusche bedrijven te laat zijn met levering, dan betaal je toch niet (of er is in ieder geval een stevige boete). Zo gaat dat tenminste normaal in de 'business'. De term "just-in-time" is niet voor niets verzonnen.

 

Tenenkrommend dat Sven (en de redactie die het voorbereidt) niet begint over "ja, maar waarom zijn die 34 miljoen vaccins er nu niet allemaal? Was bekend dat de levering eind februari zou zijn afgerond?"

Het Land van Ooit

Middeleeuwse voetbal?
Middeleeuwse voetbal?

Vlak bij Waalwijk ligt het beroemde pretpark De Efteling. Waalwijk zelf heeft het Land van Ooit, waar kinderen kunnen wegdromen bij Middeleeuwse taferelen. De RKC supporters dromen ook, maar dan een nachtmerrie. Hun klupje staat op de rand van de afgrond. Ze hebben Middeleeuwse toverkunst nodig om gered te worden. Misschien kan Merlijn met zijn toverstaf voor wat miljoenen zorgen.

 

Frappant hoe Profclubs zich vaak rijk rekenen. Zo moeilijk lijkt het toch niet. De salarissen van spelers en begeleidingsstaf liggen grotendeels vast. Aan de inkomstenkant kan je ook snel uit rekenen wat zeker binnenkomt (sponsorgelden, seizoenkaarten). Hoe kan je dan, zoals RKC, plotseling een gat in de begroting hebben van meer dan 2 miljoen (let wel, op een begroting van grofweg 5-10 miljoen, ik ken die getallen niet)! Ze hadden een tekort van 200.000 berekend. Zelfs dat was al behoorlijk opportunistisch! Je begroot al een tekort, terwijl de kosten voor 90% vastliggen en de inkomsten voor 50% onzeker zijn (dat stel ik me tenminste voor).

 

Het is duidelijk, bij RKC leefden ze in een sprookjeswereld. Het bestuur rekende zich rijk en de supporters dachten dat de club zich wel een sterke selectie kon veroorloven. Ze droomden van het Land van Ooit. "Ooit zullen de inkomsten net zo hoog zijn als we begroot hebben."

De prooi laat je niet los

Ik had het boek van Jeroen Smit over de ondergang van ABN Amro al een tijdje in huis, maar was nooit verder gekomen dan de eerste tien bladzijden. Een paar weken geleden de draad weer opgepikt en het dikke boek inmiddels verslonden. Het is lang geleden dat ik een boek snel uitgelezen heb. Waarschijnlijk lees ik te veel voor mijn werk, waardoor ik geen zin meer heb in mijn vrije tijd ook nog eens te lezen.

 

Zeer boeiend te lezen hoe het er in Dè bank toeging, althans aan de top. Over al die managers op lager niveau lees je niets. Een van mijn goede vrienden en studiegenoot economie ging na zijn studie bij (toen nog) AMRO bank werken. Na wat google werk zag ik dat hij het tot regio directeur had geschopt. Komisch dat ik zijn "neef", die in hetzelfde studentenhuis in Rotterdam woonde, wel in het boek tegenkom. Hij schopt het zelfs tot de Raad van Bestuur, zo blijkt!

 

Wat moet je er verder van zeggen...  Het "old boys network" heeft in het bedrijfsleven absoluut zijn goede kanten, maar in dit geval lijkt het alsof alleen de slechte kanten naar boven komen. Iedereen kent elkaar en niemand wordt op duidelijk te meten resultaten afgerekend. Het meest stuitend is de kant van de zakenbank. Zoals de laatste tijd breed uitgemeten in de media (waar de TV jongens zelf gigantische salarissen krijgen - nee, niet verdienen) krijgen de bankiers geweldige bonussen. "Ja, wij moeten wel, want anders lopen ze meteen weg naar een andere bank". En zoals we nu weten, zijn veel van die bonussen op drijfzand gebaseerd. Hebben die bankiers ook nog eens de gewoonte om gegarandeerde bonussen van een paar miljoen te eisen. Daar kan ik met mijn pet niet bij! Gegarandeerd betekent bij mij "los van het geld dat ze voor de bank verdienen". Dus als ze - als dat al duidelijk uit te rekenen mocht zijn -  in 3 jaar tijd per saldo 1 miljoen binnenbrengen, krijgen ze gegarandeerd 3 miljoen bonus. Kortom, de bonus is niet gerelateerd aan de prestatie. De bonus krijg je omdat je bereid bent voor de bank te komen werken, een bonus voor prestaties die je in het recente verleden bereikt hebt (en waarvoor je uiteraard een forse bonus kreeg van je vorige bank).

 

 

DSB

sublieme cartoon (zie bronvermelding)!
sublieme cartoon (zie bronvermelding)!

Het is altijd gevaarlijk wanneer ijdele mensen aan het roer staan. Dirk's bedrijf is naar hem zelf genoemd. Toch lopen zijn medewerkers met hem weg. Maar goed, zij hebben er ook geen last van dat met de verkoop van bepaalde producten zoveel geld is verdiend dat Dirk zijn grote hobby's kan uitoefenen.

Maar ja, Nout Wellink heeft ook niet erg opgelet, en de grote Nederlandse banken hadden geen zin om een poot uit te steken. Sterker nog, misschien hebben ze er wel alles aan gedaan om de DSB te laten omvallen.

Uit het boek "De Prooi" over de ondergang van ABN Amro blijkt dat de winstmarges op de Nederlandse bankmarkt (dus in de 'retail' sector waar jij en ik onze bescheiden zaken doen) de laagste zijn van heel Europa. Begrijpelijk dat zo af en toe een uitweg wordt gezocht in woekerpolissen. Onbegrijpelijk is dat Nout dat allemaal heeft toegestaan. Begrijpelijk dat de banken geen zin hadden om de DSB overeind te houden en vervolgens geconfronteerd te worden met al hun klanten die op dezelfde manier 'geflikt' waren als de DSB gedupeerden...

Concurrentie in 2010

Allison Stokke, junior uit de VS
Allison Stokke, junior uit de VS

Het atletiekseizoen is voorbij. Insinbayeva heeft voor het eerst sinds mensenheugenis verloren (WK, Berlijn). Tot overmaat van ramp (voor haar) staat de concurrentie in de VS al klaar. Leuke, toepasselijke naam ....

Ongelovige Thomas

Wat een pechvogel (uh, stein) die Dekker
Wat een pechvogel (uh, stein) die Dekker

Een tijdje gelden was Thomas Dekker weer in het nieuws. Hij was een van de renners die door de Oostenrijkse huilebalk Bernard Kohl werd beschuldigd van het gebruik van bloeddoping. De zaak zou zich in Wenen hebben afgespeeld. Voor de goede orde: Bernard heeft zelf jarenlang doping gebruikt, maar toen ie eenmaal betrapt was en dus in een benarde positie terecht kwam, heeft hij snikkend voor de Oostenrijkse TV bekend. Dit was voor zijn rouwproces blijkbaar niet genoeg. Nee, hij moest zo nodig klikspaan worden. Maar enfin, feit blijft dat er nog steeds renners zijn die naar verboden middelen grijpen; dit jaar zijn o.a. drie Spaanse profs betrapt.

Thomas voelt zich geflikt (..). Zijn advocaat meldt dat hier geen sprake is van positief bevonden zijn. Nee, de destijds "afgetapte" monsters zouden op grond van nieuwe criteria zijn beoordeeld; wat eerst niet positief was is het nu plots wel. Ondertussen, zo merken een paar journalisten op, heeft Thomas nooit ontkend dat ie doping gebruikt heeft. Toch voelt hij zich geflikt. Er is maar één conclusie mogelijk: hij vindt dat je pas doping hebt gebruikt als je positief wordt bevonden. Tot die tijd gebruik je geen doping. Punt uit! Wel een vrij negatief standpunt, zou je zeggen..

 

Maar hij staat daarin zeker niet alleen. Neem nu Pechstein. Al eeuwig staat ze aan de top van het vrouwenschaatsen. Vele wereldkampioenschappen gewonnen en ook gouden medailles bij de Olympische Spelen, dacht ik. Ze is nu 37 en de laatste jaren ging het wat minder. Tot afgelopen winter. Ze reed iedereen naar huis en verbeterde zelfs haar persoonlijke records, nog wel op een laagland baan. Nadat ze Europees kampioen was geworden, keek ik met een lach naar de ereronde; ik vond haar altijd al heel sympathiek. Bij het WK doet ze niet mee, ziek. Achteraf blijkt dat haar bloedwaarden het hele seizoen al verdacht zijn geweest en de internationale schaatsunie gooit het op een "deal": "als jij je terugtrekt voor het WK (en stopt met schaatsen), dan houden wij dit verder stil. Jij wordt niet besmeurd en de sport ook niet." Een paar maanden geleden krijgt Claudia wroeging. Ze treedt in het openbaar. Nee, niet om een bekentenis af te leggen. Juist om het onrecht te bestrijden dat haar is aangedaan! Ze hebben "gerotzooid" met de analyse van de bloedwaarden. U leest het goed, de analyse van ... Heel Duitsland leeft met haar mee. "Hier zijn fouten gemaakt!" (even ter herinnering: toen bleek dat steeds meer Duitse profrenners doping hadden gebruikt, trok de hele pers ten strijde tegen de zondaars die nu nog alleen in het buitenland zaten ..). Toch hoor ik één Duitse journalist op TV zeggen dat hij haar verhaal niet overtuigend vond, "het moet eerst nog maar blijken of het allemaal klopt wat ze zegt." Ook Pechstein heeft, voorzover ik weet, niet ontkend dat ze doping heeft gebruikt. Wat ze aanvecht is dat ze op grond van de gevonden bloedwaarden positief kan worden bevonden. Je moet wel een ongelovige Thomas zijn als je als sportliefhebber meent dat Dekker en Pechstein onschuldig zijn.

 

Inmiddels heeft Thomas bekend, hij heeft naar eigen zeggen een (1) keer gebruikt..

Mag het ook een pontje meer zijn?

Het pontje
Het pontje

Zomer 2009

Vandaag met Jur stukje gefietst en in Oud-Beijerland op het terras van de Heren van Beijerland naar de dames gekeken. Aan het begin van het dorp, komend vanuit de richting van Goidschalxoord (..) fietsen we langs een zwaar fort dat door de plaatselijke padvinders in elkaar getimmerd was ter gelegenheid, zo bleek, van het 450 jarig bestaan! Op de terugweg zouden we kijken of we "het pontje" namen of niet. Dit pontje vaart tussen Rhoon, Klein Profijt (??), Oud-Beijerland en Spijkenisse.

In al die jaren een paar keer aan de oever gestaan voor dit pontje, maar dat vaart met zo'n lage frequentie, dat we steeds besloten via de Heinenoord tunnel terug te rijden naar Rotterdam.

Hangchinezen, oei!

Toen ik jong was hoorde ik nog wel eens een bericht over een nieuw volk dat men gevonden had. Diep in het Amazonegebied, of ergens op een verlaten plek in Papoea-Nieuw Guinea. Tot ieders verrassing was het laatst weer raak! Ergens in China, aan de grens met het Aziatische deel van Rusland werden de Oeigoeren ontdekt (..). 8 Miljoen Oeigoeren zijn er en ze schijnen verwant te zijn met de Turken. (volgens Wikipedia behoort hun taal tot de "Turkse" talen) De Chinese overheid, nooit bang voor een beetje inbreng, stuurde de laatste tijd al 6 miljoen Han Chinezen naar de afgelegen provincie, "ter bevordering van de integratie". Uit protest doken er plots naar schatting zo'n 400 Oeigoeren op in Nederland. (wat doen die in godsnaam in ons landje?). Goed dat de Han Chinezen in China blijven, anders hadden we er in verhouding zo'n 80.000 in ons land; stel je voor, allemaal van die Hangchinezen, leunend op brugleuningen, tegen muren van supermarkten..

The Bolt and the Beautiful

Verhaaltje zomer 2009

Laatst las ik dat 5 Jamaicaanse sprinters door de Jamaicaanse bond waren betrapt op doping (..). Opvallend was dat in Beijing Jamaica net zo veel sprinters in de finales had dan het grote USA (zie eerder verhaaltje). Sprookjes bestaan niet en hoewel met name Amerikaanse topsprinters in het verleden werden betrapt vond ik het wel verdacht dat zo'n klein eilandje zulke sportprestaties leverde. Een paar weken geleden liep Bolt, olympisch kampioen 100 en 200 meter, op de Jamaicaanse kampioenschappen een winnende tijd die voor zijn doen matig was. Reactie "ik ben nog niet in vorm maar ik ben bereid de komende tijd daar hard aan te werken". Een week later liep hij onder regenachtige omstandigheden in Europa een supertijd...

Een sprookje is Isinbayeva. Veel mannen, waaronder ondergetekende, zitten aan de buis gekluisterd wanneer zij met haar polstok sierlijk grote hoogtes bereikt. Laten ze nu beiden in 2008 tot atleet van het jaar zijn uitgeroepen. Hopelijk blijft er één sprookje leven!

Geen deelnemers volgend jaar

Verhaaltje, zomer 2009

Ik kijk altijd graag naar zwemkampioenschappen, mede omdat Nederland op dit gebied  aardig meedoet met de wereldtop. Er is veel te doen over de nieuwe zwempakken, die het drijfvermogen vergroten. De FINA, de wereld zwembond, heeft zich in mijn ogen belachelijk gemaakt door de nieuwe pakken goed te keuren, maar ze wel per 1 januari aanstaande weer te verbieden. Het regent wereldrecords, waardoor de waterspiegel in het olympische zwembad in Rome zienderogen stijgt (..).

Ik lees net op teletekst dat de eerder genoemde FINA de nu gezwommen wereldrecords zal erkennen. Dat wordt leuk de komende jaren, wanneer weer zonder de wonderpakken zal worden gezwommen. Zien we waarschijnlijk een paar jaar lang geen records meer. Die zwembond moeten ze gewoon kopje onder duwen.

 

Gewoonlijk worden kwalificatie-eisen voor een internationaal kampioenschap gebaseerd op de finaletijden van het kampioenschap ervoor. Dat wordt leuk: geen hond (of zelfs maar een vis) zal zich op grond van die waanzinnig snelle tijden van dit moment volgend jaar kwalificeren.

 

Jaco Verhaer, al jaren de bondscoach van de Nederlandse ploeg, heeft openlijk de spot gedreven met het besluit van de wereldbond en zijn afschuw uitgesproken over de nieuwe pakken, die de atletische prestaties dreigen op de achtergrond te dringen. Toch vraag ik me af of die afkeer niet ten koste is gegaan van het geloof van de ploeg in die wonderpakken. Veel buitenlandse zwemmers en zwemsters verbeteren tot nu toe hun beste prestaties met verbazingwekkende marges. Met name onze zwemsters, die zich vaak sterker hechten aan de coach dan mannen, lijken minder te presteren. Tot mijn verbazing hoorde ik vandaag dat een groot talent als Femke Heemskerk in het oude Speedo pak aan dit wereldkampioenschap begon. Hetzelfde pak waarmee Phelps, de beste zwemmer ter wereld, vandaag op de 200 meter vrije slag een nederlaag leed. Tot overmaat van ramp verscheen ze, door twijfel overmand, vandaag in de halve finale wel in zo'n nieuw pak (al staat het Arenapak, waarmee ze volgens de verslaggever zwom, niet bekend als het snelste). Amateurisme ten top als gevolg van een gebrek aan geloof in Nederland aan die nieuwe pakken. Alsof je plots het voordeel van zo'n pak kan omzetten, terwijl je er niet mee getraind hebt. Dan die Noorse schoolslagzwemmer! Bewust niet met het hightech-pak zwemmen en natuurlijk volgend jaar beloond worden, als ieder weer twee slagen terug moet. Hetzelfde geldt voor Phelps, die overigens zo veel geld krijgt van Speedo dat hij het niet kon maken om een ander pak aan te trekken. Hij baalde wel enorm, zo veel was duidelijk.

Mittenwalder mussen

killintyme.deviantart.com
killintyme.deviantart.com

Verhaaltje, Oostenrijk, zomer 2009

Door het tegenvallende weer zaten grote fietstochten er dit jaar niet in tijdens de vakantie in Oostenrijk. Later bleek een standaard rondje te worden: Seefeld - Mittenwald - Seefeld. Gerrit en ik zaten op een van de leuke terrasjes in Mittenwald koffie te drinken. Een brutale mus kwam polshoogte nemen. In reactie daarop brak Gerrit een klein stukje van zijn koekje af en legde dit op de rand van de tafel, zo ver mogelijk van ons af. De mus had dit gezien aan vloog tot op de rand van de tafel. Met zijn schrander kopje een beetje scheef overzag hij het slagveld. Het kleine stukje koek, dat aan zijn voeten lag, negeerde hij volkomen. In plaats daarvan huppelde hij onder de neus van Gerrit om het koffieschoteltje heen, pakte het hele koekje en vloog weg. Wij keken een seconde stom verbaasd en schoten toen beide in de lach. "Die mussen hier moeten constant onder de gewichten liggen en volgepropt zijn met steroïden".

Verkeer(d)

www.studiocamp.be/KLasse/KL97.htm
www.studiocamp.be/KLasse/KL97.htm

Verhaaltje, zomer 2009

 

Wat me de laatste paar jaar opvalt is dat steeds meer automobilisten door rood rijden. Vroeger kon je met een gerust hart hard op de trappers gaan staan als het licht net voor je neus weer op groen sprong. Nu moet je eerst goed kijken of op het kruispunt een auto niet even flink gas geeft om nog net voor je langs te scheren. Maar goed, fietsers rijden al decennia lang door rood. Ik voel me soms net een prehistorisch wezen als ik op mijn fiets voor een rood stoplicht sta te wachten. Ook neemt het aantal Engelsen in Nederland nog steeds toe. Althans, ik neem aan dat al die fietsers die je aan de verkeerde kant van het fietspad tegemoet rijden van dat eiland afkomstig zijn. Om dit alles in goede banen te leiden promoten de lokale bestuurders in de gemeente het fietsverkeer. Verkeerslichten voor fietsers zijn zo afgesteld, dat die voor de auto's met een royaal gebaar twee of drie keer hun cyclus kunnen afwerken, voordat "wij" eindelijk aan de beurt zijn. Ook heeft met geprobeerd de service aan de fietser sterk te verbeteren door paaltjes neer te zetten met een knop erop. Kom je met de fiets aan, auto's naast jou rijden door groen, maar jij moet eerst stoppen, op de knop drukken, en daarna springt het fietslicht op groen (als je al niet te laat bent en een hele cyclus moet wachten).

De afstanden worden steeds kleiner

Verhaaltje zomer 2009

Door het moderne verkeer, maar vooral ook door internet, worden de afstanden steeds kleiner. Vakantiegangers vindt je overal op de wereld en op YouTube zijn allerlei filmpjes te vinden over exotische plaatsjes her en der op deze aardbol. Sinds ik vorig jaar een nieuwe mountainbike kocht, merk ik het ook duidelijk. De afstanden worden kleiner! Waar ik vroeger voor een ritje naar Katwijk aan Zee 56 km. nodig had, scoor ik tegenwoordig zo'n 52 km. Voor een fietser die "kilometers wil maken" is dat niet altijd even fijn. Had ik maar die oude kilometerteller niet op mijn ingeruilde oude mountainbike laten zitten (..).

Biertje?

Verhaaltje, voorjaar 2009

Ik rij met enige regelmaat van Middelburg, via Renesse, naar Rotterdam. Soms ga ik zelfs vanuit Rotterdam op en neer naar Renesse. Laatst reed ik met Jur terug van Renesse naar Rotterdam. Op de Grevelingendam hadden we een straffe wind tegen en voorbij Spijkenisse hadden we wel zin in een koele drink. Vlak bij Spijkenisse ligt het gehuchtje Biert. Al jaren geleden hebben lokale deugnieten er een verkleinwoordje van gemaakt; je zou er bijna dorst van gaan krijgen...

Hond ontploft bijna van woede (..)

Op 8 juni (2009) las ik op teletext dat in Duitsland een boxer een handgranaat vond, die hij had losgewroet uit een droge rivierbedding. De hond, genaamd 'Boogie' rook waarschijnlijk een gekruit voorwerp, dat hij kwispelend naar zijn bazinnetje bracht. Volgens de later ter plekke zijnde explosievenopruimingsdienst was de roestige oude granaat nog steeds gevaarlijk. Gelukkig rook de vrouw onraad toen haar trouwe viervoeter het kadootje voor haar voeten legde. Misschien paste hij wel in zo'n granaatwerper, die vele hondenbezitters tegenwoordig bij zich dragen.

Nederland - Belgie

Op 20 en 21 mei (2009) zag ik een paar opmerkelijke sportuitslagen op teletekst:

 

Rugby EK dames/Zweden

 

Schotland 84                Rusland 0

Nederland 100             België 0           

 

En

 

Schotland 71                België 0

Nederland 34               Rusland 0

 

Toch knap dat je, zoals Rusland en België, kans ziet om in twee wedstrijden niet een maal tot score te komen. België heeft na twee verloren wedstrijden een doelsaldo van 0-171. Ik vermoed dat de Belgische dames tot dit moment altijd geoefend hebben met een ronde bal, in plaats van met een rugby bal, die, zoals we allemaal weten, ei-vormig is.

 

Nu we het toch over België hebben, waarom zijn er zo weinig sporten te noemen waarin onze zuiderburen over de laatste decennia gemeten beter zijn dan ons? Wielrennen, in al zijn facetten (wegrennen, cyclecross, maar dan niet voor de dames en ook niet het baanwielrennen) is natuurlijk duidelijk. Maar daarna wordt het al flink nadenken: tafeltennis (heren), tennis (vooral het laatste decennium) .......

Realityster

Wat een woord! Vroeger was een ster iets bijzonders. Een ster kon dingen die een ander niet kon, en daarom bewonderde de mensen hem. Tegenwoordig hebben we die 'reality shows'. Iedereen is gewoon zichzelf, of beter gezegd: iedereen probeert een act op te voeren die naar verwachting het beste valt bij "de kijker". Zichzelf zijn ze dus waarschijnlijk niet, maar iets bijzonders hoeven ze niet te presteren. En toch zijn ze een ster.

 

De presentatoren, die voor publieke en commerciele omroepen optreden, verdienen toch minimaal zo'n €150.000 en oplopend tot zeg €400.000. Dat is toch aardig wat in vergelijking met onze premier, Jan-Peter Balkenende. Jan-Peter is niet mijn favoriet, maar hij heeft zich qua presentatie sterk verbeterd, is intelligent en werkt zonder twijfel erg hard. Hij verdient veel meer te verdienen dan die semi-realitysterren die onterecht in de belangstelling staan...

Weert weert spoor

Nog even en er zijn Europese verkiezingen. Europarlementariërs doen hun uiterste best hun nationale kiezers gunstig te stemmen. Maar hoe verkoop je dan het (economisch) nut van een spoorverbinding tussen Antwerpen en het Ruhrgebied? Zo'n spoor loopt precies door Weert. Naast de nodige personentreinen krijgen de Weertenaren er per dag dan heel wat goederentreinen bij. Weert heeft daar weinig zin in. Het is ze niet waard. Wie beweert dat Europese zaken ook Nederlandse (nationale) zaken zijn, is niet zeker van zijn zaak.

gevaarlijke postduiven en een fotogenieke vos

verhaaltje, april 2009

 

Goede vrijdag, strak blauwe lucht en vroeg in de morgen lijkt er al een warme deken te hangen. Het enige dat een prachtige fietstocht in de weg staat is die "windstoten" aanduiding op buienradar (30 km/u in Rotterdam e.o.).

Na een koffie met een cranberry taartje van Appie op weg. Nog in Rotterdam zag ik vlak bij het TNT distributiecentrum iets voorbij het Kralingse Bos 3 of 4 buizerds cirkelen! Het moet niet gekker worden.. Straks gaan ze nog post bezorgen.

 

De stevige zuid-oosten wind blies me snel langs de Rotte. Het rotte was wel dat ik even later flink in de remmen moest, want de HSL jongens (of waren ze gewoon met een nieuw rijkswegdeel bezig?) waren vergeten aan te geven hoe je als fietser door de chaos heen moest. Tja, de gemiddelde bouwvakker rookt zware shag, daar kan je niet van verwachten dat ze fatsoenlijk aangeven hoe fietsers verder moeten.

Uiteindelijk moest ik langs een bord "verboden voor fietsers" een stukje over de rijksweg om bij het bekende dijkje naar Moerkapelle te komen.

 

Voordat ik het wist reed ik in Katwijk langs de file met auto's (slik) richting zee. Gelukkig was er bij Benny's Beach Inn nog net een tafeltje vrij. De pannnenkoek smaakte weer uitstekend en dat laatste hield zich ook prima; nog geen wolkje te zien. Bijna met tegenzin hees ik me een uur later weer op de mountainbike en bikkelde ik terug tegen de wind. In de duinen reed een jonge vent op een racefiets me moeizaam voorbij, hij zat er doorheen zo te zien. Even later zag ik hem 100 meter voor me steeds naar rechts kijken. Ik besloot zijn blik te volgen. Stond daar warempel een vos parmantig naar de mensen te kijken die op slechts 10 meter van hem stonden. Een man kwam langzaam dichterbij en maakte vanaf 3 meter foto's met zijn mobieltje; het moet niet gekker worden!

 

Onderweg blies ik nog een paar maal 10 meter achteruit en ik was blij toen ik Rotterdam weer binnenreed.

Studio Sport 50 jaar: Egootje

Verhaaltje, april 2009

 

Vorige week zondag bestond Studio Sport 50 jaar! Ik zet de TV aan om te zien of ze al live beelden van de marathon hebben. Mart Smeets komt net in beeld. Zijn steeds dunner wordende grijze haren zitten zoals altijd "wanhopig" om zijn schedel gekruld.

 

Aan tafel zitten Benny Muller, oud speler van Ajax (en later heel lang verzorger, meen ik) en Schouten, oud speler van Feijenoord. Die heb ik niet meer meegemaakt, vandaar dat ik zijn voornaam niet weet. Verder is er nog een oud hockey international. Mart slaat de plank finaal mis (maar goed, hij is ex basketbal international, geen hockeyer) door te zeggen "maar U speelt geen hockey meer, he". Waarop de man beleefd antwoord "Maar zeker wel, ik ben me aan het voorbereiden voor de Europese kampioenschappen 70 plus".

 

Kan gebeuren, misschien was Mart uitstekend voorbereid, maar hadden de mensen achter de schermen de verkeerde informatie gegeven. Waarom iriteer ik me dan zo, en steeds meer, aan de huidige 'eminence grise' van Studio Sport?

 

Een goede presentator, die gasten interviewed, is nieuwsgierig naar wat ze te vertellen hebben. Hij wil net als de kijkers weten wat deze bekende mensen denken en doen (of deden in dit geval). Je staat niet op de voorgrond, nee je praat namens de kijkers met de gasten.

 

Niet Mart, dus. Het doet er niet toe welk interview je pakt (pak weg van de laatste 20 jaar), Mart weet het beter en geeft de sporter ook heerlijk het gevoel van "jij bent een sukkel, maar ja, de kijkers willen je toch zien en horen". Kortom, Mart z'n ego is zo groot, dan er geen plaats is voor anderen.

 

Hier het filmpje, met het gedicht waarover zo'n ophef was, met Mart's gezicht terwijl hij het hoort voordragen, heerlijk!

wijzigen Wissen

Krenten en rozijnen

Ik kocht laatst een krentenbrood of beter gezegd een krentenwegge... Op de verpakking stond dat er 20% krenten in zaten en 1% rozijnen. Hmm, beetje krenterig met de rozijnen, dat is duidelijk. Niet meer dan een dozijn rozijnen, zo lijkt het. Rozijnen zijn zacht en zoet, krenten zijn veel harder en wat bitterder. Dan maar even in Wikipedia opzoeken wat het verschil is: Krenten zijn net als rozijnen "gedroogde druiven", maar de soort van druif die voor krenten wordt gebruikt is veel kleiner en pitloos. Ze zijn niet erg populair, zo lijkt het. "Hij zit daar maar op z'n krent". En, "doe niet zo krenterig!"

Het gekke is dat de druif de dupe lijkt te zijn geworden van deze impopulariteit van de krent: "wat een druif" en "de druiven zijn zuur".

Maar waarom blijft de rozijn dan volledig buiten schot?

Hoe wreed kan het toeval zijn?

Ik zag gisteren de samenvatting van AZ - Vitesse. Alkmaar en de hele kop van Noord-Holland stond op z'n kop, dit zou DE kampioenswedstrijd worden. Eerder op de avond had ik op teletekst gezien dat het 1-1 stond, niet ver voor tijd, dus ik wilde eigenlijk meer weten hoe spannend het was geweest.

AZ maakt 1-0 en krijgt meer kansen. Een aanval van Vitesse in de 35ste minuut wordt slecht verdedigd en de bal springt voor de voeten van Van Wolfswinkel. Hij staat een meter of tien van het doel en er staat geen verdediger meer in de buurt. Met een wolfachtige grijns tikt hij het leer tegen de touwen. Geen kans gehad verder en toch gaat Vitesse rusten met een gelijke stand....

Bij Vitesse speelt een tweetal oud AZ spelers mee: Jenner en Molhoek.  Die wilden de Alkmaarders natuurlijk wel een hak zetten! Dat bleek al uit de voorbeschouwing, waar ze met glimmende ogen vertelden dat ze toch echt niet wilden meewerken aan een overwinning van AZ. Sterker nog, zo vertelde hun lichaamstaal, ze zouden het maar wat leuk vinden als ze het feestje konden verpesten.

En verdomd .. AZ krijgt nog wat kansen, maar Van Gaal wisselt een paar spelers en het team neemt geen risico meer, 1-1 is ook genoeg. Tot dat een in de tweede helft ingevallen speler van Vitesse en wanhoopschot probeert, dat meteen wordt geblokkeerd, althans, half ... De bal wordt van richting veranderd en slaat met veel effect als een granaat net onder de lat. Keeper kansloos: 1-2. Vol ongeloof kijken ik en 16.000 toeschouwers in het stadion toe. Hoe wreed kan het zijn? Het toeval wil dat tegelijkertijd Twente verliest in De Kuip, en ook onverdiend... Althans, in de samenvatting leken ze duidelijk beter.

Nu wordt ik wel erg benieuwd wat Ajax vanmiddag laat in Eindhoven gaat doen. Ze moeten winnen, anders is AZ vandaag toch kampioen. Mocht Ajax winnen, dan ontvangen ze aanstaande weekeind AZ (..). Na het mislukte feestje van gisteravond zou het kampioenschap binnenhalen tegen Ajax in de Arena voor Louis ook wel erg mooi zijn.

Poleposition

Gek woord... (las ik op teletekst, zaterdag morgen 18 april). Waarschijnlijk komt het doordat het woord aanelkaarstaat geschreven. Op de startrij staan bij een Formule 1 wedstrijd schijnt zeer belangrijk te zijn. Als ik toevallig een stukje zie op TV, dan moet ik altijd denken aan die draadloos bestuurde auto's, waarmee grote en kleine kinderen spelen. De Formule 1 racewagens bewegen net zo .. De lezer zal nu wel gemerkt hebben dat ik niks heb met deze sport.

Bakemakade. Vanochtend liep ik nog langs het straatnaambordje. Wat zou een buitenlander daar niet van moeten denken? Hoe zou die het woord uitspreken? Over uitspreken gesproken ... als er bijna geen klinkers in staan. Lichtschicht ..... Laten we dat maar niet in de "inburgercursus" stoppen. Op zich ook geen onaardige!

Panoramakamera

verhaaltje, winter 2009

 

Tegenwoordig kijken veel Nederlanders op de website van het skidorp waar ze naartoe willen. Gerlos heeft ook zo'n site, waarop o.a. webcams kunnen worden aangeklikt, zodat je kunt zien hoeveel sneeuw er ligt en of de zon schijnt.

Een van die camera's geeft een panorama beeld van de Isskogel, het skigebied waar iedereen begint die uit de gondel stapt, die beneden naast Gerlos begint.

 

Toch verkondig ik al jaren dat "ze" veel meer kunnen doen met die website; bijvoorbeeld filmpjes afspelen waarop Nederlanders gefimd worden tijdens en na het skien, inclusief hun reacties op de vraag "hoe het is deze week". Vooral als in Nederland het bericht rondgaat "het is in het hele alpengebied slecht gesteld is met de sneeuwcondities". Ik heb dat herhaaldelijk meegemaakt de laatste 10 jaar, terwijl in Gerlos steeds goed te skien viel.

Tegenwoordig kijken veel Nederlanders op de website van het skidorp waar ze naartoe willen. Gerlos heeft ook zo'n site, waarop o.a. webcams kunnen worden aangeklikt, zodat je kunt zien hoeveel sneeuw er ligt en of de zon schijnt.

Een van die camera's geeft een panorama beeld van de Isskogel, het skigebied waar iedereen begint die uit de gondel stapt, die beneden naast Gerlos begint.

 

Toch verkondig ik al jaren dat "ze" veel meer kunnen doen met die website; bijvoorbeeld filmpjes afspelen waarop Nederlanders gefimd worden tijdens en na het skien, inclusief hun reacties op de vraag "hoe het is deze week". Vooral als in Nederland het bericht rondgaat "het is in het hele alpengebied slecht gesteld is met de sneeuwcondities". Ik heb dat herhaaldelijk meegemaakt de laatste 10 jaar, terwijl in Gerlos steeds goed te skien viel.

Feijenoord wordt tweebenig?

verhaaltje, winter 2009

 

Verbeek heeft de benen genomen. Zijn krachttraining heeft klaarblijkelijk de mentale kracht van zijn voetbalselectie afgezwakt. Misschien hadden de spelers ook pap in de benen van al die krachttoeren. Toch gek dat hij met Heerenveen veel succes heeft gehad en dat zijn aanpak in Rotterdam-zuid niet aansloeg. Maar ja, daar beginnen ze al vanaf 16 jaar met krachttraining. Maar goed, als hij meer punten had gehaald zou de spelersgroep waarschijnlijk sympathieker hebben gestaan tegenover zijn aanpak...

Nu staat Been klaar om volgend seizoen de zaak over te nemen. Hij ziet er blijkbaar been in, ondanks de miserabele resultaten van dit moment. En als het moet staat Beenhakker nog paraat om Been te steunen als technisch directeur. Don Leo heeft het nooit verder geschopt dan de hoogste rangen van de amateurs; ben benieuwd of hij een harde verdediger was of een technische middenvelder. Waarschijnlijk het eerste, anders had ie wel Romeo Balstreel geheten, of zo.

 

Bron foto: http://dies.punt.nl/upload/Herschaalde_kopie_van_Afbeelding_121.jpg

 

inmiddels is dit alles een feit, Been wordt trainer en Beenhakker technisch directeur

Rookgordijn!

verhaaltje, winter 2009

 

Vandaag weer eens samen met Ger in een restaurantje gegeten. Deze winter eten we meestal tussen de middag in het restaurant van De Arena in Gerlos, boven op de berg. Wat hadden we ons verheugd op 1 januari 2009: In Oostenrijk zou dan ook een rookverbod worden ingevoerd, niet in de hele horeca zoals in Nederland, Duitsland en andere landen, maar wel in de restaurants. Helaas bleek er een addertje onder het gras te zitten: de eetgelegenheden konden tot 1 januari 2010 uitstel aanvragen. Kortom, in ALLE restaurants in Gerlos dorp wordt nog volop gerookt, alleen in het genoemde Arena restaurant boven op de berg niet. Dit restaurant zit elke dag bomvol. Maar ja, de toeristen zijn dat rookverbod in eigen land al gewoon, alleen die Oostenrijkers zelf.... Ik heb gehoord dat Oostenrijkers het meest roken van alle EU-ers en dat de Tyrolers het meest roken van alle Oostenrijkers. Onze hoop is 1 januari a.s., en hopelijk gaat onze hoop niet in rook op. Vanavond moest ik nog accepteren dat mijn tagliatelli met zalm een pasta met gerookte zalm werd.

Toch gek dat rokers het normaal vinden dat ze niet tijdens het eten aan tafel roken, maar dat ze wel een sigaret opsteken zodra aan hun tafel het eten op is, maar aan de tafels er om heen nog volop wordt gegeten (..).

Jet leg

verhaaltje, winter 2009

 

Zoals ik al eerder vermeldde, hebben "ze" de nachttrein Amsterdam-Muenchen eruit gegooid, in het winterseizoen, door de week.

3 en 4 februari moest ik voor mijn werk in Rotterdam zijn, dus met Transavia van Innsbruck naar Rotterdam gevlogen. Ik had het geluk dat ik een paar dagen ervoor hoorde dat Willem en Gerard, die in mijn "stamhotel" Victoria logeerden, ook maandagavond terug vlogen. Met zijn 3-en konden we een taxi nemen. Ik belde de taxi die hen ook van het vliegveld naar Gerlos had gebracht, een dag of 4 daarvoor. De chauffeur had een eigen taxi en een middenoostenachtig uiterlijk. Dat en zijn fonkelnieuwe mercedes belette hem niet om van Gerlos naar Innsbruck een goede imitatie te geven van een zeer laag vliegend Transavia toestel (de jongens merkten laconiek op "op de heenweg reed hij harder").

Enfin, na 2 dagen Rotterdam weer terug. Ik had de mazzel dat Ruud en Harry donderdag weer in Gerlos wilden toeren, en Ruud zou me ophalen. Ik nam net een slok koffie en een stuk van mijn appelstrudel toen Ruud al lachend de aankomsthal van het kleine vliegveld "Kranebitten" binnen kwam zeilen. Omdat Ruud op zijn beurt een imitatie gaf van een Innsbrucker taxichaffeur met een middenoostenachtig uiterlijk, kon het gebeuren dat ik rond half twee bij Seppi in Gerlos op de Isskogel al een lunch had weggewerkt, na een toertocht van zo'n anderhalf uur, terwijl ik vroeg in de ochtend nog een paar boterhammen wegwerkte in Rotterdam.

Overigens was ik voor het eerst van mijn leven afgehaakt tijdens de tocht omhoog. Het begon er al mee dat ik op een vlak stuk mijn ski's een servicebeurt moest geven: hopen sneeuw eronder. Toen dat nog een tweede keer gebeurde, gebaarde ik dat ze maar door moesten lopen. Op het steile stuk gleed herhaaldelijk een ski plotseling achteruit, terwijl ik zo graag vooruit wou. Ik keek steeds naar beneden om te zien of er iets aan mijn been mankeerde. Speelde toch de vroege vlucht me parten? Was hier sprake van een jet leg? Van ijsvorming op de ski's? 

Gevonden voorwerpen

spreekt voor zich ..
spreekt voor zich ..

verhaaltje, winter 2008/9

 

Op vrijdag 2 januari geef ik nog even skiles aan Jeroen, die zondag en maandag samen met zijn vrouw al bij mij gelest heeft. We nemen meteen de dalafdaling en even later hoor ik "Paul stop hier even". Jeroen wijst me de plek aan waar hij gisteren achter zijn oudste zoon aanging, net naast de piste. De veel lichtere zoon van elf skiet lekker door, Jeroen's ski's breken door de bevroren toplaag heen en hij wordt uit zijn ski's gelanceerd en beland met gespreide armen en benen in de (harde) sneeuw. Geen schrammetje, alleen wat schrik. Tot zo ver alles goed. Beneden aangekomen gaan ze naar de auto, waar de anderen al wachtten. Autosleutels weg..... Toch niet tijdens die val uit een jaszak gevallen?! (gelukkig ben ik niet de enige die zijn ritsen vergeet dicht te doen)

Jeroen gaat nog net voor sluitingstijd met de gondel omhoog, waar hij met enige overredingskracht een pistebully-machinist zo ver krijgt dat hij met Jeroen en ski's in het rek naar beneden rijdt naar de plek van het ongeluk. Warempel, de sleutels liggen er, naast Jeroen's afdruk in de sneeuw!

Na dit verhaal aangehoord te hebben, scheiden onze wegen. Een uurtje later wil ik hotel Gaspingerhof binnen lopen om, zoals afgesproken gezellig wat bij te kletsen met de familie van Jakko, die ik ken van het jaar daarvoor. Op dat moment zie ik Edwin met een koffer naar buiten lopen, waar een taxibusje klaar staat. Edwin's vriendin en dochter hadden die week ook bij me gelest. Ik wist dat het plan was met de auto de dag erop weg te rijden. Als ik ook zijn vriendin zie, gevolgd door dochter lief, vraag ik "wat is hier loos". Met een zuur gezicht zegt Edwin "autosleutels kwijt". Deze keer dus niet teruggevonden.... Ze vrezen dat ze in de kleren zitten, die ze alvast hebben meegegeven aan Edwin's ouders, die een dag eerder zijn vertrokken. Nog snel een vliegtuig kunnen boeken, want zondag moet er al gewerkt worden (..).

In het hotel ontmoet ik Jakko en familie. Wat later komt er een kennis aan onze tafel staan die zegt "Moet je nu horen". Hij verteld dat hij zijn mobiele telefoon op de piste verloren is, maar dat zijn vrouw net gebeld is door een Duitser, die vertelt het mobieltje gevonden te hebben en dat om 5 uur langs komt brengen. "Ik ga nu voorgoed anders denken over de Duitsers" zegt hij vervolgens met typisch Nederlandse humor. Wat later, als hij is teruggekeerd naar zijn plek aan de bar 10 meter verderop, klinkt er een luid schatergelach. Wat blijkt, een pisteman heeft het mobieltje gevonden en het eerste nummer gebeld dat hij tegenkwam. Dat bleek een goede vriend te zijn, die ook in Gaspinger verblijft. Die zag zijn kans schoon en belde de man's vrouw om met een Duits-Oostenrijks accent een en ander uit te leggen. Tsja, dus om 5 uur komt die kennis de bar binnen en onthuld het complot; grote hilariteit!

Als ik dit verhaaltje typ, zit ik in het station van Hannover, op weg naar Rotterdam. Gisteren, tijdens het inpakken (ik ga even 3 dagen terug naar Rotterdam, onder andere om de sleutel van mijn nieuwe appartement in ontvangst te nemen) ontdekte ik dat mijn Oostenrijkse mobieltje foetsie is; ik bellen, niets te horen. Hij is waarschijnlijk uit de binnenzak van mijn skijack gevallen, tijdens het middageten die dag. Te laat om nog wat te ondernemen, ben benieuwd of ik m terugvind. De stand is 2-1, twee teruggevonden een niet, dus het ziet er niet goed uit.

Umweg

Station Hannover (Hangover?)
Station Hannover (Hangover?)

Winter 2008/9: zo af en toe moet ik terug naar NL

 

City Nightline, het bedrijf dat onder andere de nachttrein Amsterdam - Muenchen beheert, heeft dit winterseizoen de al sinds mensenheugenis dagelijks rijdende trein eruit gegooid, althans buiten het weekeind. Ik moet nu een ICE (intercity express) van Muenchen naar Hamburg nemen en in Hannover uitstappen, 's ochtends vroeg om 5:27. Om 6:40 gaat er vervolgens een ICE naar Schiphol.

Er zit een grote logica in deze omweg naar Nederland: in Hamburg speelt bij de HSV een handvol Nederlandse voetbalprofs en in Hannover ook een (Bruggink)...

Ook in het puenktliche Duitsland zijn de treinen vertraagd. Om 5:00 wordt ik hard gewekt door een automatische wekker, die ik als zodanig ontdek als ik slaapdronken in de hoorn praat, maar iemand aan de andere kant met een monotone stem blijft doorkletsen. Snel een reeks wagons doorgelopen tot ik bij de restauratie ben, waar een bescheiden ontbijtbuffet klaarstaat. 

Na snel twee broodjes en een thee te hebben weggewerkt kijk ik een half uur naar een donker en licht besneeuwd Duits landschap, voordat we het hypermoderne station van de "landeshauptstadt" Hannover binnenrijden, 20 minuten te laat.

In een vrij klinische broodjeszaak laat ik zo vroeg in de morgen de met allerlei konijnenvoer opgetuigde kaas en vleeswaren broodjes links liggen, maar drink ik wel met rechts een bak koffie (groot, goed en goedkoop). Links van me zitten een paar mensen in een soort van glazen kooi. Dat blijkt het aparte rookhol te zijn.

Met het typen van "verloren voorwerpen" verlies ik de tijd uit het oog en haast ik me naar perron 11. Daar aangekomen zie ik dat de trein ervoor 15 minuten vertraging heeft en er nog niet is. Weer beneden in de hal staat een aantal mensen geroutineerd naar de monitor te kijken, voordat ze het koude perron opgaan. Ik besluit me bij hen aan te sluiten.   

3 en 4 Juni: Cahors - Rotterdam

Station Antwerpen
Station Antwerpen

Reisverslag: Dag 35 en 36

Ik stond de volgende morgen vroeg als tweede in de rij, voordat de kassa om 7.00 uur open ging. Die rij deed de loketbeambte al in de stress schieten en zonder haar hulp besloten Gerrit en ik op de gok een kaartje te nemen naar Cambrai, een plekje vlak bij de Belgische grens, waar Ger op een van zijn eerdere tochten op een camping had gestaan. Ik was nog nooit op station Austerlitz geweest, maar begreep wel dat het aan de zuidkant van de Seine moest liggen. Het bleek zelfs heel dicht bij de rivier te liggen en na wat speurwerk bleek de route naar Gar du Nord bijna een rechte lijn, gerekend vanaf de brug over de Seine, die we over moesten. Na een dollemansrit van Ger (hij heeft het helemaal niet op drukke steden en wil er zo snel mogelijk doorheen..) dan weer over fietsstroken (die tot mijn stomme verbazing tegenwoordig door Parijs zijn getrokken) dan weer tussen het drukke verkeer door, komen we bij het station. We hebben nog bijna twee uur voordat aan het eind van de middag een trein vertrekt richting Franse grens (jammer dat de Thalys geen fietsen meeneemt..). Vlak voor zevenen 's avonds komen we in Cambrai aan en een vriendelijke man aan het loket probeert nog voor ons uit te zoeken hoe we met de fiets in de trein in Nederland kunnen komen, ondanks dat boven zijn loket staat dat hij om 18.30 uur sluit! Hij kan echter alleen tot Lille garantie geven, wat betreft de fietsen. We kunnen bij hem wel een kaartje tot Antwerpen kopen.

In Lille moeten we rennen om de volgende trein te halen, maar de Belgische conducteur, die al in de trein staat, helpt ons de fietsen naar binnen te tillen. In Antwerpen hebben we ruim de tijd en ik koop de laatste kaartjes, voor mij naar Rotterdam en voor Gerrit naar Den Helder. Ik ben benieuwd of het nieuwe station in Rotterdam gaat lijken op dat in Antwerpen (behalve de buitenkant natuurlijk). Een beetje onwerkelijk neem ik in Rotterdam nog overdag afscheid van mijn sportmaat, die met dezelfde trein doorgaat naar Amsterdam en dan nog een trein naar Den Helder moet nemen.

1 en 2 Juni: Cahors spoel je door

Cahors
Cahors

Reisverslag: Dag 33 en 34

Na de grijze maar vrijwel droge dag van gisteren, viel het weer eigenlijk mee: flinke perioden waarin de zon door, respectievelijk langs, de wolken scheen. Mede daarom besloten we toch maar naar een camping uit te kijken. Lectoure, dat zoals zovele oude stadjes op een heuvel lag, bood weinig perpsectief, maar zo'n 5 kilometer verderop kwamen we bij een prachtige camping, met alles erop en eraan. Zelfs een SPAR en een terrasje, waar je de net gekochte levenswaren kon nuttigen, onder het genot van een drankje van de bar. De voorseizoenprijs voor de twee tentjes was 10 euro. Voor dit alles werden we beloond met een hevige onweersbui, die nog doorging terwijl we in een tent op de camping - het restaurant - een pizza aten. Ger begon met al die regen nattigheid te voelen en kwam na een half uurtje terug met de mededeling dat zijn tentje al bijna in een klein meertje stond en hij een naam had doorgekregen van de man die verantwoordelijk was voor de huisjes op de grote camping. Die man bleek de kelner in het restaurant te zijn (haha). Die regelde een en ander en na de koffie kwam, zo bleek later, de dochter van de eigenaar in een auto ons ophalen. Wij alle spullen uit onze tentjes snel ingeladen en naar een van de vele 'mobile homes' (het schijnt dat verplaatsbare huisjes belastingtechnisch veel gunstiger zijn dat 'vaste' huisjes). Er was geen elektriciteit, maar wij vonden het al lang best, te meer daar we te horen kregen dat we al voor de tentjes betaald hadden en dit huisje niets extra kostte!

We konden dus de volgende dag weer vroeg op pad, maar het was toch al 7.45 uur voordat we goed en wel vertrokken. Het was een lange rit (126 kilometer) met steeds dreigende wolken, maar weinig regen, tot vlak voor Cahors ... Een geweldige hoosbui barstte los terwijl we langs de drukke weg half onder een boom stonden te schuilen. Zelfs de fanatiek blaffende Mechelse herder in de tuin van het huis vlak bij hield het na een kwartier voor gezien. Toen de hoosbui was over gegaan in normale regen, klommen we weer op de fiets en spoelden even later vlak naast de grote vrachtauto's de troosteloze voorstad van Cahors binnen, met links en rechts allemaal industrie. Toen we over de brug gingen, realiseerden we ons dat we pas de echte (oude) stad Cahors binnen reden. Bekend om zijn wijnen, maar daar hebben we weinig van geproefd.. Ik had het lumineuze idee om meteen naar het treinstation te rijden en daar het dichtstbijzijnde hotel te nemen. In de hal van het station zagen we op het elektronische scherm voor de volgende morgen vroeg een trein naar Paris Austerlitz staan, met warempel een fietssymbooltje erbij! We keken elkaar aan en besloten meteen die te nemen. Vanaf Parijs zou het wel lukken verder te komen, want ons doel was nu zo snel mogelijk naar Nederland. De teller was blijven steken op 3540 kilometer (..).

30 en 31 Mei: Maubourguet

camping Maubourguet
camping Maubourguet

Reisverslag: Dag 31 en 32

We zijn zelfs nog iets voor zevenen uit Austritz vertrokken. Ik had het gevoel dat we nog flink moesten klimmem, maar om 7.24 uur stond ik op de top van de Pied-de-Port en ook de rest van de tocht naar de camping van Oleron was heel wat lichter dan de zware tocht op de heenweg. Ik had dan ook pas achteraf in de gaten dat we in Spanje al op zo'n grote hoogte waren. Het krioelde weer van de camino's op het vroege uur van vertrek en ook in Saint Jean Pied-de-port zagen we tijdens de koffie het nodige voorbij komen. We waren eerlijk gezegd blij dat we weer in Frankrijk waren, het was duidelijk warmer en toen we om 15.00 uur de camping op reden brak de zon goed door. Vol goede moed besluiten we dag voor dag te bekijken. Vanaf hier gaat onze reis een andere kant op dan de heenweg. De volgende dag is het grauw, maar het blijft droog, op wat lichte motregen in de vroege morgen na. Veel pittige klimmetjes, maar ook veel mooie natuur. In Maubourquet blijkt de camping (nog) dicht te zijn. In het stadje drinken we wat op een terrasje, kopen weer het nodige voedsel voor onderweg. Bij de gesloten VVV zien we een telefoonnummer voor de camping en nadat we de tentjes al hebben opgezet komt een vrouw 1 douche cabine en 1 WC open doen; ze had eigenlijk verwacht dat we een van de kleine huisjes wilden, maar nu de tentjes eenmaal stonden, besloten we maar daar gewoon te overnachten. Later kwamen er nog drie camino's die wel in het huisje kropen.

26 -29 Mei: Grensgeval

Don Quichotte
Don Quichotte

Reisverslag: dag 27-30

We hebben er voor gezorgd dat we toch vroeg kunnen vertrekken vanuit het hostal in hartje Molina. Als we de brug weer overgaan en weg naar boven vrijwel meteen inzetten, komen we langs het bord met de beroemde beeltenis van Don Quichotte en zijn trouwe knecht. "Wij blijven niet vechten tegen molens Ger!" riep ik, terwijl ik flink op de pedalen stamp. Ger en ik zijn het meteen eens, we gaan gewoon weer naar hetzelfde motel in Borja. Daar zijn we zo vroeg dat we besluiten het stadje in te gaan, op zoek naar proviand. We zien mensen met boodschappen lopen, dus er moet iets in de buurt zijn. Enfin, na een site-seeing toer van een uur, belandden we uiteindelijk in een grote supermarkt, op een paar honderd meter van onze slaapplaats (..).

De volgende dag, weer op weg naar Sanguesa is het grauw en we krijgen wat spetters op de kop. Terwijl ik denk dat we verkeerd rijden, loodst Ger ons naar hetzelfde restaurantje als op de heenweg. Net na de lunch krijgen we een flinke bui, die ons nog twee uur lang achtervolgt, terwijl het verder naar het westen nota bene blauw is! Om 15.30 zijn we op de bekende camping in Sanguesa, waar ik meteen op zoek ga naar zonnebril en petje, die ik met mijn stomme kop op de heenweg had laten liggen in de 'cantina' van de camping. Ze hadden niets gevonden (..). Net goed en wel tentje opgezet en een douche genomen (die was nog net zo koud als een paar dagen geleden) of het begint te hozen, terwijl we in korte broek en op sandalen op zoek zijn naar een supermarkt. Tot zeker twee uur 's nachts komt de regen op onze tentjes neer. De volgende dag besluiten we om 13.00 uur om niet door te rijden naar Frankrijk, maar vlak bij de grens weer onze intrek te nemen in het hotelletje 'La Buguette' in Austritz. Alle natte kleding hangen we te drogen. Het is inmiddels half bewolkt, maar het zonnetje doet de temperatuur hier op zo'n 900 meter niet veel hoger komen dan 12 graden. We drinken een paar biertjes om de slechte smaak weg te spoelen van het laatste weerbericht voor de komende dagen in Frankrijk, wel duidelijk warmer dan in Spanje, maar meer regen dan zon. 's Avonds eten we weer in het hotelletje (veel andere keus is er niet) en diezelfde boerende kerel van de vorige keer zit een tafeltje verder onsmakelijk te doen.

Ondertussen staat de teller ruim boven de 3.000 kilometer.

 

25 mei: The point of (no) return

De brug in Molina
De brug in Molina

Reisverslag: dag 26

Het was nog donker toen we op stonden om onze spullen in te pakken. De camping bleek 's nachts behoorlijk rumoerig te zijn (autoweg en spoorbaan Barcelona-Madrid vlak bij en een stel paranoïde honden, die constant blaften). Omdat we gisteren langs een rotswand binnenkwamen, dachten we dat we zo ook weer door moesten. Na een kleine 10 kilometer zagen we onze vergissing in en reden we terug naar het centrum, waar we maar meteen rond acht uur koffie dronken. Voor de goede weg werden we verwezen naar een bord, met de naam van een beroemd klooster erop, en warempel, dat zagen we! Dat klooster lag wel op zo'n 1.000 meter, terwijl Calatayud op 550 meter zeehoogte lag (..).

De rest van de dag bleven we zo ongeveer op die hoogte. Het was half bewolkt en zoals gebruikelijk fris. Zo af en toe kwam er een fikse bui over, maar we hadden veel geluk dat tot twee keer toe die bui aan kwam zetten terwijl we een korte sprint trokken om net bij een dorpje in de verder kale woestenij te komen. We konden dus steeds schuilen, maar reden wel regelmatig stukken met regenkleding aan. Na een tocht van 90 kilometer reden we 's middags langs het kasteel van "La Mancha" naar beneden zoevend Molina binnen. Volgens onze kaarten en boekjes was er geen camping en we vonden vrij snel een hostel, vrij dicht bij het oude centrum. De oude dame zei dat we onze fietsen beneden in de gang konden zetten. Tegenover het hostel was een bakker, die later op de middag open zou gaan. Later heb ik nog een praatje met hem gemaakt en toen ik vertelde hoe duur een volkoren brood bij ons kostte, was dat koren op de molen voor hem! Hij staat nu waarschijnlijk nog te vertellen hoe goedkoop hij wel niet is..

Op de hotelkamer met alle kaarten op de tafel, besloten we definitief onze tocht in te korten. In plaats van over een paar dagen 1.000 meter naar beneden te gaan, de drukte van Malaga in, besloten we eerder door te steken naar de zilverroute, die we vanaf Malaga en langs Sevilla 'sowieso' wilden nemen. Dat scheelde dan ook weer een 1.000 meter klim iets voorbij Sevilla.

Van het thuisfront kregen we vroeg in de avond echter van Nico het weerbericht voor de komende 14 dagen: tot 4 juni matig met maxima rond 15 graden (dat betekent op de hoogvlakte in Spanje 's ochtends vroeg een graadje of 7-8) en een grote regenkans.

24 mei: Calatayud

Calatayud met een ceremonie
Calatayud met een ceremonie

reisverslag, dag 25

Vanaf het motel net voor Borjas moesten we eerst naar het centrum rijden om weer op de route te komen. Na wat zoeken vonden we de weg die ons vrij snel naar het eerste dorpje leidde. Van wat ik me kan herinneren, was het een typisch Spaans landschap, vrij kaal met bergjes links en rechts. We kregen een bui, maar hadden het geluk dat we net een schuilplaats hadden. Net voor Calatayud reden we langs een riviertje door een prachtig groen dal dat uitgesleten was in de rotsen. Er was ook een spoorbaan, die regelmatig uit het zicht verdween omdat hij door een tunnel ging. Het weggetje dat wij volgden slingerde zich bovengronds verder. Plotseling zagen we het oude stadje in de verte liggen. Na een korte afdaling reden we door een mooie wijk, op zoek naar de camping. Na wat zoek- en vraagwerk vonden we de camping, een paar kilometer buiten de stad. Het terrein was, zoals zo vaak in Spanje, wat kaal, maar er was een gezellig restaurantje met terras. Een grote windvlaag wierp onze fietsen omver, terwijl we stonden te douchen, maar dat kon de pret niet drukken. Even later zaten we op het terrasje een eenvoudige doch voedzame maaltijd te eten. Tegen de avond waren verschillende caravans gearriveerd, onder andere van een Nederlands echtpaar dat de kou in Portugal was ontvlucht (..).

23 mei: Vossen en vrachtwagens

Koffie boven
Koffie boven

Reisverslag: dag 24

 

Gisteren was het landschap nog vrij groen, nu kwamen al snel de onafzienbare vrij kale rotsen te voorschijn, zo kenmerkend voor midden Spanje. We kregen vroeg in de ochtend al een lange klim naar 820 meter en het was druilerig weer, dat ons zelfs noopte onze regenkleding aan te trekken. In vol ornaat en nat kwamen we dan ook een plaatselijke kroeg binnen in Sos della Rey (Catholica), een prachtig oud plaatsje op een heuvel. Na de koffie wilden we naar de plaatselijke bakker (zie foto met steegje) om voorraad in te slaan (gisteren waren de winkels dicht). Helaas lag de bakker nog op een oor. Later een kleiner, bijna verlaten dorpje (Castelerica), weer op een heuvel, waar we na de nodige moeite een bakkerij vonden. We kochten er 4 gebakjes en twee stokbroden voor € 4,- (..). Opvallend was dat we een paar doodgereden vossen op de weg zagen liggen, net als de dag ervoor trouwens.

's Middags vergisten we ons in de route en in de regen zat er niets anders op dan snel het laatste stuk over een drukke verkeersweg af te leggen, vlak langs tientallen vrachtauto's. In Borja begroette een indrukwekkende oude kasteelruïne ons, die zoals gebruikelijk op een heuvel lag. Een mooi oud centrum, maar hotels zagen we niet zo snel. Daarom besloten we terug te keren naar het begin van het stadje, waar we een motel hadden zien liggen. Na een tocht van 125 km vonden we het wel best zo, eten in het motel, de fietstassen schoonmaken na de vele regen en vroeg de kooi in.

22 mei: Sanguesa

Sanguesa
Sanguesa

 

Reisverslag: dag 23

 

's Avonds hadden we aan de man des huizes, die wat engels sprak, duidelijk gemaakt dat we vroeg wilden vertrekken en de rekening nu al wilden betalen. Het lukte ons om meer tussen 7 uur en half acht de eerste kilometers van de dag af te leggen. Het was, zoals gebruikelijk de laatste dagen, vrij fris en bewolkt. In het begin stikte het van de wandelaars, die vroeg op pad waren richting Santiago de Compostella. Ze groetten ons allemaal, want ze dachten dat wij, met onze tassen aan de fiets, ook camino's waren. Onderweg weer veel roofvogels te zien, soms wel 20 tegelijk. Het was een mooie, korte etappe van 67 km, zo bleek vooraf en achteraf en we waren al voor het middaguur op de camping, die aan de sportvelden van Sanguesa lag. Er was een kantine, maar die was (nog) dicht. Wij dus maar meteen het stadje in, maar ook daar was alles dicht. Uiteindelijk vonden we een veredelde snackbar, waar we een belegde sandwich kochten. Later op de camping hebben we in de kantine nog wat gedronken (en wellicht gegeten, dat weet ik niet meer). Er zaten wat lokale mensen die het weekeind benutten om "gezellig" daar wat te drinken. Het was vrij zonnig, want terugkomend van het centrum droeg ik mijn petje en zonnebril.

21 mei: Spanje - Burgueta

Pied de Port, op de top
Pied de Port, op de top

Reisverslag: dag 22

 

We waren uiteraard benieuwd hoe de trip over de pas in de Pyreneen zou verlopen. Meteen na vertrek kregen we al een pittige klim en ik hield me bewust in voor wat nog komen zou. Ger had het op z'n heupen en reed vlot van me weg. Na nog een pittige klim kwam er een vlakker stuk en gingen we langzaam uitkijken naar een restaurantje. Dat vonden we in Larceveau-Arris-Cibits. Voor €10 kregen we een grote portie groentesoep, waarin echte stukken groente dreven (OK, we schepten zelf op uit de pan die op tafel werd gezet), lasagna als tussengerecht en rijst met bonen als hoofdgerecht. Daarna nog een ijscoup en de wijn die er ook bij zat lieten we staan (..). We hadden met volle maag gelukkig nog een vrij vlak stuk van 10 km, voordat we langzaam omhoog gingen naar St. Jean Pied de Port. Ik zag tot mijn verbazing een heleboel roofvogels boven een heuvel. Na tellen kwam ik tot 35!! St. Jean was een mooi plaatsje, maar we waren helemaal gefocused op de grootste klim van de reis tot nu toe. De top van de pas Pied de Port zou op 1.054 meter liggen, terwijl het plaatsje St Jean op 129 meter ligt (al zagen we dat pas later op de kaart..). De klim eindigde met een steil stuk, althans dat dachten we ... Ik was iets sneller dan Ger op dit laatste stuk omhoog gegaan en had me al gesettled op een terrasje, maar niet nadat ik zag dat de weg nog licht omhoog ging. Mede hierdoor wilde Ger het liefst door, toen hij even later arriveerde, maar ja, ik zal wel lekker. Enfin, na een cola weer op weg, waarna we snel ontdekten dat er achter de eerste berg meteen een tweede berg nog verder omhoog ging. Na veel bikkelen kwamen we, ik meen tegen 4 uur 's middags op de top, en inderdaad, daar stond een bord: 1.054 meter. Na in de afdaling voorbij een groot hotel te zijn gevlogen (we zagen daar veel Camino's oftewel "pelgrims"), stopten we bij het eerste echte plaatsje Istau-Burgueta en zochten snel een hotelletje, want een camping hadden we niet gezien. 's Avonds in het hotel konden we warm eten, en dat deden we dus maar. Naast ons aan een ander tafeltje zat een oudere man ongegeneerd zijn maaltijd naar binnen te slurpen en begeleid door een reeks van boeren..

20 mei: Ole! Ron

Straatje in Lourdes
Straatje in Lourdes

Reisverslag: dag 21

 

Doordat we ontbijt namen in het hotelletje, vertrokken we pas om ongeveer 8 uur. Gezien de bergen rondom Bagnere de Bigorre (zie foto van 19 mei), was het niet verrassend dat we meteen flink moesten klimmen. Na de eerste klim werd het echter opvallend vlak (beter gezegd: glooiend) en de smalle dichtbeboste valleien van de laatste dagen maakte plaats voor open vlaktes met vrij uitzicht op de Pyreneen. Rond koffietijd kwamen we bij Lourdes en we besloten het beroemde stadje in te duiken en niet meteen de route te vervolgen. In een barretje met veel lokale lui kregen tijdens de koffie een mooi voorproefje van Baskisch chauvinisme. In ieder geval maakten een paar oudere mannen duidelijk dat we nu "hun" Baskenland binnen zouden rijden. Een uurtje later reden we langs borden die de weg naar beroemde bergen wezen: Aubisque, Tourmalet, Aspin (een be(r)grip voor wielerliefhebbers). We hoorden later op de camping dat er gister op 1.500 meter sneeuw was gevallen; hoezo voorjaar? Ook vroeg in de ochtend was het op de fiets kil, maar later, toen we na precies 100 km de camping Gite de Stade opreden, kwam de zon steeds meer door de wolken heen. Oleron bleek een vrij grote plaats te zijn, met dichtbij de camping een MacDonalds waarvan Ger vond dat we die moesten plunderen (milkshakes!).  Morgen de bergen naar Spanje (..).

19 mei: Hotelletje (..)

Reisverslag: dag 20

 

Na een kleine 3 weken zon en verzengende hitte hadden we sinds gisteravond regen, regen en nog eens regen. Na 5 pittige klimmetjes en voortdurende regen hadden we het gehad. Dit was de eerste dag dat ik mijn (te) oude goretex jack de hele dag had aangehouden. Nadat mijn lange fietsbroek en de koersbroek eronder al kletsnat waren, ging ook het jack het langzaam begeven. Vlak bij Bagnere de B na een lange afdaling wat gekocht bij een lokaal bakkertje in Poussac. Daar hoorden we dat er geen hotelletje was. Vlak bij, langs de weg naar Bagnere de Bigorre dat bijna tegen Poussac aanlag, een camping. Maar de beheerder had duidelijk geen zin om ons voor een nacht een van de vakantiehuisjes te geven. Hij verwees ons naar BdB, waar verschillende hotelletjes waren.

 

De naam van het hotel ben ik inmiddels kwijt, maar ik herinner me nog goed dat de hele kamer volhing met onze natte spullen. We hadden trouwens met al die regen niet veel gereden (30 km.), zodat we tijd genoeg hadden om het stadje te verkennen. In een cafe werd ons uitgebreid verteld dat "de" Tour in juli 2 dagen in Bagnere zou zijn! (achteraf bleek dit te kloppen). Ik vond ook nog een zaak waar ik wellicht een nieuwe geheugenkaart voor mijn cameraatje kon komen, maar het was maandag: hij was dicht...

 

Via een sms van Nico kregen we uit NL te lezen dat de vooruitzichten voor de komende 2/3 dagen in Zuid-Frankrijk goed zouden zijn, daarna slechter. Goede reden om snel de Pyreneen over te duiken.

18 mei: Desperados!

Troosteloos
Troosteloos

Reisverslag: dag 19

 

Een dag om niet snel te vergeten. Na een rit van net over de 100 kilometer was de laatste 20 km veel klimwerk en in de druilerige regen. Onderweg kwamen we langs St Bertrand de Comminges, een kasteel dat stond op de plek waar in de Romeinse tijd een nederzetting van 60.000 inwoners is geweest. Enfin, wij, heel wat kilometers verder bij Heches zoeken naar de camping die in het boekje aangegeven stond. Die hadden ze blijkbaar zo goed achter de heggen verstopt dat we m niet konden vinden. Tussendoor kwamen we ff op een heuveltop van 720meter! Dan maar de volgende die op de kaart stond ... 10 km verderop in Esparros. Na weer wat klimwerk en een gevaarlijke afdaling op een doorweekte asfaltweg stonden voor camping 'Le randonneur'. Geen kip te zien, ondanks de afrastering die rond het vrij oude huis met grote tuin stond. Aanbellen bleek ook niet te helpen. Daar sta je dan, na een lange dag, nat van de regen.

Wij in de buurt rondkijken. Een boomgaard aan de andere kant van het bergweggetje zou wel wat wildkampeerders accepteren, zo schatten we in. Wij terug naar de fietsen, die we valk voor de deur hadden geparkeerd. Plots gaat de deur open en zien we een oudere man met hond staan. Als hij onze Koga's behangen met tassen ziet, komt hij in aktie. Speciaal voor ons gaat hij open, we zijn de eerste dit seizoen. Boiler aan in het toiletblok, dat verder wel een goede opknapbeurt zou kunnen gebruiken. Na een heerlijk warme douche en nog wat eten duiken we moe maar tevreden onze tentjes in. Inmiddels was het zachtjes gaan hoozen.

17 mei: Mas d'Azil

reisverslag, 18e dag

Vroeg in de morgen al de grote knaller van de dag, de ondergrondse rivier bij Mas d'Azil. We rijden er met de fiets over de autoweg doorheen. Ger maakte er warempel een paar foto's van... Het was weer wat druilerig, maar in de loop van de dag werd het droog.

 

Per abuis hebben we een stuk afgesneden door over de D119 te gaan, die parallel liep aan de 'echte' route. Het was erg mooi en groen dus we vroegen ons af wat we gemist hadden. Waarschijnlijk een paar pittige klimmetjes, want ook nu moetsen we behoorlijk aan de bak.

 

Toen we op de camping neerstreken, hadden we nog steeds onze lange broek aan, over onze koersbroek, net als gisteren..

16 mei: Mirepoix, heel oud

reisverslag, 17e dag

Dat zou een moeilijk begin worden, we moesten van de camping naar Carcassonne en dan dwars door de stad. Maar we reden op de route er naartoe verkeerd, achteraf zo'n 15 km. Dat was een van de zeldzame keren dat we echt verkeerd reden. Het was kil, dus na die "de-tour" zijn we vlak over de grote brug maar meteen in een cafe neergestreken voor de gebruikelijke koffie. De ober gunde ons geen blik waardig, dus wij gunde hem geen fooi (we hebben al het kleine geld neergelegd wat we hadden..). Het bleef de hele dag grauw, maar gelukkig ook droog. De route leek warempel weer wat op de glooiingen die we in Noord-Frankrijk gezien hadden. Gedenkwaardig was dat we op het laatst, voordat we in Mirepoix aankwamen, de Pyreneeen zagen liggen!

 

Het was ondanks de omweg maar een etappe van 86 km, dus we konden nog genieten van een bak koffie op de prachtige Middeleeuwse markt van het stadje. IK meen dat we er zelfs nog een biertje hebben gedronken (het is wat!).

15 mei: Vlak bij Carcassonne

reisverslag, 16e dag

 

Vandaag gaan we tot vlak bij Carcassonne, een vrij grote stad. De eerste echte Katharenstad op de route. Dit was een van de bolwerken van de Katharen in hun strijd tegen het inquisitieleger.

 

We krijgen meteen al een stevige klim voor de kiezen en er volgen er nog meer, zo blijkt later..

 

We rijden weer door een wat kalere streek, maar het oude Minerve is heel bijzonder. Een grote Kathedraal tegen de rotsen, alleen in de woesternij. Het is nauwelijks te geloven dat op die plek in de oudheid een grote stad met meer dan 50.000 inwoners heeft gelegen.

 

Op het laatst snijden we "stiekem" wat af (onze tocht gaat heel bewust langs kronkelige en autoluwe wegen) en we strijken neer op een camping in Villegly, zo'n 10 km van Carcassonne.

14 mei: l'Herault

reisverslag, de 15de dag

's Ochtends vroeg was het zoals gebruikelijk weer lekker fris en we zaten meteen te klungelen om in St. Martin de Londres de goede weg te vinden. Niet lang daarna werden we echter geweldig beloond. Waar de weg naar Martin gisteren door een vrij kale streek voerde, kwamen we nu al snel in het dal van de l'Herault terecht. Dit dal is prachtig groen en afwisselend, soms een heuvel over en dan weer het dicht beboste dal in.

 

We dronken koffie in een prachtig restaurant, dat over de rivier hing, het was in St. Guillaume le Desert, meen ik. De foto's, die ik nam, zijn uiteindelijk gewist in mijn poging de geheugenkaart op gang te brengen. Als ik Ger's foto's heb, kan ik misschien weer terugvinden waar het precies was.

 

Door het geklungel 's cohtends begon het al weer vrij laat te worden, maar gelukkig reden we met toeval tegen de camping aan, bij Colombieres sur Orb.

Camera Obscura

Reisverslag, tussendoortje

Het wordt tijd voor een bekentenis. Voor het eerst van mijn leven kocht ik een fotocamera, zo'n klein handig ding waarmee je niet veel meer hoeft te doen dan de knop in te drukken.

 

De eerste foto's tijdens de reis maakte ik in Rochefort, leuk marktpleintje, druk en met een Dixieland bandje. De tweede serie was meen ik bij Lac de Volans. De derde die ik wou maken werd bruut onderbroken: "there is no memory left".

 

Sh... hij pakt de geheugenkaart niet, dacht ik meteen. Dat snapte ik als volslagen leek nog wel. Maar waarom niet?? Ik kwam er niet uit de volgende 5 dagen en Ger's pogingen hadden ook geen succes.

 

Dan maar gewoon Ger's foto's later overnemen. Haha, die heeft nog minder de neiging te stoppen voor foto's dan ik, dan gaat wat worden..

Skeeleraar

Skee-ball machine
Skee-ball machine

Soms denk je "wat is dat?"

 

Een bekend voorbeeld is "bommelding".

 

Laatst zag ik ook weer iets: "skeeleraar"

 

Skee is een soort van bowling, maar de bal volgt een bepaald parkoers en moet in een gat eindigen om punten te krijgen. Je hebt skee-ball machines, ook wel skee-roll machines genoemd.

 

Skee-lo was trouwens een rapper uit Chicago uit de jaren 90 van de vorige eeuw..

 

Zo af en toe zie ik er een voorbij zoeven, op het gladde rode astfalt van het fietspad, rug gebogen en de heup steeds mooi "over de voet" kantelend (..).

Leve de zomer

Ik heb eindelijk de moed gehad te kijken naar de weerstatistieken van augustus en daarna van de hele zomer. Zie eerdere verwijzing naar www.weerstatistieken.nl

 

Augustus 2008 komt niet in de top-40 van mooie augustusmaanden voor, dat verbaast niemand.. Nr 1 staat 1947 (305 zonne-uren). 2007 staat trouwens op de 31ste plaats (198 uur).

 

Juli 2008 komt ook niet in de top 40 voor (..). Juni wel, die staat op de 30ste plaats met 220 uur. Mei scoort 13de op de ranglijst "aller tijden" (vanaf 1910, meen ik), maar toen zat ik op de fiets in Zuid-Frankrijk en Spanje, waar een historisch dieptepunt moet zijn gescoord..  April scoort warempel 20ste, maar maart komt weer niet in de top-40 voor. 

 

Heerlijk sabbatical gehad, maar het weer was weer niet veel.

Barack Obama's moeder

Moubarak, president van Egypte
Moubarak, president van Egypte

Barack Obama is vanaf nu de Democratische kandidaat voor het presidentschap. Pas in 2004 werd hij gekozen als eerste zwarte (nou ja, hij is opvallend licht van huid) senator en nu al kandidaat om de president te worden van het nog steeds machtigste land van de wereld.

Ik lees op internet dat zijn Keniase vader een beurs won om in Hawai te gaan studeren. Zijn naam was ook Barack, hij kwam om het leven tijdens een auto ongeluk in 1982, maar toen was hij al gescheiden van zijn Hawaiaanse vrouw.

 

Barack heeft (dus) een Keniase grootmoeder, die nu 85 is. Als je googled op "grandmother obama", dan vindt je een foto van Barack met grootmoeder Obama (die feitelijk zijn stief-grootmoeder was, maar wel de vrouw van Barack's biologische grootvader).

 

Wat velen niet weten, is dat Barack's moeder ook een wereldberoemd persoon is, zoals uit bijgaande foto blijkt ...

Weer blauw zwart

Het is 23 augustus, 7:30 en ik zit in de trein naar Utrecht. Ik ga naar vrienden in Friesland, vandaar het vroege uur. Aan de zomer lijkt geen einde te komen.

Links van me is het blauw en rechts zwart. Het blauw is het blauw dat we goed leerden kennen dit jaar: vaal en met de nodige wolken er omheen. Het zwart is van een fikse onweersbui. Die onweersbui kreeg ik op mijn dak toen ik op de fiets naar het station ging.

 

Ik haal opgelucht adem. Het mooie weer dat werd voorspeld dit weekeind valt voorlopig vies tegen. Ik was even bang dat een laatste stuiptrekking van de zomer de weerstatistieken van augustus zouden verpesten. Ik bedoel, wat slecht is moet je niet op het laatste moment nog kunnen goed kletsen.

 

Gisteren alvast voorzichtig naar de weerstatistieken gekeken (http://www.weerstatistieken.nl/). Augustus van 2008 komt (gemeten van 1 tot 22 augustus) niet in de top-40 van beste augustus maanden qua zonne-uren. Zonne-uren vind ik de belangrijkste maatstaf in de zomer. Als het aantal zonne-uren hoog is, kan het ook nooit vervelend lang regenen. Juli 2008 scoorde ook niet bij de top-40 (meer jaren dan 40 kunnen op de site niet worden bekeken).

 

Het begint er langzaam op te lijken dat het voor- en najaar steeds warmer worden, terwijl de zomer in noordwest Europa steeds natter wordt (en niet warmer).

 

De Verenigde Staten van slag

Vrijheidsbeeld
Vrijheidsbeeld

 

De Verenigde Staten kregen net klop van Cuba, met honkbal wel te verstaan. Dat doet pijn, want honkbal is een van de grote sporten in de VS (naast basketbal, ijshockey en ‘American' voetbal). Cuba heeft 11 miljoen inwoners en is arm.

 

Jamaica heeft nog geen 3 miljoen inwoners. De Jamaicaanse sprinters en sprintsters wonnen goud op de 100 en 200 meter en op de 4x100 meter, van oudsher het domein van de Amerikanen. Na het verlies op de 100 en 200 meter, bij zowel de mannen als vrouwen, haalden de estafetteploegen niet eens de finale. De wissels gingen fout.

 

Onbewust opzettelijk? Blijkbaar is de druk in de media in de VS gigantisch. Op de 4x400 meter (waar Jamaica op voorhand veel minder gevaarlijk is) maken de VS atleten veel ‘ophef' over het feit dat ze in de voorronde voor Jamaica eindigden. Op de 4x100 meter was de kans dat Jamaica zou winnen erg groot. Dus daar wil je in de finale niet mee geconfronteerd worden zo onder het oog van 200 miljoen Amerikaanse televisiekijkers...

 

Koekje van eigen deeg? De laatste 20 jaar zijn opvallend veel Amerikaanse sprinters (achteraf) tegen de dopinglamp gelopen. Nu zijn ze wellicht ‘clean', maar winnen ze niet meer. Nu maar hopen dat de Jamaicanen een zuiver geweten hebben. Anders is het laatste restje romantiek van de topsport voorgoed verdwenen.

Sport verslagen

Olympische Spelen, eens per vier jaar. Daarom kijk ik altijd, blijft iets magisch houden, ondanks de ontnuchtering door de doping, de laatste 20 jaar.

 

Soms verbaas ik me over de verslaggeving bij de verschillende onderdelen. Van de week keek ik even een stukje naar turnen. Epke Zonderland, de zoon van een echte Friese grootgrondbezitter, zat in de finale van "de rekstok". Zijn broer Herre zat in de studio (prachtige namen, toch!) en andere broer Johan zat in Beijing. De verslaggever is Hans van Zetten, die dit werk al jaren doet. OK je verwacht zo iemand eerder bij een dam- of schaakwedstrijd, maar hij kent alle oefenvormen, een echte kenner... Die dus geen oog heeft voor wat een sportliefhebber zou willen weten, die niet helemaal thuis is in deze sport (een niet onbelangrijk facet van sportverslaggeving, lijkt me).

 

Een kleine jonge Chinees hing aan de rekstok. Van Zetten: "mooi, maar deze oefening is niet zo moeilijk als die van Hambuechen". (de wereldkampioen, die net geturnd heeft en het niet super heeft gedaan) Wat later worden te punten bekend gemaakt, de Chinees komt bovenaan te staan. Van Zetten stamelt "Oh, de uitgangswaarde van de Chinees is 7.2 en die van Hambuechen was 6.9". Blijkbaar is hij totaal verrast door de moeilijkheidsgraad. Maar dit is precies wat ik had willen weten, vooraf. Iedereen kan zich vergissen of iets over het hoofd zien, maar dan vervolgens helemaal niets zeggen in de zin van "Ik ben totaal verrast, dacht dat de Chinees niet een oefening met zo'n hoge moeilijkheidsgraad zou turnen". Typisch een schoolmeester die tegenover de kinderen in de klas nooit zal bekennen dat hij iets niet weet of zich vergist heeft.

 

Dan zeilen. Een stel Nederlanders kunnen in de laatste race nog zilver winnen, maar ze komen ver achter te liggen en verspelen daardoor zelfs brons. De verslaggever zegt wel allemaal ingewikkelde dingen over stroming en windrichting, maar ik wil weten of ze een taktische fout hebben gemaakt, of ze gegokt en verloren hebben. Niets van dat alles, terwijl de verslaggever notabene in een eerdere fase zegt "ze varen helemaal aan de andere kant". Durft hij niets te zeggen? Is hij een vriendje van al die zeilers? Ik zit er verslagen bij.

 

Synchroon zwemmen, de zusjes Van de Velde. Verslaggever: "bijna perfekt optreden..". Als leek vind ik het er ook mooi uitzien, elegant en vrijwel alles inderdaad synchroon. Ze worden negende ... Het gat met de winnaars is qua punten gigantisch. Hebben die dan supersuperperfect gezwommen en een 15 gekregen op hun rapport?? Geen uitleg. De verslaggever laat mij weer verslagen achter.

De tweeling zusjes vinden het overigens best zo. Beste klassering ooit en nu veel geld verdienen in Las Vegas. Gaan ze zeker naakt in een aquarium synchroon zwemmen..

 

 

Circus in Rotterdam

Als ik in Rotterdam naar mijn werk fiets, kom ik over de Willemsbrug. Een week geleden waren ze daar al de tenten aan het opbouwen, naast de Willemsbrug aan de zuidkant. Dit weekeind was het raak: Bavaria City Racing, huilende motoren en weer veel publiek. Formule 1 auto's die over het asfalt scheren, pirouettes maken .. Een echt formule 1 circus, zo met die tenten, dus.

 

Jur en ik hadden zaterdag in de zon op een terras aan de Oude Haven afgesproken om zondag naar Katwijk te fietsen; het weer zou nog vrij redelijk zijn. Toen ik zondag de rolgordijnen open deed, voelde ik nattigheid: "al vrij zwaar bewolkt, dit houden we niet droog" dacht ik.

 

Nadat ik Jur in de buurt van Zuidbuurt over wat kleine landweggetjes had geloodst (ik kende die al, zie eerder verhaal over tocht naar Katwijk dit jaar) reden we een tijdje later door Leiden, waar tot mijn verbazing de Lammebrug open stond. Dat was al de tweede keer dit jaar (..)!

 

Toen we onze 'bikes' tegen de terraswand van Bennie's Beach Inn zetten aan het strand van Katwijk, was het ondertussen niet alleen lekker warm geworden, maar de zon brak zo waar half door de wolken heen! Meer dan een uur zitten genieten, ook van de gebruikenlijke pannenkoek..

 

Op de terugweg werd het wel een stuk donkerder, maar we hielden het droog. Bij het Hofplein konden we er uiteraard niet door, de mensen stonden rijen dik. Ha, op de achterste rijen zie je niets, maar ruik je de benzine (of rijden ze op kerosine?) en het verbrande rubber en je hoort het loeien van de motoren.

 

Pol was een voor de hand liggende locatie om nog ff een biertje te pakken na deze 100 kilometerrit, maar daar dachten de circusliefhebbers anders over. Het terras zat vol pitspoezen en pompbediendes en er was ook geen tafeltje vrij. Schuin tegenover was op het terras nog wel plek en eigenlijk veel gezelliger. Na een biertje en een portie ouwe kaas viel me op dat er blijkbaar op deze zondag veel zwart gewerkt wordt. Ik zag tenminste verrassend veel mannen met keukentrapjes langs komen. Ook viel op dat er geen geluid van gierende motoren meer door de wind werd meegedragen: de race is voorbij.

 

De eerste dikke regendruppels komen naar beneden. Zo'n mooie dag had ik 's ochtends vroeg niet verwacht.

 

Het is maandagmorgen. Ik rijd op de fiets over de Willemsbrug. De laatste tribunes worden afgebroken en de brug ligt half vol met zo te zien plastic bierflesjes. Het zal wel Bavaria zijn ...  

Bij vlagen wat zon

Het is donderdag 14 augustus en na de 'storm' en 'stortbuien' van gisteren ziet het er mooi uit, naar buiten kijkend.

 

Ik ben vroeg begonnen met werk en denk om 12.00 uur "kom, snel nog even een rondje fietsen". De zon breekt flink door en als in een droom stap ik op de fiets. Het is bladstil en ik geniet met volle teugen. Tijdens het fietsen voel ik de zonnestralen op mijn huid en verschillende keren denk ik lachend "he, het stikt hier van de muggen, die tegen mijn huid vliegen".

 

Na een lekker rondje kijk ik nog even op de buienradar. In de zuidwest hoek van Nederland is het het koudst en het kwik is om 14.00 uur 17,2 graden. De wind is bij vlagen 35 km/u. Juist in deze hoek zijn volgens de site de laatste twee uur weer regenbuien komen binnenzeilen. Ze hebben zeker een vakantiekracht ingehuurd, die in een vlaag van verstandsverbijstering totaal verkeerde data heeft ingevoerd.

 

Langzaam ontwaak ik uit mijn droom. Ik snapte al niet waarom ik een regenjack aanhad, toen ik mijn fiets in het schuurtje terugzette.

 

 

13 mei: Pic St Loup

Pic St Loup
Pic St Loup

reisverslag, dag 14

 

De tocht gaat vandaag hoofdzakelijk over glooiend terrein. Wat opvalt is een berg in de verte, die overal bovenuit steekt. Hij zal ons urenlang vergezellen. Zoals gebruikelijk is het vrij zwaar bewolkt, al komt de zon er zo af en toe even doorheen. Ons doel is St. Martin de Londres, dat verwoede pogingen doet om zich in westelijke richting te bewegen, zo lijkt het.

 

De berg blijkt de Pic St. Loup te zijn en we komen er steeds dichter bij. Komisch, had ik niet aan gedacht toen ik hem 's ochtends voor het eerst opmerkte. Toen we er vlak bij waren, bleken we nog een lange (maar niet steile) klim te moeten overmeesteren. Eindelijk waren we bij Londres, helaas was het niet Martin, maar zijn vrouw, Notre-Dame de Londres. Nog weer 5 kilometer ... Zoals vaak, is de camping moeilijk te vinden.

 

Als de tentjes staan, laat Ger me zijn landkaart zien: Pic St Loup, 658 meter boven zee. Nu moet ik het wel geloven. Ongelofelijk, een berg die 's ochtends al te zien is en waar je vlak bij komt na een klim van 7 kilometer! Hier in de buurt moet het diepste punt van Frankrijk liggen, denk ik, maar ik hou wijselijk mijn mond (Ger moest al de hele middag aanhoren dat die berg toch echt veel hoger was dan 650 meter..). 

 

Als ik me goed herinner ligt de camping buiten het plaatsje en dat laatste hebben we die dag niet meer gezien (zag er ook niet bijzonder uit in vergelijking met die prachtige Middeleeuwse plaatsjes die we eerder zagen).

12 mei: Over ridders en nog ouder ..

reisverslag, dag 13

Op het eerste deel van de reis hebben we soms bewust en soms ongewild grote afstanden per dag gereden. We doen het op (weg naar) de Catharenroute wat rustiger aan. Gisteren 85 kilometer, vandaag 98.

 

We komen langs een aantal prachtige Middeleeuwse stadjes en kastelen, die meestal tegen respectievelijk op een heuvel geplakt zijn. Bij Roque sur Ceze zijn we over een oude brug gegaan die ons plots oog in oog bracht met een oud stadje, dat als een cascade van de berg naar beneden liep. We hebben allebei foto's gemaakt van de brug en het stadje.

 

Het is tweede Pinksterdag. Hoewel Ger goede hoop had dat in Zuid-Frankrijk de winkels gewoon open zouden zijn, bleek ze zaak toch echt potdicht te zitten.

 

Nadat we goed en wel onze tentjes hadden opgezet, barstte er om half vijf een hevig onweer los, dat ruim anderhalf uur duurde. We hebben beiden uit bittere armoe onze laatste restjes in ons tentje opgegeten. We hebben die dag dan ook nauwelijks iets gezien van Uzes, een prachtig Romeins stadje.

China

Bron: www.buienradar.nl
Bron: www.buienradar.nl

Wat een zomer... ik ben benieuwd hoe slecht die gaat scoren, volgens het KNMI. De "gevoelswaarde" is in ieder geval bij mij erg laag.

 

Vandaag las ik op "buienradar" een stukje over China. Door de grootte van het land zijn er delen met een verschillend klimaat.

 

Tot mijn toch wel grote verbazing las ik (en zag ik op de kaart die geplaatst was) dat China 300 keer zo groot is als Nederland! Als je China op een kaart van Azie ziet liggen, lijkt het altijd vrij klein zo ingeklemd tussen de kaken van Rusland. Nu is dat land ook het grootste land ter wereld, maar China blijkt na Canada de nummer drie te zijn... Van west naar oost 5000 km en van noord naar zuid zelfs 5.500 km. 

11 mei: Pizza, even wachten!

Valreas
Valreas

reisverslag, dag 12

 

Na 85 kilometer geven we er de brui aan. We hebben een paar pittige klims achter de rug en het weer is somber. De camping La Coronne heeft een zwembad, maar de pittige regenbui van een uur of vijf in de middag maakt de vraag of ie offcieel al open is overbodig.

 

Het is Eerste Pinksterdag en alles zal wel dicht zijn. Wat me opvalt is dat er veel Algerijnen wonen in Valreas, waar we op de camping net buiten het stadje neergestreken zijn. Ondanks het druilerige weer stappen we op de fiets en rijden naar het centrum. Inderdaad, alles is dicht. In een afhaalpizzeria, die in een straat zit met veel Algerijnen, eten we aan een klein formica tafeltje een grote pizza, die prima smaakt. Hij kost ook nog eens heel weinig. Op de terugweg naar de tentjes houden we het min of meer droog.

 

Op onze weg naar Valreas kwamen we regelmatig bordjes "L'Enclaves des Papes" tegen. We snapten er niets van. Later lazen we dat in de tijd dat de paus in Avignon zetelde, hij Valreas kocht, vanwege zijn goede wijn, zegt men...

'what's in a name...?'

Even gegoogled op 'velo'. Dit Franse woord (beter afkorting) voor 'fiets' wordt met name gebruikt in Vlaanderen, waar het wielrennen zeer populair is. Toch kwam ik hele reeksen verwijzingen tegen naar bedrijven en organisaties in andere landen, die met wielrennen of fietsverkoop te maken hebben.

 

Velo is dus een blijkbaar een internationaal bekende term. Des te hilarischer is het daarom dat in de afgelopen Tour de France een Italiaanse profwielrenner meedeed met de naam Velo! Kort, maar krachtig. De naam dan, want ik heb de goede man niet een keer horen vernoemen tijdens de TV-reportages. Ook geen grapjes erover gehoord.

 

In Schotland had je vroeger een beroemde profvoetballer, die Allen Ball heette, ook niet gek. Hij speelde in het nationale elftal en was zelf ook kort maar krachtig (en had rood haar). Eigenlijk nooit erg in gehad "Ball gets the ball and ..."

 

Soms zit het helemaal fout. Wat dacht je van Lance Armstrong? Hele gekke naam voor een wielrenner. Meer iets voor een beroemde bokser of gewichtheffer.

 

Over gewichtheffen gesproken. Een van de eerste gouden medailles op de OS in Bejing werd gewonnen door Prapawadee Jaroenrattanatarakoon uit Thailand. Bij de vorige OS viel ze volgens teletext net buiten de medailles en op aanraden van een non heeft ze haar naam laten veranderen, omdat die "oude" naam ongeluk zou brengen. Zouden alle commentatoren zich happy voelen met haar nieuwe naam? 

10 mei: dicht

reisverslag, dag 11

Vandaag zijn we (onverwacht) in Chabeuil geeindigd. De omgeving begint er al echt "zuidelijk" uit te zien, maar de zon en temperatuur kloppen niet helemaal. Met name het eerste stuk is bezaaid met pittige klims en uiteindelijk tel ik er 14 die dag (in het boekje staan er maar een stuk of 7 ...). Om een uur of twee rijden we Roman-sur-Isere binnen, een prachtige oude stad, naast Luneville de grootste plaats die we tot nu toe in Frankrijk zien. Overal verkeerschaos waar we met onze volgepakte fietsen doorheen moeten. Er moet een camping zijn en na al die pittige klims hebben we wel een vroege aankomst verdiend... Geen bordjes "camping" te zien en de locale mensen kijken niet begrijpend als we vragen waar ie is. We besluiten de grote brug over de Isere over te gaan en ontdekken dan dat er een ander stadje aan de overkant ligt. Daar treffen we een Fransman die meteen enthousiast is als hij hoort dat we Nederlanders zijn, ze hebben vrienden in Leiden. Ik vermoed uit de tijd dat hij studeerde. Hij is echter niet van hier, maar zijn hoogzwangere vrouw, die al in de auto zit, wel. Ze verontschuldigt zich nog lachend dat ze niet uit stapt. De plaatselijke camping in Roman is blijkbaar een moeilijke route door Roman en uiteindelijk vraagt Ger of het klopt dat wat verder op in Chabeuil ook een camping is. Na een bevestigend antwoord besluiten we daar naartoe te gaan. Weliswaar bijna 20 kilometer verder, maar beter dan de drukte in Roman.

 

Chabeuil blijkt een mooi plaatsje te zijn met een grote oude poort die naar het kleine maar mooie oude centrum leidt. Verschillende bars en restaurantjes, maar die laatste zijn dicht of hebben de keuken gesloten???

 

Nu begonnen we in Belgie al met twee feestdagen en een weekeind er achteraan geplakt in Frankrijk. Nu is het het Pinksterweekeind. In Nederland betekent dat in de horeca extra personeel, hier gooien ze de boel gewoon dicht. Ger als ex horecaman schudt vol ongeloof zijn hoofd. Ook in Ecolonie hadden we al gehoord dat maar weinig Fransen ondernemend zijn en de kansen om geld te verdien, die er altijd zijn, aanpakken.

9 mei: leeg

reisverslag, dag 10

In mijn aantekeningen staat voor deze dag een groot "?"

 

Het bijzondere van zo'n reis is dat je zo met de dag van vandaag bezig bent (Waar moeten we goed opletten om niet verkeerd te gaan? Welk voedsel hebben we voor de komende dag nodig? Waar zouden we ergens een dagmenu kunnen scoren?) dat je soms al niet meer weet wat er precies gisteren gebeurde.

 

Uiteindelijk maken we een afdaling naar Meyrieu les Etangs. De camping ligt een paar kilometer buiten deze plaats aan de rand van een groot "vrijetijdscomplex". De camping heet "Le Moulin" en inderdaad, er staat een molen. We komen binnen langs een groot hek met bewakers, die ons vriendelijk vertellen dat de camping nog wat verderop op het grote terrein is. Wat twee fietsen behangen met grote tassen al niet te weeg brengt..

 

Het is vrijdag en 's avonds is er muziek waar de hele omgeving op af komt. Aha, vandaar die bewaking. Wij liggen zoals zo vaak al bij/voor zonsondergang op ons matje. Het is echter minder lawaaierig dan die nacht in Rochefort.

8 mei: stuwmeren

Lac du Vouglans
Lac du Vouglans

reisverslag, dag 9

Voor het eerst is het in Frankrijk druilerig en zeker 's ochtends kil (we rijden in lange broek), maar dat wordt meer dan gecompenseerd door het prachtige decor.

 

Na de klim vanaf Andenne omhoog hebben we nu de tweede pittige klim, meteen aan het begin. Later nog een, die ons langzamerhand voert naar "Lac de Vouglans", een stuwmeer of liever gezegd een keten van drie stuwmeren in elkaars verlengde, omring door bossen. Onze weg voert vlak langs die meren. Ger en ik maken de eerste foto's!.

 

Ondanks de paar pittige klims toch 115 km gepeddeld, tot aan de camping in Thoirette, een bekende plaats langs de groene route. Er staan alleen caravans op de camping en nadat we onder een koude douche hebben gestaan, blijkt op de invalidendouche wel warm water te zijn ....

7 mei: de eerste 1000 weggetrapt

reisverslag, dag 8

Het is weer een mooie dag, dat wil zeggen half bewolkt, niet te koud en niet te warm. De rit voert ons (weer) langs uitgestrekte akkers met o.a. gele lavendelbloemen en we ruiken ook regelmatig peultjes. Deze akkers worden afgewisseld met kleine bossen. 's Middags rijden we langs de uitlopers van de Jura en wordt het dus ook wat stijler. We "scoren" een geweldig dagmenu voor slechts 10 euro p.p., ik meen in Marnay, zo'n 40 km van Arc et Senans, ons einddoel van deze dag. De teller staat aan het eind van de dag op 1031 kilometer, sinds het moment dat ik naar Katwijk ging om Ger op te halen.

 

Ik moet eigenlijk zeggen "Ger zijn teller", want die van mij vertoont al vanaf de derde dag kuren. Dit gevoegd bij de lekke band van de eerste dag en - wat ik nog niet heb vermeld - het verlies van een mooi thermo-shirt (waaide op de tweede dag van onder de riem van een van de tassen, waar ie te drogen hing) en het kapot gaan van een van mijn twee wielershirts... maakt de aanloop wat "moeizaam" (en dan heb ik het nog niet over de camera, haha).

6 mei: Port-sur-Saonne

reisverslag, dag 7

Na drie lange etappes van steeds boven de 130 planden we bewust een korte rit: Port-sur-Saonne. Zoals de naam al doet vermoeden, een plaatsje met een haven aan de rivier de Saonne. Ook hier bleek de camping nog officieel dicht te zijn (hij ging pas 14 mei open), maar de vrouw die hem beheerde was er al voor allerlei voorbereidingen, namen we aan. Zoals zo vaak was ie aan de rivier gelegen en afgescheiden met grote heggen, maar er was nu alleen koud water.

 

Als ik me goed herinner, spanden we voor het eerst een waslijntje zodat de gewaste spullen goed konden drogen (ja, inderdaad, buiten was het droog). Tijd genoeg die dag, dus we gingen in het oude stadje (blijkt al door de Romeinen te zijn gesticht) een koffie drinken in een prachtig oud kroegje, waar alleen wat locale lui zaten. Het kleine terrasje lag aan de ongelofelijk drukke weg van Bazel naar Lyon. De barkeeper vertelde dat hij als jongetje had meegemaakt dat de eerste Nederlandse fietser was langs gekomen en bij hun thuis had geslapen. Hij vond het prachtig toen we vertelden dat we naar Spanje gingen en ook nog eens van plan waren terug te rijden.

 

Na een eenvoudige maaltijd later op de dag gingen we er nog een biertje drinken. 

5 mei: voorseizoen, dus ...

reisverslag, dag 6

Het doel vandaag is de camping bij Darney. Het is weer een prachtige route, waar we nauwelijks auto's tegenkomen. De klimmetjes gaan vaak door locale bossen en daarna zien we weer glooiende akkers. Twee keer vliegt er een roofvogel, zo te zien een buizerd, van vlak bij van een tak weg als ik tijdens een klimmetje aan kom zetten.

 

Het is een lange rit, maar we staan plots voor de camping, die bij het stadje ligt en vrij steil naar beneden afloopt. Ger herkent m onmiddelijk van de vorige keer dat hij daar stond. Langzaam dringt het tot me door dat de camping dicht is. Het is de zonnigste dag tot nu toe geweest en onze bidons zijn vrijwel leeg. Het fietsen ging lekker, maar nu ik dacht het einddoel bereikt te hebben is de lust weg om weer wat te ondernemen. Wat mij betreft zetten we het tentje gewoon hier op het grasveldje bovenaan de camping op. Ger, die naar beneden is gelopen, komt monter terug met "Deze caping gaat pas 1 juni open, maar er hing een briefje in het Frans en Nederlands dat die natuurcamping verderop open is". Inmiddels heb ik al mijn tassen van de fiets gedaan en mijn sandalen aangedaan. Ik zet me met tegenzin op sandalen weer in beweging.

 

De extra rit van zo'n 8 km brengt ons bij een natuurcamping, die geleid wordt door Nederlanders. Eigenlijk is het een boerderij waar op ecologische basis produkten worden verbouwd. Naast de vaste medewerkers lopen er zo'n 20 vrijwilligers uit de hele wereld rond, waaronder deze week twee Japanners. We worden met open armen ontvangen en kunnen vrijwel meteen aanschuiven voor het eten: een vegetarische maaltijd met een geweldige hoeveelheid verse groenten. Net wat we nodig hebben! Een oudere man, met wie we nog wat napraten, zegt "gaan jullie de tenten maar opzetten, dan was ik jullie spullen wel af." Volgens mij was dit de intellectuele leider van de kolonie..

 

Deze "nederzetting" heet ecolonie. We zullen m niet snel vergeten.

4 mei: Chateau Salins

reisverslag, dag 5

Omdat we gisteren naar een camping hebben "lopen" zoeken, moesten we nu eerst weer de juiste weg van onze route vinden, vanaf Kockenscheuler. Die weg bleek vandaag te lopen langs allerlei kleine dorpjes. De klimmetjes gingen goed, maar ik merk wel dat de kou 's ochtends vroeg me parten speelt. Afgezien daarvan gaat het fietsen met volle bepakking eigenlijk heel makkelijk. We wennen steeds meer aan de korte klimmetjes, die soms veneinig zijn.

 

Al vrij vroeg tijdens de rit zien we in de verte een grote rookkolom en even later ontdekken we een kerncentrale. Ik zoek even op, dat moet Cattenom zijn. Hij blijft bijna twee uur in beeld, omdat we er met een grote boog omheen trekken.

 

Volgens mijn aantekeningen is de camping rustig en klein. Na de herrie van Rochefort en het kamperen vlak bij een weg (Olen en het wildkamperen) zijn we daar wel aan toe.

de Belgische rotonde

reisverslag, tussendoortje

 

Nu we Belgie net verlaten hebben, moet me iets van het hart: de wegwijzers. Totaaaaal onbegrijpelijk voor een Nederlander. Het meest markant zijn de bordjes bij een rotonde.

 

Stel je nadert een rotonde en je moet, zeg, naar West-Malle. Wat doe je? Nou, duidelijk, je kijkt meteen geconcentreerd of "West-Malle" op de borden staat, vlak voor de rotonde. Fout!

 

Wat dan wel?

 

Je rijdt wanhopig de rotonde op, omdat er helemaal geen borden staan, of omdat er wel borden staan, maar West-Malle staat er niet op. Vervolgens ga je door met op de rotonde rijden tot je een bordje West-Malle ziet op de afslag van de rotonde. Dan geef je een grote ruk aan het stuur en vlieg de goede richting uit.

Minder meervallen

Een meervalletje gevangen ..
Een meervalletje gevangen ..

vrijdag 08 augustus 2008 (ANP)

"Een grote brand in een loods in Vredepeel (Limburg) heeft in de nacht van donderdag op vrijdag aan ruim 450.000 meervallen het leven gekost. In de loods, die volledig uitbrandde, waren een visverwerkingsbedrijf en een viskwekerij gevestigd.

De brand brak tegen twee uur 's nachts uit. Rond half vijf was het vuur onder controle. Niemand raakte gewond.

Een varkensverwerkerij in een belendend perceel kon voor het vuur worden behoed."

 

Ik las op de website van een andere kwekerij voor meervallen, dat de vissen "al in de kweekbakken terecht komen als ze nog geen 15 centimeter groot zijn". Voor de goede orde, de (Europese) meerval is de grootste zoetwatervis in ons werelddeel.

 

Ik ben benieuwd hoe groot die meervallen zijn voordat ze verwerkt worden tot ...

Indien er 10 meervallen per kubieke meter water zouden zijn, heb je voor een half miljoen van die jongens 50.000 kubieke meter nodig, oftewel een waterbak van 1 meter diep en 200 x 250 meter groot. Kan je na gaan hoeveel van die vissen per kubieke meter "rondzwemmen" in zo'n kwekerij!

 

 

3 mei: de groene route

reisverslag, dag 4

Er stond weer een lange rit van circa 130 km op het programma om bij Bettembourg te komen, het begin van de groene route. Het kostte ons een klein half uur om in alle vroegte in Rochefort vanaf de camping weer de goede weg te vinden, die in onze gegevens stond. Maar na twee keer het stadje doorfietsen kwamen we weg. Een prachtige route door met bossen bedekt heuvels en later op de dag in Luxemburg was het parkours slechts "glooiend". Opvallend was dat er veel roofvogels te zien waren (ik bedoel niet de kleintjes, maar de buizerds en dergelijke). Op een bepaald moment zag ik er zelfs zeven tegelijk. Maar nog meer Luxemburgers die op deze zaterdag met het redelijk mooie weer (mooiste dag tot nu toe) op de racefiets stapten.

 

Bij Bettembourg moest een camping zijn. Op grond van de kaart schatten we in dat we vlak voor het stadje links af moesten .... geen camping. De locale mensen wisten van geen camping of hadden allemaal andere ideeen waar die lag. Uiteindelijk zijn we naar een camping wat verderop verwezen. Mooie, rustige camping vlak bij een sportcomplex met een ijshockey hal (in Luxemburg?? OK, het laatste stuk was ons wel opgevallen hoe schoon, netjes en welvarend het eruit zag in vergelijking met het Waalse deel van Belgie). Het plaatsje vlak bij heet Kockelscheuer..

Dumm scenario

Gisteren naar Kroatie-Turkije gekeken. De Kroaten waren wat beter in de reguliere speeltijd en kregen ook de beste kansen. Met name in het laatste deel van de verlenging kwamen de Turken sterk opzetten, maar desondanks scoorden de Kroaten 1-0. In blessuretijd kwamen de Turken op dramatische wijze gelijk.

Net als tegen de Tsjechen ontsnapten ze op het laatste moment. Dat heeft veel energie gekost en voor een waslijst aan blessures en schorsingen gezorgd.

 

De vraag is of de Turken nog een volwaardig elftal op de been kunnen brengen, in de halve finale. Ze hebben ook een dag minder rust dan hun tegenstanders. En wie is die tegenstander dan wel? U raadt het al: Duitsland!

 

Onze oosterburen spelen drie slechte wedstrijden in de poule, maar winnen "onder immense druk" (hun eigen woorden) met 1-0 van de nummer 384 op de UEFA ranglijst (Oostenrijk). In de kwartfinale speelden ze duidelijk beter, maar niet groots, maar Portugal hielp hen met twee handen en twee voeten in de wedstrijd door ongelofelijk slordig aan de partij te beginnen; pas na 2-0 werden ze wakker, waren veel beter toen het 2-1 stond, maar de Duitsers scoren 3-1 tegen de verhouding in en via een duidelijke overtreding van Ballack.

 

Het hele land staat na weken van zware kritiek plots weer 150% achter "die Mannschaft". Zo gaat dat daar, ongelofelijk kritisch als dreigt dat er geen goede resultaten komen, maar als die resultaten er dan zijn (met slecht spel en een redelijke wedstrijd de halve finale bereiken), dan speelt al het andere niet meer. Laat staan dat iemand in Duitsland zelf roept dat Portugal toch wel erg tegenviel.

En het gekke is dat door dit alles het elftal een boost van zelfvertrouwen krijgt en ook daadwerkelijk veel beter gaat spelen. Ik verwacht dat ze vrij gemakkelijk de finale zullen halen (wat gezien het spel in de kwalificaties ook helemaal niet zo'n verrassing zou zijn). De vraag is dus "waren speelden de Duitsers zo zwak in de poule?"

2 mei: disco

Reisverslag, dag 3

Na de lange en zware dag van gisteren was het plan vandaag om een korte etappe te doen naar Rochefort, waar een bekende camping was. De dag erna zouden we dan Bettembourg kunnen halen, wat het begin van de groene route is, die vandaar precies in de boekjes wordt uitgestippeld.

 

Onze tassen stonden sinds gisteren bol van het eten, want, zo hadden we slim vooraf ontdekt en gecontroleerd, de winkels zijn 1 en 2 mei dicht in heel Belgie (vanwege het samenvallen van 1 mei en hemelvaartdag had men 2 mei ook vrij). Uiteraard betekende dat dat op de hele route allerlei bakkertjes, maar ook supermarkten gewoon open waren...

 

Voor het eerst een echt mooie route en na een herhaling van de klim van gisteren bleek het verdere klimwerk wel mee te vallen. Het was droog en zo af en toe liet de zon zich zien. Niettemin was de temperatuur zo laag dat we net als de vorige dagen in lange broek reden. Fit en monter kwamen we in Rochefort aan, waar we meteen een bordje camping zagen. De tentjes stonden nog maar net of .. een fikse regenbui. Het was nog vroeg, dus wat spullen gewassen (het drogen zou een probleem worden..) en op naar het oude centrum van het stadje. Daar pasta gegeten en nog wat na. Gezellig pleintje waar ook vlak bij een grote feesttent stond. Mijn eerste foto geschoten van een dixielandbandje dat over het pleintje tussen de terrasjes trok.

 

Zoals gebruikelijk vroeg naar bed. Wat later werden we verblijd met oorverdovende muziek, waarbij het leek of de geluidsboxen van 5 meter hoog naast onze tentjes stonden. Bleek een soort van discoparty te zijn die tot 4 uur 's ochtends duurde. Nu snapte ik waar die feesttent voor was, die toch zo'n 500 meter hemelsbreed van onze plaats op de camping af stond!

1 mei: wild kamperen

Heel wild kamperen..
Heel wild kamperen..

reisverslag, dag 2

Op de dag van de arbeid stond er een lange rit op het programma. Ergens voorbij Huy wilden we neerstrijken. Het eerste stuk was weer een kaal landschap, maar langzaam aan (we hadden weer harde wind tegen..) werd het wat mooier en er kwamen wat glooiingen. Ondertussen was ik de fase voorbij dat ik alleen water uit mijn bidon dronk, wanneer we stil stonden voor een stoplicht en op de kleine hellingen naar beneden merkte ik dat mijn Koga met 4 tassen (samen ruim 40 kilo) verrassend stabiel op de weg lag. Het regende licht en mede daarom zaten we in een gezellige kroeg rond tienen aan de koffie. Deze was goed en goedkoop, met twee koekjes erbij en een likeurtje met slagroom; we namen er dus twee (de plaats ben ik vergeten, het was al franstalig). In de loop van de dag klaarde het op en we reden in het zonnetje de lange afdaling naar Huy.

 

De muur van Huy is berucht van "Luik-Bastenaken-Luik". Onze route was wat milder, maar we moesten voor het eerst echt klimmen richting Haillot. Die richting vonden we na het nodige gezoek in Andenne, een behoorlijk plaatsje zo'n 8 kilometer voorbij Huy. Tijdens de klim begon het te regenen en tot overmaat van ramp was de camping die in het boekje van Ger stond er niet (meer). Navraag in twee dorpjes leerde ons dat een hotelletje toch echt alleen maar in Andenne was. Wij weer naar beneden in de regen en met de wetenschap dat we de volgende dag weer omhoog moesten... In Andenne was dus GEEN hotel, nee we moesten richting Namen daar was langs de weg, zo'n 10 kilometer verder, een hotel. Klopte, maar dat bleek bij aankomst volgeboekt. Inmiddels was het al na zevenen, "Ger, ik zag net een mooi grasveldje langs de Maas, iets terug". Door al het gezoek stond de teller op 150 km!

 

Dat werd dus wild kamperen op de tweede dag van onze tocht!  Gelukkig was de regen opgehouden, zodat we de tentjes droog hielden. Na nog wat eten naar binnen gewerkt te hebben gingen we onder zeil. Met enige moeite overtuigde Ger me ervan dat we weer heel vroeg zouden opstaan. We stonden vlak bij de doorgaande weg naar Namen, dus er suisden heel wat auto's voorbij in onze slaap.

30 april: Oranje boven en wij naar beneden

Reisverslag, dag 1

Na een stevig ontbijt stapten we kwart over zeven op de fiets. Een dag later dan we een week geleden in ons hoofd kregen. Mijn eerste meters met een fiets met volle bepakking, geconcentreerd stuurde ik mijn Koga de eerste bocht om en op weg naar Dordrecht. Er was een pittige wind, maar gelukkig was het droog. Hoe dichter bij Dordt hoe .... Enfin, de eerste regenspetters kwamen pas in Brabant, konden we meteen de "bovenbeenkappen" uitproberen.

In Zevenbergen een koffie gescoort. De plek deed zijn naam geen eer aan, dus warm werden we niet van al die vlakke wegen.

 

Richting Zundert en de grens over. Belgie was opvallend kaal, terwijl ik dacht dat de grensstreek juist flink groen was. We hadden nog een kleine worsteling met de route bij West-Malle en Oost-Malle. Vlak bij Olen kreeg ik een lekke band. Toch knap om op de eerste dag dit te flikken met speciale banden waarvan het loopvlak vrijwel "onaantastbaar" is... bleek een punaise in te zitten. We hadden niet een specifieke camping op het oog, maar vlak bij dit plaatsje zagen we er een en het was al over zessen, mede door de lekke band en de windkracht 5 die we eind van de ochtend tegen kregen. De eerste 123 kilometer zaten er op.

 

De camping was bijna leeg, op een paar stamgasten met stacaravan na (in Belgie hadden ze de komende dagen vrij). Vlak bij was gelukkig een restaurantje. Weer vroeg naar bed; morgen richting Ardennen.

29 april: Oranje beneden

Is dit oranje?
Is dit oranje?

reisverslag dag 0/1

Op naar de fietsenzaak. Een paar gefronste wenkbrauwen (he, hij zou toch al op weg zijn?), maar twee sets fietstassen verkopen is nooit weg. Omdat Ger perse Ortlieb tassen wilde, was de zaak snel beklonken. Gelukkig hadden ze twee complete sets in voorraad, de mijne fel geel en die van Ger fel oranje. Er zaten goede reflectiestrippen op de tassen, dus als die beneden aan de fiets hingen zouden ze goed opvallen, zo met dat fel oranje vooral.

 

Daarna de dag doorgebracht met het leeghalen van de tassen van de karretjes en opnieuw indelen van alle spullen. We hadden nu minder ruimte, dus onder andere het kookstelletje werd geslachtofferd.

Na een grote pizza vroeg naar bed.

28 april: een aanloop met wiebels

Reisverslag, dag 0

Ger is om 7 uur vertrokken uit Den Helder, ik heb nog wat laatste afspraken op mijn werk. Tegen half twaalf gaat op kantoor mijn mobieltje over: "Ik sta al bij het pontje bij IJmuiden, het gaat vlot!". Ik als een speer naar huis, omkleden en op de "tank" (zie eerder nieuwsbericht) gesprongen. Met gunstige wind iets over twee in Katwijk, geen Ger...  Omdat ik alleen zijn voicemail hoor, besluit ik door te rijden naar Noordwijk, we kunnen elkaar immers niet missen op het fietspad door de duinen.

 

In Noordwijk een kermisachtige attractie omzeild door even een stukje achter de boulevard langs te rijden. Aan de noordkant zie ik nog steeds geen spoor van mijn wielermaat. "Het zal toch niet zo zijn dat .." Snel terug naar Katwijk en daar op de boulevard eindelijk contact met Ger: "Ik sta op de boulevard in Katwijk en ..". Ik ook zeg ik lachend". Even later schudden we elkaar de hand. Dat beloofd veel goeds voor de grote rit, we lopen elkaar al de eerste dag mis.

 

Ger heeft nog meer goed nieuws "Paul, met dit karretje ga ik niet op reis, veel te onstabiel. Ik ga morgen tassen kopen in Rotterdam en dan gaan we maar een dag later weg". Na twee koppen koffie en wat kilometers kom ik tot de conclusie dat ik ook tassen ga kopen. Ondanks dat mijn karretje een nieuwere versie met modificaties is, zie ik het wiebelen van Ger zijn "aanhangertje" en denk dat de een met een karretje op weg gaan en de ander met tassen onlogisch is.

 

300 Meter van mijn huis in Rotterdam breekt een moertje af en loopt het spatbord van Ger's karretje vast in het wiel... Het is dan inmiddels half zeven. Het is duidelijk: morgen gaan we om tassen.

Thuis...

Sinds woensdagmiddag (4 juni) ben ik thuis .. gezond en wel, maar eerder dan gepland.

 

De groene route door Frankrijk, gevolgd door de Catharenroute waren prachtig! Veel mooie natuur en weinig auto's. Met name op de Catharenroute zat het weer niet mee, maxima van rond de 20 graden en veel bewolking. De dag dat we in Sanguesa (Spanje) aankwamen was het 24 graden en de zon scheen regelmatig tussen de wolken door. Dat was ongeveer de laatste keer dat we in Spanje de zon zagen ... Na een dag of vier waren we in Molina, de stad waar het kasteel van La Mancha (Don Quichote) hoog op de heuvel ligt: een graadje of 13 maximum en grauw, met regelmatig regen. 's Ochtends zaten we op de fiets bij 6 tot 9 graden (tot dat moment hadden we eigenlijk maar een dag of 4/5 in korte broek gereden). Erger, de lange termijn vooruitzichten waren ronduit slecht, ondersteund door TV reportages over overstromingen in Catalonie en andere delen van het land. We besloten terug te gaan ... mede omdat de vooruitzichten in Frankrijk, langs de middenroute, beter waren.

 

Tegen de tijd dat we in Frankrijk terugkeerden was het weer daar helaas ook slecht, alleen de temperatuur was duidelijk hoger dan in Spanje. Na veel grauw weer, enkele buien tijdens het fietsen, en drie hoosbuien van een paar uur op de camping (drie dagen achtereen) besloten we te proberen per trein terug te gaan.

 

Een rit van 126 km naar Cahors bood uitkomst: er was een treinstation en de volgende morgen namen we een trein naar Parijs "Austerlitz" die gelukkig fietsen meenam. Nog diezelfde dag konden we richting Belgische grens en overnachtten we in een hotelletje in Cambrai. Op die hele dag reizen door Frankrijk heeft de zon zich niet een maal laten zien en ook nu, een paar dagen later is dat land onder wolken bedekt.  

 

Na een "woeste tocht" met volle bepakking door Parijs, van station Austerlitz naar "Gare du Nord" dus richting Cambrai (achteraf was Lille beter geweest, maar daar kwamen we niet op om 8 uur 's ochtends aan het loket in Cahors). De volgende dag naar Lille en daar de trein genomen naar "Anvers" (de plaats voor de fietsen was ongeveer 2 vierkante meter, maar dat deerde ons niet meer) en vandaar na een korte pauze rechtstreeks de trein naar Amsterdam genomen.

 

In Rotterdam namen Ger en ik snel afscheid en ik was rond 1 uur 's middags thuis. Ruim 3.500 km op de teller en toch veel mooie herinneringen rijker! 

Het vertrek staat voor de deur

De laatste dagen niet gefietst. Alle zaken op mijn werk die perse af moesten (sabbatical of niet ..) gedaan en me verder geconcentreerd op de laatste zaken voor de reis: kopen en .... inpakken!

Morgen (maandag 28 april) rij ik een stuk Ger tegemoet, die uit Den Helder komt aanzetten. Na een overnachting in Rotterdam ga we dan dinsdagmorgen in alle vroegte weg. Ik heb in de voorbereiding al met al zo'n 2.200 kilometer gereden, meer dan ooit zo vroeg in het jaar!

Ik ben er klaar voor, maar kan het nog steeds niet geloven, 2-3 maanden op de fiets en met een tentje op stap (op trap, dus feitelijk..).

Hopelijk kan ik onderweg zo af en toe een internetcafe in duiken en het thuisfront op de hoogte houden van onze meest aansprekende gebeurtenissen. Als het lukt zal ik ook wat foto's uploaden, zo niet, dan komen die na afloop van de reis.

Malaga, we komen er aan! 

Tull en 't Waal

Deze week ben ik met de trein naar Rhenen gegaan. Daar trakteerde ik mezelf eerst op een reuzenpannenkoek en daarna op een lange rit langs de rivier helemaal terug naar Rotterdam, met de pittige oostenwind in de rug!

Rhenen is een bijzonder stadje omdat het aan de rivier ligt, maar tegelijkertijd op een heuvelachtig terrein ligt. Dus afgezien van de "kade" loopt geen straatje vlak.

Op de terugweg kwam ik langs Tull en 't Waal. Een merkwaardige kruising van tijd en ruimte! Kort geleden kwam ik immers langs het jaar 1701, waarin Jethro Tull een soort van zaaimachine uitvond. Toeval?!

Ben ondertussen in 2076 aangelandt, met tussenstops in 1811, 1904 en 1964. Heb ik net de geboorte van Abraham gemist (1812 BC), maar die van de componist/pianist Franz Liszt niet (1811 AD). Dacht trouwens daar veel aan te treffen over Napoleon, maar niks .. behalve dat zijn Rijk in dat jaar het meest uitgestrekt was (tot ver in Rusland). Voor het eerst kom ik iets over de "nieuwe wereld" tegen, de slag van Tippecanoe.

In 1904 was er een invasie van Britse/Indiase troepen .... van Tibet! In 1910 heroverde China controle over dit gebied. In 1964 waren de Olympische Spelen in Tokyo, de eerste spelen die ik als jongen bewust meemaakte. Anton Geesink hield de eer van de Japanners hoog door vlak na zijn legendarische overwinning op de dan toe onoverwinnelijke Japanse judoka's alle overdreven vreugde-uitingen van de Nederlandse begeleiders in de kiem te smoren.

De muur van Oei

Een van de eerste plaatsen die we op de "grote tocht" aandoen is Huy in de Ardennen. De Vlamingen zouden zeggen, 'Oei'.
Toen ik gisteren de wielrenners in de "Waalse Pijl" omhoog zag gaan dacht ik "oei", want wij moeten met onze Koga en karretje ook over die puist...

Voor alle duidelijkheid onze "Koga world traveller" is een speciale fiets voor "wereldreizigers" die op degelijkheid is gebaseerd. Deze "tank", zoals Ger en ik zeggen, weegt zo'n 17 kilo.

Ik vrees dat wij deels te voet hoog zullen gaan.

Koud

Net het berichtje geplaatst dat we er klaar voor zijn, maar graag wel wat warmer dan de afgelopen drie dagen. Dat komt omdat het 's nachts zo koud is. Vanochtend weer als een Zombie vertrokken en 's middags om een uur of drie werd het gewoon (te) warm voor zo veel kleding.

Via een omweggetje naar Kinderdijk gefiets en vanaf de Alblasserdam kant het hele stuk over de smalle dijk tussen alle molens door gefietst. Gelukkig helemaal geen kinderen gezien op die dijk, maar ik had al mijn skikunsten nodig om tussen de massa's Franse en Japanse toeristen door te slalommen. Later gelukkig in alle rust maar met een stevige wind op kop over de Lekdijk richting Groot Ammers. "Hopelijk gebeurt er niets met die dijk of met mijn banden", dacht ik nog.

Op de pont naar Schoonhoven reed een onzekere dame bijna met haar auto de "kaartjesknipper" onderste boven, hoewel hij niet werd geraakt, was hij er toch behoorlijk onderste boven van. Meteen maar door naar Oudewater. Na net drie uur fietsen en net voor twee uur tijd voor een pannenkoek in een van de mooie kleine en oude restaurants op de markt aldaar. Onderweg had ik me bij Nieuw-Lekkerland daar al op verheugd.

Toen ik de veerboot verliet had ik vreemd genoeg meteen het idee dat het aan de noordkant van de Lek warmer en zonniger was. Maar goed, Cabauw, de volgende plaats na Schoonhoven doet ook exotisch aan. Een paar kilometer verderop zag ik de grote zendmast, vlak bij Lopik, gelukkig was ie blijven staan. Daar moet ik namelijk linksaf richting Polsbroekerdam, da's alles behalve exotisch.. Maar wat is een polsbroek dan wel? Het keuzemenu:
(1) De hoes van een Friese polstok
(2) Een boerenbroek waaraan een enkelband is bevestigd
(3) Een afneembaar mouwstuk voor een wielrenner
(4) Onzin

Het goede antwoord kunt u in een woordenboek proberen te vinden; sterkte!

Risico

Tot nu toe deze week wat aangelummeld. Veel gefietst vorige week, gelukkig nu wel genoeg "in de benen" voor de grote toer en het was weer duidelijk kouder....

Heb eigenlijk zo maar wat gefietst in het "midden" van de provincie. In Gouda op de markt een pauze gehouden, voor zover ik weet voor het eerst in al die jaren (..), bij restaurant Central, een heerlijke maar dure "Peerroom" taart. Daarna reed ik via Reeuwijk terug en zag wat later in de verte de hefbrug van Boskoop. Het bos is ondertussen verkocht, want er worden nu alleen nog heesters verkocht. Vlak voor mijn neus verhief de brug zich inderdaad om een binnenvaartschip door te laten dat behoorlijk vlot doorstoomde. Toen ik de naam van het schip zag, was ik niet meer verbaasd: "Risico". Vreemde naam voor een schip!

Ondertussen aangeland bij 1701. De historische zoektocht op Google wordt behoorlijk in de wielen gereden door een simulatiespel, dat blijkbaar "1701 AD" heet. Dat betekent de eerste pagina's alleen maar hits betreffende dit spel en niet over 'echte' historische gebeurtenissen. Wie zei ook al weer "internet heeft geen historie?"
Enfin 1701 BC kwam Adasi aan de macht in Assyrie en zijn nakomelingen hebben het volgehouden tot 722 BC, zei het meestal onder overheersing van Babelonie.

In onze jaartelling deed een zekere Jethro Tull een uitvinding waarbij met behulp van orgelpijpen een machine werd gemaakt voor het zaaien van graan, waardoor de opbrengst bijna 10 keer zo groot werd (wat is de relatie met de beroemde popgroep 'Jethro Tull' uit de jaren 70 van de vorige eeuw?). 

1622

Even pas op de plaats gemaakt, alleen een klein stukje gereden op de Koga. We zijn aangeland in 1622.

Voor de jaartelling wordt hier melding gemaakt van een aantal jaren durende afkoeling, wereldwijd. Dit heeft waarschijnlijk te maken met een uitbarsting van de Vesuvius of een andere vulkaan elders in de wereld.

Na de jaartelling worden in dit precieze jaar honingbijen ingevoerd in de US. Oorspronkelijk kwamen ze uit het Midden-oosten. Ver voor de jaartelling wordt uit afbeeldingen duidelijk dat de mens bijen "gebruikt" voor de honing. In Australie en Amerika wordt de honingbij dus pas veel later ingevoerd.

Typisch, voor de jaartelling een natuurlijke oorzaak van een grote invloed op het klimaat. Na de jaartelling een voorbeeld van hoe de mens zijn eigen leefklimaat verandert..  

Beijaflore

Via linked-in kreeg ik weer contact met iemand die ik enige jaren geleden begeleidde. Hij werkt nu voor Beijaflore. Dit lijkt op Beije-Flora, een naamgenoot die in de bloemensector werkzaam is.

In werkelijkheid betekent "Beija-Flore" volgens deze voormalige student colibri (in het Portugees).

Leuke website heeft dit bedrijf trouwens.

 

Euler, een Braziliaanse student die ik regelmatig zie, beweert dat het "ik wil je zoenen" betekent. Ook niet gek, zeg ik dan..

Voor tweerlei uitleg vatbaar...

622  Nos-TT  zo  13 apr    21:25

Dammen

- In Emmeloord vindt van 9 tot en met 19 april het NK voor heren plaats. NOS/Teletekst Sport doet op de pagina's 694-696 verslag van dit evenement.

Op pagina 674 worden de uitslagen van het NK voor visueel gehandicapten in Hilversum gepubliceerd.

Tja, hoe moet je dit nu interpreteren... Overigens ECHT gelezen op teletekst!

Het begin van de oorlog?

We hebben een fantastische week (bijna) achter de rug. Droog en behoorlijk zonnig. Een kniesoor die begint over de "normale" temperaturen van zo'n 10 graden (ik ben er toch al aan gewend als een Michelin mannetje op de fiets te zitten..).

Veel gereden, zodat de teller vandaag, vrijdag 11 april, op de 1568 is beland. Een van de weinige jaartallen die ik, en wellicht vele andere Nederlanders, onmiddellijk wat zegt: Het begin van de 80-jarige oorlog.

Hopelijk is die voorbij voordat Ger en ik op de fiets stappen richting Spanje ..

Komische en toch wel toevallig is, dat ik vorig jaar terecht kwam op 1648, het einde van de 80-jarige oorlog.

Cafe Bar Gezellig

De eerste rit van 100 kilometer gemaakt op mijn nieuwe Koga en nog geen houten kont, dus OK. Ik reed weer eens langs de IJssel en Lek. Het mooie van deze richting is dat ik vanuit hartje Rotterdam letterlijk na 4 stoplichten over de Algrabrug ben en dan, afhankelijk van de precieze richting, makkelijk 50 kilometer zonder stoplichten kan rijden.

Ik kom dan altijd langs Cafe "Bar Gezellig" in Krimpen aan de Lek, een eenvoudige, maar in mijn ogen unieke woordspeling voor een cafe. Ik ben er overigens nog nooit gestopt.

Google leerde me dat er o.a. in Oldenzaal en Maarsen gelijknamige zaken zijn...

Een drie-zitter

Wat een week, al drie dagen flink zonnig! En niet al te veel wind. Bijna paradijselijk (inclusief het "ijselijk" van de lage temperatuur).

Ik heb flink mijn best gedaan deze week, drie dagen achter elkaar gefietst. Mijn zitvlak verdient nu wel wat rust..

De teller is aangeland bij 1388. Op de tussenstop van 1248 gebeurde er niet veel. In 1388 BC overleed Pharao Thutmose IV. Hij werd dat jaar opgevolgd door Amenhotep III.
Rare jongens die Pharoa's, nou ja, jongens... Tutmoos en Anmehola!

Het botert niet

Iedere ervaren skier heeft weleens de fout gemaakt de verkeerde zonnebrandcreme te gebruiken. Hoe zo, verkeerd? Nu, als het erg koud is en de crème is op waterbasis gebaseerd, dan bevriest je huid. Je wordt niet rood van de zon, maar wel van de kou. Wat je nodig hebt, is een crème die geen water bevat, maar louter vet. 

Laatst kocht ik bij Appie 2 pakjes “halfvolle” boter; het was een aanbieding. Er zit ongeveer half zoveel smaak aan, maar hij smeert wel makkelijk weg, zelfs als je m net uit de koelkast pakt. Maar hier botert die nieuwe boter niet met mijn logica. Hij bevat minder vet en (dus) meer water. Waarom wordt ie dan niet nog harder dan gewone boter? Wat stoppen ze erin opdat ie juist beter smeert dan de ouderwetse boter? Antivries? Hm, als er weer een aanbieding is …

Het begin van ...?

Zondag was een prachtige dag (zie een van de verhaaltjes hier net voor). Ik eindigde toen bij de tijdsgrens van 1181. In dat jaar werd volgens Japanse en Chinese bronnen een zogenaamde super nova waargenomen, een ster (lees zon) die explodeert en een enorme straling uitzendt voordat hij in elkaar klapt en tot een zwart gat verdwijnt (als dit geen reactie van een astronoom oplevert, weet ik het niet meer..).

Als dit geen teken is voor het begin van een mooie zonnige periode, dan weet ik het niet meer (..).

Michelin mannetje

Vroeger dacht ik er niet aan om op de fiets te stappen als het niet zonnig was en minstens een graadje of 14. Nu, met de grote fietstocht in het vooruitzicht, moet ik wel kilometers maken. En toegegeven, met alleen een lage temperatuur, en drie of vier lagen goede wielerkleding over elkaar aan gaat het best.

Je moet wel oppassen als je afstapt! Een van die vele broeken heeft noodzakelijkerwijs een "laag kruis" en als dat blijft hangen achter het zadel met een schoen nog in de clip, dan lig je gewoon op je snuit voordat je het weet.

Een nadeel is ook dat je benen moeite hebben om te bewegen. Net als een Michelin mannetje, dat met al die autobanden om zich heen de 100 meter moet sprinten. 

Weer mis

Donkere wolken pakten zich in de loop van deze week voor het weekeind samen. Het was zelfs zo erg dat nieuwslezers en weermannen een-tweetjes gingen spelen: "En zit er nog mooi weer in voor het weekeind", vraag de nieuwslezeres. Weerman, schamper lachend "Nee, dat kunnen we wel vergeten, en ook nog eens winterse buien". Vrijdagavond zag ik aan het eind van het journaal 's avonds nog een vergelijkbaar spel. Niks aan te doen, terwijl het redelijke weer dat door de week was voorspeld eigenlijk behoorlijk tegenviel.

Wat viel het mee zaterdag! Geen regen en behoorlijk wat zon. Dan nemen we de fikse wind, die in de loop van de middag de kop opstak, op de koop toe.
De zondag nog beter! Uiteraard goed aankleden, maar prachtig: veel zon, prachtige 'luchten' en de wind viel mee. Hij kwam uit het Noordwesten dus weer op naar Katwijk, net als ruim twee weken geleden (toen het weer qua temperatuur en windrichting hetzelfde was). Langs de Rotte telde ik mijn winst al uit: vorige keer twee buien, nu droog en zonniger en wat minder wind. En waar ik toen vlak bij Zoeterwoude een hagelbui op mijn dak kreeg, bleef het droog en scheen de helft van de tijd de zon tussen de mooie witte wolken door.

Voor ik het wist reed ik in Leiden over de Lammebrug (gek dat ik die in alle jaren dat ik naar Katwijk fiets nog nooit open heb gezien; hoewel, gek?). Bij Benny's Beach Inn zelfs in de zon op het terras gezeten. Met toch wel wat koude benen de tocht weer hervat. Heerlijk scheren door de duinen. De wind is wel wat sterker hier aan zee, maar nu in de gunstige hoek. Omdat ie niet al te sterk is, hoef ik ook niet op te passen voor langsvliegende duinpannen.

In Delft hoor ik een sms binnenkomen. "He, is dat Gerrit, die meldt dat Harry vader is geworden", dacht ik. Eerst maar gauw Delft door en bij Delfgauw (waar is de t gebleven, gestolen door een paar Hagenezen?) langs een stuk of tien motoragenten (ik heb geen staatshoofd gezien, trouwens). Wat later, als de kilometerteller bijna 90 aangeeft, een korte pauze. "22%" luidt de volledige tekst van de sms. Inderdaad van Gerrit, hij zit naar de Ronde van Vlaanderen te kijken, en moet even stoom afblazen bij het zien van de profs op de muur van Gerardsbergen.

Nog even een klein lusje erbij in Rotterdam, omdat het nog steeds zo mooi is. Ik krijg een beetje medelijden met de weermensen. Hoe moeten die zich wel niet voelen, na zo veel geklungel. De vooruitzichten van het KNMI voor de komende twee weken beginnen redelijk te worden. Ik maak me zorgen dat ik voor 1 mei geen mooi weer meer krijg..

De staart van Maart

Toch even op de site van het KNMI kijken naar wat maart nu precies bracht. Tot mijn verbazing zie ik "zeer nat en zonnig" staan. Niet verbaasd ben ik over "zeer nat", maar wel over "zonnig". Gaat ook moeilijk samen, lijkt me.
Even beter lezen, het is net als met de krantekoppen, ze trekken je aandacht, maar komen niet overeen met het verhaal. Hier ook. Het aantal zonne-uren is net boven het lange termijn gemiddelde voor maart.

Erger is dat Rotterdam e.o. heel laag scoort wat zon betreft. Statistieken over de neerslag per regio staan er nog niet.. We hadden in de regio 112 zonne-uren, terwijl maart 2007 hier er 170 had en nog erger, de Kop van Noord-Holland (waar mijn fietsmaat Gerrit woont..), enfin, kijk zelf maar op het plaatje.

Rotterdam zat in maart in een "zwart gat".

Vol ongeloof

Vandaag mijn nieuw Koga Miyata ingewijd! Een bescheiden rondje gereden op het splinternieuwe en keiharde leren brookszadel. Om een uur of vier zet ik mijn world traveller weer terug in het schuurtje. Vol ongeloof kijk ik naar de rode, een beetje naar donkerblauw neigende, vingers die uit de wielerhandschoenen steken. Wat een schrale noordenwind! Een schrale troost dat ik die op de terugweg meehad.

En dan te bedenken dat het in maart meestal nog kouder was.. Toch gek, de weerstatistieken geven aan dat de maarttemperatuur gemiddeld is (over de periode van de laatste 100 jaar gemeten)? Maar goed, de laatste 10 jaar was ie steeds dik boven 'normaal', wat nu dus normaal is en de afgelopen maart was dus abnormaal (..).

De eerste dagen in april weinig gereden. De teller staat nu op 1078. Na de "uitzonderlijk" mooie afsluiting op de laatste maartdag is het weer minnetjes.

Er gebeurde dan ook niet veel bijzonders in dat jaar. Wat koningen overleden in verschillende delen van de wereld. Het leukste is dat de bekende London Tower in 1078 werd voltooid.

Ongelofelijk

Daar heb je dan 30 dagen op moeten wachten! Het was nog wel even schrikken in Rotterdam: motregen, nauwelijks voelbaar, maar toch..
Richting de Zuid-hollandse eilanden brak echter geleidelijk de zon door. De kilometerteller gaf 5 meter voor het bordje Rockanje 50 aan. Bij het bordje "de tweede slag" gelijk mijn slag geslagen en wat verder op een terrasje neergestreken. Heerlijk een half uurtje in de zon (ja, u leest het goed!) genoten van de gebruikelijke appelpunt met koffie.

Nog voor Hellevoetsluis werd me op de Duinweg (tussen de Haringvlietdam en Hellevoetsluis) de weg versperd door een enorme vrachtwagen met oplegger (waarop een soort van kraan stond), die volgens mij volkomen vast zat in een lichte bocht. Volgens mij staat hij er nu nog. Enfin, omgekeerd en een andere route genomen.

De brug van Spijkenisse stond weer eens open, maar een triatleet, die naast me stond met zijn racefiets, en elke dag op en neer ging, vertelde me dat die brug zo'n 3000 keer per jaar opengaat, dus "pech" kon je dat niet noemen (..).

Bij het befaamde pannenkoekenhuis langs de Oude Maas nog een banaan en twee isostarrepen naar binnen gewerkt, zodat ik de 120 kilometer van die dag goed kon afmaken.

Op het eerste uur na hoofdzakelijk zon, ongelofelijk! Is maar goed dat ik in de bergen een voor mijn doen behoorlijk bruine kop heb opgedaan, want ik had me vandaag niet ingesmeerd.

Heb ik de teller in deze "verschrikkelijke" maand uiteindelijk toch nog op 975 gekregen. De geschiedenis lijkt zich hieraan aan te passen. Koning Salomon stierf dat jaar, net als Koning Edgar van Groot Britannie..maar dan aan de andere kant van de jaartelling. De Filistijnen (dat is weer voor de jaartelling), die twee eeuwen lang veel stadsstaten hadden veroverd, gingen zelf naar de haaien (om niet te zeggen naar de Filistijnen). Op eBay is een kaart van Groot-Britannie van 975 te koop voor 3$ (..).

Toch geen Worst Kees

Na een heerlijk warme douche even de buienradar gecontroleerd. Mijn grote vrees, die ik tijdens het fietsen al had, is bewaarheid geworden: vrijwel het hele land is verstoken gebleven van het weerwonder dat mij vandaag begeleid heeft.

Terug naar 10 uur vanochtend. Een druilerige motregen komt al een paar uur lang in Rotterdam naar beneden. Na oppervlakkige bestudering van de buienradar is duidelijk dat het maar op een plek regent in Nederland: Rotterdam e.o.
Na grondige bestudering blijkt dat het richting oosten naar verwachting droog wordt rond 11-12.00 uur. Omdat ook de wind nog eens uit het oosten komt is het meesterplan duidelijk: naar Oude Water rijden en dan terug.
Met enige trots merk ik ter hoogte van Lekkerkerk dat het wat doorlicht en vlak voor Schoonhoven is het warempel droog. Een lege maag en volle blaas maken het logisch een stop in te lassen. Het meisje in de Waag in de zilverstad overtuigt me snel dat een "schwarzwalderkirsch" een beter idee is dan de gebruikelijke appelpunt. De kok, die even een luchtje geschept heeft (wel zware lucht trouwens) zegt "mooie mountainbike heeft u". Na een gezellig gesprek over MTB's verlaat ik de Waag en waag me aan het vervolg, ondanks een druilerige regen die me blijkbaar stiekem vanuit Rotterdam gevolgd is. Al gauw is de miezerige regen zo flink uit de kluiten gewassen dat ik toch maar mijn regenjack aantrek. Ter hoogte van Polsbroekerdam merk ik dat een schwarzwalderkirsch blijkbaar een stuk lichter is dan een appelpunt. Desondanks maak ik nog een extra lusje om vervolgens in Hekendorp bij de enige uitspanning daar binnen te stappen. Oudewater liet ik rechts liggen, want daar zijn ze druk doende alles open te breken (waarschijnlijk wordt het Nieuwe water aangelegd).
Pas ter hoogte van Nieuwerkerk ad IJssel staat het water in mijn schoenen, dus dat kan de pret niet meer drukken.
Eigenlijk valt het allemaal nog wel mee. 90% van de tijd regen, een regenbui die, zo bleek achteraf, mij volgde naar het oosten en vervolgens weer mee terug ging naar het westen (en verder in NL overal droog); er was echter weinig wind, de wind draaide niet zodat ik warempel een beetje wind mee had op de terugweg, dus zeker geen worst case scenario.
Opvallend is dat er zo weing te beleven valt onderweg; geen hond te zien en ook geen fietsers. Het meest opvallende zag ik vandaag en gisteren in mijn buurt. Gisteren speelden kinderen bij mij in de straat met een "reuzenfrisby", een soort kruising van een vlieger en frisby van een kleine meter doorsnee. En vanochtend zag ik in de motregen binnen een minuut twee mensen met een computer onder hun arm zeulen (ha, de Aldi heeft een aanbieding!).

De teller staat inmiddels op 818. Waar zou die op gestaan hebben met enigzins normaal weer in deze maand maart?

In 818 voor C. zitten we al midden in de Egyptische tijd en is het leven in Noordwest-Europa nog niet verder gekomen dan het ijzeren tijdperk dat rond 800 begon. In 818 van onze jaartelling is op de plek van de huidige Dom van Keulen de bouw van een al eerdere kathedraal begonnen.

Simon's cat

Katten zijn eigenwijze dieren. Sita stuurde me de link naar een filmpje van Simon's Cat door. Hier zijn er twee van deze ongetwijfeld nu al legendarische "cartoons" op YouTube. Weergaloos!

Simon's Cat 'Cat Man Do'

Simon's Cat 'Let Me In!'

 

Sinds ik de link naar deze twee tekenfilmpjes op mijn site heb gezet, is er weer een nieuwe "uit" op YouTube!

 

Simon's cat 'TV Dinner'

 

Helaas komen er nu ook allerlei andere pogingen op YouTube, afgekeken van Simon's Cat, maar niet half zo leuk ...

Taalfratsen (2)

Viskomplot
Potloodgieter
Streekbuskruit
Ossekoploper
Ellebooglasser
Breinaaldbos
Karnemelkweg
Kompaspoort
Hangsnorfiets
Friteskraamkliniek

Weer tirannie

Het is eerste Paasdag en ongeveer kwart over drie 's middags. Sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden. In alle vroegte, toen de "buienradar" nog geen neerslag van enige betekenis weergaf, nog een rondje gefietst. Toen ik over de gallerij liep zag ik dat op het dak van de berging het water nog bevroren was... Ondanks de vele kledinglagen die ik over elkaar heenhad, merkte ik al rap dat het (dus) aanzienlijk kouder was dan de afgelopen dagen; dezelfde wind, maar een graadje of 7 kouder!

Onderweg langs de Rotte zag ik nog een onverbeterlijke retriever het water in springen, achter een stok aan die "het vrouwtje" wegwierp. Deze aanblik deed mijn inmiddels koude benen nog een paar graden in temperatuur zakken. Ik besloot de kortste weg terug naar huis te nemen, voordat de benen definitief dienst zouden weigeren.

Van de week ook nog een kort ritje gemaakt in de beschutting van het Kralingse Bos.. De teller staat nu op 657. Niet veel bijzonders, gezien de plannen die ik deze winter in Oostenrijk al had gesmeed. De geschiedenis schijnt zich moeiteloos hieraan aan te passen. Er is een opmerkelijk verhaaltje over de Ierse geschiedenis, met talrijke koninkrijkjes, vergezeld van een prachtige landkaart, die helaas "copy-paste protected" is. In 657 voor de jaartelling wordt Cypselus de eerste tiran van Corinthie. Hij zal zijn volk wel net zo gegeseld hebben als de laatste drie weken het weer alle arme fietsers.

Opname

dit verhaal kreeg ik toegestuurd van 'Hotel Victoria' in Gerlos
(vertaling van mijn hand)

Tijdens het bezoek aan een gesloten inrichting vraagt iemand de directeur op grond van welke criteria besloten wordt of iemand moet worden opgenomen of niet. De directeur antwoordt: "Wel nu, we laten een bad vollopen en geven de kandidaat een theelepel, een kopje en een emmer en vragen hem/haar het bad leeg te maken."

"Aha", zegt de gast, "ik snap het al, een normaal mens neemt de emmer, zodat het sneller gaat."

De directeur: "Nee, een normaal mens zou de stop eruit trekken. Wilt u een kamer met of zonder balkon?"

 

 

sinds dit verhaaltje op mijn website werd gezet (in de nieuwsrubriek) is een voormalige president van (het toenmalige) Servie opgepakt; elke gelijkenis berust op toeval ...

De grote tocht

Zoals al eerder vermeld: Ik ga samen met mijn toerskimakker, Gerrit, een grote fietstocht maken naar Zuid-Spanje ... en terug. Onder "album" heb ik alvast wat kaartjes van de beoogde route gezet. Die heb ik van het internet geplukt.
We gaan, als het weer mee zit, begin mei via de Ardennen en langs de Vogezen en Alpen (de groene route) naar de Middellandse zee. Ter hoogte van Orange buigen deze twee oranjefans af richting Toulouse. Vandaar naar het zuiden de Pyreneeen over! Dan via de oude Romeinse route naar het zuiden. Na een welverdiende rustpauze (ons kennende 1-2 dagen, haha) via Sevilla langs de zilverroute richting Portugese grens en verder naar het noorden. Terug door Frankrijk gaan we via Lourdes, meen ik, naar het noorden, dwars door het 'grand massive'.

Paaseiwit

Ik hoor net op het nieuws dat het het koudste Paasweekeind sinds 60 jaar wordt. Kans op sneeuw! Het wordt niet alleen een paasei, maar ook wit..
De strandtenthouders en anderen die op een hoogseizoenweek hoopten, komen van een koude kermis thuis!

Je mag ook aannemen dat maart laag gaat scoren in termen van weer; temperatuur (laag), zonne-uren (laag) en neerslag (hoog). Tsja, de eerste maand maart sinds jaren dat ik in Nederland ben ... Voor zover nodig, weet iedereen nu weer waar "neerslachtigheid" vandaan komt. 

Maar niet getreurd, de vooruitzichten voor volgende week zijn normale temperaturen richting het volgende weekeind. Wie weet schiet het kwik wel door naar 20 graden (met een verkwikkend windje?). Het zou leuk zijn als Ger en ik nog eens in korte broek kunnen fietsen, voordat we "de grote tocht" gaan beginnen.

De Bink

Om ongeveer twee uur zette een stoer uitziende mountainbiker zijn fiets met een nonchalant gebaar tegen de terraswand van Benny's Beach Inn. Zijn blik gleed over de witte schuimkoppen die de harde noordwesten wind op de woeste golven creeerde. Had hij echt diezelfde wind drie uur lang getrotseerd? Zelfbewust stapte hij de strandtent binnen en bestelde een pannenkoek en een koffie.

Het moest weer gebeuren vandaag... De wind zat in de noordwesthoek en blies met een kracht 4. Mijn doel was Katwijk aan Zee. Als je een denkbeeldige lijn trekt van Rotterdam naar Katwijk, dan zit je vrijwel precies ... inderdaad in de noordwestrichting. Eerst wind (storm?) tegen en dan het zoet van de wind in de rug.

Na nog geen 10 km. had ik binnen de stadsgrenzen van Rotjeknor de eerste bui te pakken. Later langs de Rotte kreeg ik de tweede op mijn dak, met daartussen wat zon en prachtige luchten. Eindelijk slaagde ik er naar vele malen weer eens in om via Benthuizen de juiste weg te vinden die het snelst naar Leiden/Katwijk leidt. Gesterkt door deze meevaller besloot ik het bordje "Zuidbuurt en Weipoort" te volgen, iets wat ik de laatste jaren steeds achterdochtig links liet liggen. Op een smal weggetje met wat hekjes ("het lijkt Tyrol wel!") reed ik wat later een inktzwarte lucht tegemoet. Een teken van de natuur? Mocht ik hier wel rijden? Enfin, de hagelbui duurde maar twee minuten en waaide daarna weer voorbij. En ja hoor, via Zoeterwoude reed ik plots Leiden binnen, de kortste route!

Deze meevaller en de grotendeels blauwe lucht deed me definitief beslissen mijn beoogde einddoel (voor de heenweg) te volgen. Na de harde wind tijdens en voor de hagelbui (lang geleden dat ik de kilometerteller naar 16 zag dalen ...) viel de wind richting Katwijk eigenlijk mee. Tot mijn verbazing zag ik vlak voor Katwijk aan Zee dat rechts van de weg een hele nieuwe wijk was neergezet (nee, niet de Kat Wijk neem ik aan). Nu maar hopen dat Benny's Beach Inn al open is, want de kou en de stevige tegenwind hadden mijn trek in hun fameuze pannenkoek flink doen aanwakkeren.

Gelukkig, zo hoorde ik van de strandtenthouder, stond de tent al twee weken en de pannenkoek smaakte weer prima, net als de koffie (gelukkig hadden ze maar 1 pan gebruikt, ondanks de verwarrende naamgeving sinds de laatste wijzigingen in de NL taal). Het was heerlijk warm binnen met de zonnestralen brandend op de ruit. Dit gaf me toch wel een triomfantelijk gevoel, vooral omdat ik me bepaald niet uitgewoond voelde na de poging van de gemene noordwestenwind om 55 km lang me te pesten.

Na een half uurtje met weer warme benen door de duinen met de wind schuin in de rug terug. Bij Delft merkte ik dat de wind in het "binnenland" duidelijk minder was. Precies op de Erasmusbrug passeerde mijn kilometerteller de 100. Hij staat nu al weer op 575, het begint er op te lijken nu ik geaccepteerd heb dat het in maart toch echt hondeweer zal blijven (voor de goede orde: vrienden van me weten dat ik een groot hondeliefhebber ben, ik heb die naam niet verzonnen..).

Bijzonder is dat volgens sommige bronnen de daadwerkelijke uitgroei van Rome tot stad in 575 (BC) gesymboliseerd wordt door de eerste kiezelvloer die toen in het Forum werd gelegd. Bijzonder, omdat ik ook al "langs" het jaartal van de ondergang van Rome reed, dit seizoen. In hetzelfde jaar na het begin van onze jaartelling werd Mohammed geboren in Mekka. Later stichtte hij het Moslim geloof, maar interessanter vind ik te lezen dat na de ondergang van de Griekse en Romeinse beschaving veel wetenschappelijke kennis hoofdzakelijk in deze streek van de opkomst van het moslim geloof bewaard bleef. (de vaas is overigens van 575 voor de jaartelling)

Fantaaaastisch!

Om 10 over 6 zette ik met een tevreden gevoel mijn mountainbike in het schuurtje; met genoegen zag ik dat de zilvergrijze met wat rood afgezette aluminium fiets spontaan was veranderd in het matzwart (met wat mat rood) van zijn beoogde opvolger van carbon. 

En de dag was al zo veelbelovend begonnen. Gestaag plensde de regen neer en hoewel het KNMI warempel wat opklaringen in Zeeland voorspelde en het bescheiden waaide, zou het vrijwel de hele dag regenen en zou het in doorsnee windkracht 4 zijn. Gelukkig zou de wind ook nog eens naar het Noorden draaien en koude lucht binnenvoeren: Fantaaastisch!

Toch maakte ik me in het begin wat zorgen, hoewel het onophoudelijk regende, waaide het amper. De beoogde sportieve uitdaging werd gelukkig ondersteund door wat tegenwind. Een regelmatige afwisseling van motregen, gestage regen en een flinke bui hadden mijn bidons zo vies gemaakt, dat ik verder tandeknarsend mijn dorst moest lessen. Ondertussen was het tegen half drie en tijd voor een stop: Goedereede en die  was een welverdiende appelpunt. Als een verzopen kat stapte ik op het mooie plein bij de markante kerktoren van dit stadje restaurant de Gouden Leeuw binnen.

Fijn dat een half uurtje later bleek dat de wind dus inderdaad naar het Noorden was gedraaid. En hij was aanzienlijk in kracht toegenomen. Heerlijk, dus vrijwel de hele weg weer tegenwind! Dit extra element in de trainingsopbouw werd toch wat verstoord doordat het de hele terugweg vrijwel droog bleef.. Opgelucht haalde ik adem toen vlak voor mijn neus de Spijkenisse brug open ging en ik lekker een minuut of 5 stilstond in de snijdende en over het water aanstormende ijskoude wind. Toch maakte ik voor alle zekerheid nog een klein lusje extra door na de brug de Oude Maasroute te volgen en bij Barendrecht pas richting Rotterdam af te slaan.

Inmiddels had de harde noordenwind me fijn wat ijsklompen bezorgd in schoenen en handschoenen en daar kwam nog lekker wat regen bij. Toen ik vlak bij huis langs de benzinepomp bij het Feijenoordstadion reed en zag dat alle wasboxen leeg waren, kon ik een glimlach niet onderdrukken: geen munten bij me...
De eerste rit van honderd+ zit erop. Het drinkwater nog net niet bevroren. En de benen? Fantaaaastisch!

Oh ja, de teller staat nu op 473. In dat jaar viel Rome en daarmee het Romeinse Rijk definitief, toeval?

Wiskunde

Nog even een klein ritje gemaakt, waardoor de teller op 364 komt te staan. Het was per slot van rekening de mooiste dag in de laatste 2 weken... wat zon en slechts windkracht 3-4!

In 364 voor de jaartelling vond de 104de Olympische Spelen plaats. Tot mijn verbazing lees ik een verhaal op internet dat er toen om het 'echie' gevochten werd?! Was dat eenmalig of ging het er bij de Olympische Spelen vroeger regelmatig zo aan toe.
Enfin, 2x364 jaar later schijnen veel munten van koningen en keizers geslagen te zijn. Interessanter is een stuk over de wiskunde in het oude Mesopotamie, van 8000BC tot 364 na Christus. Eerst maakte men (begon rond 7000 BC) van klei bepaalde figuren, die een bepaald aantal dieren of standaard hoeveelheid graan voorstelde. Later werd dit steeds complexer en ging men met die figuren "rekenen" zonder dat bepaalde hoeveelheden goederen werden bedoeld; het ontstaan van de wiskunde!

Opkomst en Ondergang

Om iets over half drie stapte ik met wat koude en stramme benen van de fiets. Snel naar boven en enigzins achterdochtig meteen op teletext het actuele weerbericht bekeken: Rotterdam, westenwind, 10 m/sec. Zie je wel! En bij vlagen was die zeker nog sterker (..)

Vanochtend de gordijnen opengedaan en warempel, blauwe lucht te zien... Er staat een stevige bries, maar na controle van de weersverwachting snel besloten te gaan fietsen. Om 8.00 uur was het westenwind, 7 m/sec en de voorspelling was dat die wind "in de loop van de dag gaat afzwakken". Na 6 dagen van fikse regen, harde wind dan wel storm is er dan geen twijfel meer: Fieeeeetsen!

Maar goed dat ik de weerjongens geloofde, wie weet wat ik gedaan zou hebben als ze gezegd hadden "in de loop van de ochtend wordt de wind nog wat harder en hoewel er een kans is dat die minder wordt, hebben we er geen flauw benul van of en wanneer dat gaat gebeuren". Nu in ieder geval een kleine 100 km. gereden en eerlijk gezegd deden de benen pas de laatste 20 km. zeer (van kilometer 40 tot 93 had ik constant tegenwind). De teller staat nu op 306.

In dat jaar (voor Christus) werden de eerste 4 drachmen munten geslagen met de beeltenis van Alexander de Grote erop. In dat jaar vond ook de zeeslag van Salamis plaats, waarbij Demetrius Poliorcetes gehakt maakte van de Egyptische vloot onder aanvoering van Ptolemy I. Daarbij werd ook Cyprus veroverd op de Egyptenaren en verloren die laatsten bij gebrek aan een vloot ook de heerschappij over grote delen van de middellandse zee. Op het kaartje dat Wikipedia geeft, valt te zien dat de Romeinen toen nog nauwelijks verder waren gekomen dan Rome zelf.
In 306 (na Christus) was het Romeinse Rijk al duidelijk over zijn (economische) hoogtepunt heen. Keizer Constantius, die heerste over het westelijke deel van het Rijk, sneuvelde in Groot Britannie bij de strijd tegen de Schotten. Zijn zoon Constantine die hem "als broekie" opvolgde werd later de eerste Keizer die zich tot het Christendom had bekeerd.

De berggids en Pauli

Ulrich Inderbinen was een wereldberoemde berggids uit Zermatt (zie onder "verhalen") die de meer dan respectabele leeftijd van 104 (..) bereikte. Een van de hoogtepunten van mijn wintersportweek in Zermatt was dan ook de foto die Jurri nam van "ons tweeen".

Archimedes

Wat een weer de afgelopen week, dat schiet natuurlijk niet op met de zo belangrijke kilometers maken voor "de grote tocht".
Een paar keer een kort ritje gemaakt, de teller staat nu op 212 kilometer. Het beleg van Syracuse door de Romeinen vond plaats zo ongeveer 213-212 BC. Hun belangrijkste inwoner, Archimedes, die niet alleen een beroemd wiskundige was maar ook een uitvinder van talrijke praktische apparaten, had gereedschappen ontwikkeld om de aanvallen van de Romeinen af te weren. Uiteindelijk werd de stad ingenomen en werd de beroemde wetenschapper door een soldaat gedood, die niet wist wie hij was.

Over hetzelfde jaar na de jaartelling is niet veel te vinden..

Bijzonder jaar

Het wordt een bijzonder jaar. Fiets- en skitoermaat Gerrit en ik gaan ongeveer begin mei een fietstocht maken van Nederland naar Zuid-Spanië en terug. Met bagage en tentje bij ons willen we langs de “groene route” naar de Middellandse zee, dan via de oude Romeinse route naar Malaga en terug langs de oude Zilverroute richting Santiago de Compostella. Wij gaan daar niet naar toe, maar buigen af naar het midden van de Pyreneën en gaan door het Hoogland van Auvergne terug richting NL.

Het jaar 90

Bij het weggaan op de mountainbike ontdek ik dat de kilometerteller het niet doet; hij stond na maanden niet gebruikt te zijn automatisch op de slaapstand, maar ik vermoed dat de batterij leeg is. Het bekende rondje Oudewater is ongeveer 88 km. Laten we zeggen tussen 85-90 kilometer.Eens kijken wat er gebeurde in die tijd. Interessant verhaal naar aanleiding van gebeurtenissen rond het jaar 90 voor Christus: De Franken (Skandinaviers, Denen, Noord-duitsers) worden door de Romeinen zo genoemd, omdat ze vrij zijn van hun controle. Het is dus geen aanduiding voor een stam of volk, maar een aanduiding voor diegenen die (nog) vrij zijn van Rome! De uitdrukking "frank en vrij" is dus eigenlijk dubbelop!
In de periode voor de jaartelling (zeg rond 90 v C) zijn de Romeinen nog niet in NL. Het grootste deel van het land bestaat uit water en uit delen die bij vloed grotendeels onderstromen. Het kaartje is helaas moeilijk te zien.

Houten kop

De kop is er af! Gisteren uit Oostenrijk teruggekomen en ‘s middags meteen maar een ritje op de mountainbike gemaakt. Toen ik om iets voor achten met de nachttrein Arnhem binnen reed was het nog een prachtig blauwe lucht. Rond Gouda kwam daar om negen uur nog wat grondnevel bij, sprookjesachtig! Op de fiets, kwam daar gaandeweg tussen twee en drie uur ’s middags een pittige westenwind bij en tegen vijven zat ik in een kleine storm met harde regen, tegen wel te verstaan … De kop is er af, maar wel een harde kop. En dan te bedenken dat we in Gerlos de afgelopen twee maanden heel veel zon hebben gehad. 

Wwillemstad

Zomer 2007

Vandaag besloot ik de drukte en de gillende motoren in Rotterdam te ontvluchten, richting Willemstad. Ik ben daar een keer eerder geweest, dat moet 1991 geweest zijn. Die trip staat in mijn geheugen gegrift (er waren toen nog geen usb-sticks en dergelijke..): de KLM had weer eens overboekt, mijn collega met familie moesten achterblijven en voor mij was er warempel een plekje in de business class. Mijn vlucht kwam zaterdagavond in Willemstad aan en de volgende dag was op het zonovergoten eiland het Zomercarnaval! Deze keer was ik met de MTB. Tegen 1 uur reed ik langs de restanten van de oude vesting Willemstad binnen. Ondanks het overduidelijke toerisme was mijn lunch van twee koffie en een appelpunt met slagroom slechts 5.20 (!). Tegen de tijd dat ik die verorbert had trokken donkere wolken zich samen. En dan te bedenken dat ik het Hellegatsplein nog over moest. Wonder boven wonder bleef het bij een paar spetters. Zelfs de uitlaatgassen en het fijnstof van het brullend geweld in Rotjeknor deden, zo bleek later, pas om 5 uur wat regen vallen, maar toen zat ik al lekker thuis. Maar voordat ik bij Willemstad was moest ik na het bekende stuk over de Moerdijk langs het haventerrein. Net toen ik bedacht hoe ongelofelijk stil het op deze zondagmorgen was, vloog er plotseling op zo'n 10 meter van me vandaan een buizerd uit het gras langs het fietspad op. Hij had vast een buit daar en vloog met tegenzin weg, wat later doodleuk plaats nemend op de rand van het dak van een van de loodsen. Ik meende daar zelfs nog een buizerd te zien zitten! Als de kat van huis is zingen de muizen.. Wat later reed ik het knusse Klundert binnen, onder de poort door van een indrukwekkend kasteel van waaibomenhout, dat ter gelegenheid van het 650 jarig bestaan was opgetrokken. Na 651 jaar zal iedereen daar zijn tuin wel van een houten schutting hebben voorzien. Goed dat ik dat jubileum zag, konden alle vlaggetjes aan de huizen niet met een warm welkom aan deze eenzame mountainbiker uit de Maasstad worden verward (..). Het volgende plaatsje was een voor velen ongetwijfeld zeer bekend gehucht met de naam "Zwingelspaan", dat na 10 seconden doorkruist werd. Daar doemde al weer een hoopje boerderijen op. Achter een stond een grote oude molen half verscholen. Ik was benieuwd hoe dit gehucht heette: Oudemolen dus (..).  Na wat geïmproviseerd een richting gekozen bij Numansdorp (iemand had daar de fietsbordjes weggehaald) en met dus de nodige extra kilometers weer Rotterdam-zuid binnengereden, warempel onder een bleek zonnetje. Nog effe omgereden naar de wasboxen richting Feijenoord stadion. Kansloos, iedereen schijnt voortdurend zijn auto te wassen. 

Twee Lingen

Zomer 2007

Een van de mooiere stukjes om vanuit Rotterdam naartoe te fietsen is de Linge, een klein riviertje ‘achter' Oudewater. Ik was dan ook stom verbaasd op een andere tocht door de Betuwe te rijden en daar een prachtige route slingerend langs ... de Linge te volgen. Er zijn dus twee Lingen (al kan ik plots die van Oudewater nergens meer vinden ..). Maar goed, het stikt plots van de tweelingen. Is jullie het opgevallen? Je ziet in de verte een kinderwagen aankomen (meestal onder begeleiding van een volwassene) en ja hoor, het is weer zo'n dubbele turbo uitvoering. Ik heb er een keer op zaterdagmorgen in Rotterdam 3 gezien, in nog geen half uur. Waar komen al deze tweelingen plots vandaan? Het zal wel een of ander vruchtbaarheidsmiddel zijn, dat nu standaard in de basisverzekering zit, denk ik dan maar. Ik ben benieuwd of de prognoses van een dalende bevolking voor de komende 50 jaar inmiddels al zijn bijgesteld

Over de vos Reinaerde en een ...

Circusdirecteur
Tegenwoordig zie je op de gekste plaatsen konijntjes, bij mij op het werk bijvoorbeeld, in de groenstrook om het terrein. Zielige beestjes, waarschijnlijk doodziek. Een vos met 1 achterpoot en 1 kreupele voorpoot overleeft gemakkelijk in deze 'natuur'. Ook hoor ik dat de vossen steeds talrijker worden, er schijnt er een gesignaleerd te zijn in het Kralingse Bos in Rotterdam en vlak daarbuiten, in het Achterbergse bos zitten er veel, zo vertelde iemand mij die daar in het recreatiegebied werkt. Logisch dus (..).

Op een van de stillere paden zie je ze ook als je op de mountainbike voorbij scheert, de konijntjes dan, bedoel ik. Deze gemyxomatoseerde beestjes proberen voortdurend door de spaken van je voorwiel te springen. Een circusdirecteur (dikke buik, bolhoed, staf in de hand) zag ik zo snel niet, dus ik weet niet of de beestjes aan het oefenen waren..

zo waar geschiedde (herfst 2007)

Hankjongeren

(Nagekomen bericht, zomer 2006)

Een paar jaar geleden kwamen Jur en ik rammelend van de honger in Hank aan, dat aan de rand van de Biesbosch ligt. We parkeerden onze MTB's bij een terrasje onderaan de dijk. De plaatselijke jeugd hing daar wat verveeld rond ("ook daar al!"), typisch hankjongeren dus (..). De cafe eigenaar zette met een zelfbewuste lach de twee appelpunten voor de heren uit de grote stad neer met de woorden "dit is de beste appeltaart uit de hele omgeving". Schijn kan bedriegen, dacht ik, ze zien er eerder uit als een paar van die gladde fabriekspunten die 's ochtends uit de diepvriezer zijn gehaald. En zo smaakten ze ook, althans die van mij. Tot mijn verbazing vroeg Jur even later of we er samen nog een zouden nemen, gelukkig met de toevoeging "hij is niet geweldig, maar ik ben uitgehongerd". Even later zette de eigenaar met een triomfantelijke lach de derde punt neer, "zie je wel, ik zei het toch?"Enfin, goed dat we nog wat gebunkerd hadden, want het kostte ons zowat een kwartier voordat we bij Hank het viaduct over waren om richting Moerdijkbrug te gaan.

Ras mus of Raspoetin?

Mayrhofen, zomer 2007

Ik kijk graag naar bergetappes in de Tour de France. Vandaag de eerste Pyreneeenrit met aankomst op het 'Plateau-de-Beille' (u raadt het al, een van onze oude landerijen in Zuidfrankrijk ... laat u niet foppen door de enigzins verbasterde naam!). Bij het opdraaien naar deze laatste klim geven, aan de kop van het peleton, Dekker en Boogaard van 'onze' Raboploeg vol gas, met op de voet gevolgd door de zwaargewicht van dit moment: gele truidrager Rasmussen. Dit doet de duitse commentator van Eurosport opmerken: "Dan moet Rasmussen zich wel heel sterk voelen". Dit lijkt een normale opmerking, maar even terug naar de afgelopen week.

Rasmussen, bijnaam 'chicken' (vanwege zijn dunne beentjes) verovert de gele trui in de grote bergetappe in de Alpen. Ze hebben m laten lopen bij een van de ontsnappingen en (ook) de duitse commentatoren nemen m niet serieus. Sterker nog, de Franse TV die, nemen wij aan, de beelden naar eurosport zendt, laat de dagen daarna de gele truidrager amper zien. Met als hoogtepunt de tijdrit van gisteren. We zien Kloeden (Duitse hoop in dopingbange dagen), we zien allerlei anderen, maar na een korte flits van Rasmussen's start, zien we zeker 20 minuten niets (..). Wel wordt glorieus opgemerkt dat 'die Deen' 1.42 minuten verloren heeft in de eerste 18 km. en dat dit zal betekenen dat aan het eind wellicht Kloeden de gele trui zal overnemen. Wel wordt voor alle zekerheid opgemerkt dat ie misschien nog wel wat last zal hebben van zijn val (dat was twee weken geleden, meen ik; ondertussen is het halve peleton al wel een keer gevallen). Ook twee andere Duitsers krijgen de morele ondersteuning in de vorm van 'als ze maar geen last hebben van die val'. Maar goed.

Een flinke streep door de rekening van onze Oosterburen van Eurosport (SAT1 is hetzelfde niveau overigens) is dat kleine Michael een supersterke twee helft van de rit in lijn rijdt. Uiteraard is dan het commentaar "dit is wel verdacht, zeker gezien de waarschuwing die hij van de UCI heeft gekregen en gezien de bekentenis van zijn landgenoot Bjarne Rjis een paar weken geleden (destijds in dienst van een Duitse ploeg..). En dan te bedenken dat de als zeer streng bekend staande toerdirectie geen aanleiding zag Rasmussen een startverbod op te leggen!!

Terug naar vandaag. 'Chicken' versterkt zijn koppositie. Met hangen en wurgen geven de Eurosport boys toe dat Rasmussen sterk heeft gereden, te meer daar Kloeden op meer dan een minuuut is gereden. Er klinkt nog wel wat achterdocht door. Zal chicken (beter 'ras' mus) de harten van onze geplaagde oosterburen gaan stelen, de komende dagen, of blijft hij toch meer een Raspoetin? (gek, nooit eerder aan gedacht: Poetin - Raspoetin).

Le 14 Juillet

Zomer 2007, Mayrhofen

We hebben een paar grauwe en miezerige dagen achter de rug. Het enige dat ons op de been hield waren de weerberichten van NL (haha..). Toch hebben we steeds een stukje gereden en kwamen, zoals altijd wel, de nodige bijzondere dingen tegen. Een keer een tandem-racefiets (of hoe zeg je dat?), een racefiets met twee personen dus; we vroeger ons later af of de tweede rijder blind was. Een andere keer op dezelfde weg, een liliputter ook op een racefiets, maar nu dus voor 1/2 persoon (oeps).

In het dorp is het opvallend stil. Ik sprak gisteren "Geli" (Angelica?), die ik al een paar jaar ken van Mo's Place in hartje Mayrhofen. Ze vertelde me dat haar bazin inmiddels behoorlijk nerveus begint te worden, omdat er zo weinig mensen in de zaak komen. Zo te zien geldt dat voor het hele dorp.

Vandaag was het vanaf de ochtend mooier dan voorspeld (de laatste dagen was dat juist andersom, steeds wat zon beloofd maar niet gekregen!). Ik stelde Gerrit voor naar Hoch Fuegen te gaan, nog steeds over asfalt, maar wel via een pittige klim. De afdaling was net zo stijl als de klim .. dat betekende het nodige rem- en stuurwerk. Ger, die het nog veel minder op afdalingen heeft dan ik, moest eenmaal beneden gekomen een voor een zijn verstijfde vingers van de remmen af trekken.

In het appartementje snel nog de finish van de toeretappe gezien, weer een massasprint, nu gewonnen door Boonen. Freire weer tweede, voor mijn gevoel al voor de zoveelste maal. Dekker nog steeds 10e in het klassement, ben benieuwd hoe hij het doet als we naar het dak van de toer gaan, hij heeft zijn naam in ieder geval mee.. Morgen, op de 14e juli, de eerste bergetappe. Verrek, dat is zaterdag, dus vandaag was het vrijdag de 13e. Maar goed dat Ger dat niet wist toen hij hard in de remmen knijpend naar beneden ging, vanmiddag ("Ik dacht nog, wat als ik door mijn remmen heen ga", zei ie, toen we beneden waren).

Muenster en meer

Mayrhofen, 2007

Vanochtend vroeg was het echt mooi, zo'n blauwe lucht hadden we sinds dat we een week geleden in Mayrhofen uit de "dampfzug" stapten, nog niet gezien. We besloten na de "grand tour" van gisteren weer naar Rattenberg te rijden, net als de zondag ervoor. Niet te ver en vrij vlak. In Ramsau, na 5 km. werden we echter door een plaatselijke vertegenwoordiger van de gendarmerie naar een weggetje naar rechts verwezen, vanwege een optocht ("Prozession"). Ik weet niet ter gelegenheid van wat, maar alle vlaggen hingen uit in dit gehucht. Voordat we het wisten, waren we stevig aan het klimmen. Ongeveer 150 hoogtemeters verder kwam de weg tot een eind en voelde de hond van de plaatselijke boerderij zich verplicht ons grommend te verwelkommen. Hoewel hij het snel beu werd, besloten we toch maar om te keren, omdat het alternatief een afdaling over een hobbelige weide was..

In Rattenberg ons te goed gedaan aan het plaatselijke gebak en via een nieuwe weg terug. Plots rijden we het dorpje Muenster binnen. Ha! De vrede van Muenster, 1648 (zie de verhaaltjes naar aanleiding van mijn kilometerstand, onder "verhalen"). Wat een toeval (..).

Wat verderop komen we op een kruispunt dat me bekend voorkomt en even later duiken we weer het Zillertal in. Rechts richting Innsbruck zien we donkere wolken zich samenpakken. We zetten er een tandje bij en zoeven een half uurtje later Aschau binnen. We worden door de plaatselijke jeugd luid aangemoedigd (??) en zien bij het nemen van de volgende bocht plots een grote reclame "boog" over de weg hangen. Deze kans laat ik me niet ontnemen, ik spring uit de rug van Gerrit en win de tussensprint, zo'n dik kwartier voordat de profs van de Oostenrijk ronde tijdens hun eerste etappe daar doorsuizen!

Inmiddels was in Aschau wel asgrauw geworden zoals Gerrit treffend zei, dus nog een tandje erbij en 5 minuten later de brug over in Zell en in de remmen bij het terras van Gredler, waar we na 230 km. in twee dagen de welverdiende ijskoffie verorberden. Halfweg die ijscoupe zagen we aan de andere kant van de Ziller (rivier door het Zillertal) de profs voorbij komen, twee man lagen op kop. Tijdens onze laatste 8 km. naar de thuisbasis een paar druppels op ons dak en nogmaals de renners, die blijkbaar nog een lus door het Zillertal moesten nemen, voordat ze in Mayrhofen zouden finishen. Eind goed alles goed en de zon brak zowaar weer door. 

Een muis met ballen

Zomer 2007 (Mayrhofen)

Hoewel ik geen superafdaler ben, reed ik een paar jaar geleden toch in het algemeen redelijk hard naar beneden op mijn mountainbike, mits op asfalt. Tot ik in het Stilluptal bijna verrast werd door een koe. Ik zag haar, terwijl ik zelf op een smal asfaltweggetje naar beneden zoefde met zo'n 50-60 km per uur. Ze liep rustig rechts van de weg, zo'n 2-3 meter hoger. Ze ziet me, maar gaat desondanks plots naar beneden, de weg op. Ik miste haar op een haar... Sindsdien knijp ik wat meer in de remmen, hetgeen makkelijker is sinds ik schijfremmen heb.

Dit jaar mijn toerskimaatje bij me, Gerrit, met wie ik afgelopen winter regelmatig omhoog ging "op de vellen". Ik dacht "ha fijn, eindelijk een bliksemafleider". Al was het maar, omdat een gelijke kans om tegen een koe op te knallen nu door twee gedeeld werd. En ja hoor, plots steekt vlak voor Gerrit een muis over. "Kijk eens Ger!", zeg ik. "Dat is een muis met ballen, Paul". "Inderdaad, maar die was ie bijna kwijt". Dat was trouwens weer in het Stilluptal mensen!

Vandaag naar Innsbruck geweest, eindelijk weer eens droog. Leuk, voor de afwisseling de oude binnenstad, na al die dorpjes en klimmetjes. Wel natuurlijk meteen een kelner(in) die niets ziet en een apfelstrudel die bijna ondergedompeld wordt door de vanillesaus (nee, zo veel saus was het echt niet). Twee keer zo klein als in die berghut op 1.450 meter hoogte en twee keer zo duur (..). 

Dit weekeind allerlei wielerfestijnen in Mayrhofen, waaronder de start van de Oostenrijk tour. Vanmiddag zagen we op de terugweg een aantal Italianen in dezelfde groene tricots. "Zo, die rijden soepel". Later realiseerde ik me dat het waarschijnlijk wedstrijdrenners zijn, die aan het losrijden waren. We hebben niets gezien en ook  morgen klimmen we zelf op de fiets, want het schijnt weer mooi te worden en de rest van de week beloofd niet veel goeds (pak wat je pakken kan).

In Nederland niet veel beter, zo niet veel slechter. Omgewaaide strandhuisjes en gemiddeld net 20 graden, zo te zien. De badgasten zien het tandenknarsend aan .. "Mond dicht, dan waait er geen zand in!"

DBB ook streng

Begin van de zomer 2007, Mayrhofen

In NL is het al een paar jaar zo dat je een flinke boete betaalt, als je geen of een verkeerd kaartje hebt in de trein. In Duitsland niet, althans ... Tot Gerrit (mijn fietsmaat) en ik een fietskaartje vroegen aan de conducteur in de trein van Muenchen naar Jenbach (de NS kon ons namelijk GEEN fietskaartje geven op dat traject, leve de internationale afstemming!).
We moesten dus in Muenchen-Ost uitstappen om daar alsnog een kaartje te kopen en een uur later weer opstappen.

Maar goed, ons appartementje in Mayrhofen vergoedde veel! Prachtig nieuw ingericht, twee slaapkamers, een woonkamer en aparte keuken met alles er op en er aan. Nu het weer nog; zondag 1 juli was goed, maar vandaag (maandag) kwamen we als verzopen katten terug van de eerste (kleine) bergrit. Onze enige hoop is dat het in NL "pokke weer" is, want alles is relatief en gedeelde smart is halve smart (..).

Jakobsweg

Inhoud bericht:
Mayrhofen 2007

Gisteren was het afscheidsconcert van de "Schuerzenjaeger" (Rokkenjagers), een muziekband uit Mayrhofen/Finkenberg die met name begin 90er jaren heel beroemd was in de duitstalige gebieden. In die tijd kwamen 70.000 mensen op het jaarlijkse concert in hun geboortestreek af!
Ik weet nog goed dat ik op een zondag in 1995 het lumineuze idee kreeg naar Hintertux te gaan fietsen. Ik vond het al vrij druk met auto's die van Finkenberg naar beneden kwamen. Na de eerste bocht omhoog keek ik recht op een file die, zo leek het, oneindig lang was. Bleken allemaal concertgangers te zijn, die na een avondje Schuerzenjaeger en een nachtje Zillertalbier weer naar beneden gingen. De combinatie van uitlaatgassen en wellicht 'katerige' bestuurders was te veel van het goede, ik keerde om en vloog zo snel mogelijk de berg weer af. Gisteren hoorde ik toevallig dat sinds dat jaar geen auto's meer naar boven mochten op de dag van het concert; leuk te weten dat je de laatste fietser was die dit meegemaakt heeft ...

Vandaag, na 9 dagen zon en warmte, is het bewolkt en een stuk koeler. We hebben, meen ik, elke dag op de MTB gereden, soms wat korter, vanwege de warmte. Weer het nodige gezien onderweg. Afgezien van de plaatselijke liliputter op een racefiets en de eerdergenoemde tandemracefiets, kwamen we naar bovenzwoegend richting Gerlos een tegenligger tegen (lijkt me moeilijk om die mee te krijgen), die schijnbaar achteloos en met grote snelheid zijn fiets naar beneden loodste: een 'wheeler' (zeg maar: racerolstoeler).

Gisteren weer een rondje "Rattenberg" gedaan. Rattenberg is het oudste stadje van Tyrol, aan de Inn gelegen. Het plaatsje schijnt in 1254 voor het eerst in de annalen te zijn genoemd en in 1393 kreeg het stadsrechten. Het is als een van de weinige Middeleeuwse steden vrijwel geheel bewaard gebleven. Uiteraard stikt het nu van de restaurantjes en terrassen, maar het is de moeite waard! Op de terugweg kwamen we een oude wandelaar tegen, met lange witte baard en rugzak. Vast iemand die naar Santiago de Compostella gaat, zei Gerrit, die deze oude bedevaartsroute zelf met de fiets heeft gedaan, vanuit Nederland (heen en terug, uiteraard ..). En warempel, een paar honderd meter verder zien we een bordje "Jakobsweg" rechtdoor. Jammer dat het aantal kilometers er niet bij stond (zal al snel zo'n 2.200 km. zijn!).

Gerrit

Mayrhofen, zomer 2006

Er zijn twee markante Gerrits, de postbode uit de Fabeltjeskrant en de ex-horeca man uit
Renesse. Deze laatste stond ’s woensdags plots voor mijn deur. Gerrit heeft sinds de verkoop van zijn horeca ‘etablissementen’, talloze fietstochten door Europa gemaakt. Onder andere naar Santiago de Compostella in west Spanje. Nu doen wel meer mensen deze bedevaartroute, maar niet heen EN terug, en niet in 6 weken …

Gerrit zou langskomen, maar hij was er veel eerder dan verwacht. Hij had mijn adres, maar uiteindelijk heb ik hem via mobiel telefooncontact ‘binnengeloodst’. Toen ik eenmaal wist waar hij stond op zijn zoektocht door het dorp, ben ik naar de ‘hoofdstraat’ gelopen en heb ik hem opgevangen. Ik zal niet snel deze aanblik vergeten. Op een gegeven moment komt hij in beeld, voorovergebogen op zijn Koga Myata met vijf (!) van groen-gele hoezen voorziene fietstassen vanuit de richting van de Ahornlift en net de Penken lift passerend. Gerrit is al helemaal grijs, maar je kan nog wel aan zijn zwarte wenkbrauwen zien dat hij vroeger erg donker van haar is geweest. Zo zagen zijn armen en benen er ook uit na vele uren fietsen per dag. Talloze profwielrenners zien er, in vergelijking, bleekjes uit! Via Luxemburg en Zuid-frankrijk zou hij naar Rome gaan en dan op de terugtocht langs Mayrhofen. Noord-Italie was echter geen succes, 40 graden, volle campings en pensionnetjes en wit stokbrood… dus omkeren en over de bergen naar Oostenrijk! Gerrit is tot maandagmiddag gebleven en heeft het erg naar zijn zin gehad (ik ook trouwens). We zijn twee maal in Gerlos geweest, waar we natuurlijk door Anita van hotel Victoria verwend werden (Gerrit zit daar de hele winter en ik ben sinds afgelopen winter ook een van Anita’s ‘vertrouwelingen’ geworden).   

Wenen niet om te huilen!

Mayrhofen, zomer 2006

Gerrit’s vroege komst heeft mijn voorbereiding voor de zomercursus aan de ‘Wirtschafs Universitaet’ een beetje in de war gestuurd, maar goed de laatste restjes heb ik in de trein gedaan. Bovendien las ik kort ervoor dat ik ‘slechts’ van 8.30-13.00 college moest geven en ik dus de rest van de dag had om voor te bereiden voor de volgende dag. Dat deed ik meestal zo van 5 tot 7.
Het waren leuke cursisten in een snikheet Wenen (buiten 30-32 graden; in hotel en klaslokaal 28 graden). Er waren 4 Finnen, 1 Australier, 2 Amerikanen, 1 Moldavische, 1 Kazakstaanse (die in Gotenburg studeerde en daar warempel een Nederlander aan de haak had geslagen), 1 Pool (ik heb niet gevraagd of hij een Noordpool of een Zuidpool was), 1 Zuid-Koreaan, 2 Chinezen en 1 Servische. De twee Chinezen (een stel) gaven me na afloop een blikje Chinese thee en een mini-theesetje van 2 cm. hoog. Ik ben benieuwd of in Bejing een winkel bestaat voor ‘standaard presentjes voor buitenlanders’, want daar zag het wel naar uit. Deze keer tijdens mijn verblijf in de hoofdstad ’s middags wat rondgezworven in korte broek en op sandalen om toch vooral het idee te houden dat ik op vakantie ben. Verrassend hoezeer de stad vergeven is van ‘kleine cultuur en natuur’, dus niet de beroemde paleizen en kerken (waar ik een beetje allergisch voor ben), maar parkjes, oude fabrieken in Jugend stijl en schitterende herenhuizen. 

De rattenvanger van Rattenberg

Mayrhofen, zomer 2006

Hoe vaak ben ik nu al in het Zillertal geweest, 50 keer? Nooit in Rattenberg geweest! Sinds ik daar ‘s zomers rondfiets ken ik de naam, omdat ik regelmatig een bordje zie “Rattenberg” (rechtsaf), waar ik steeds linksaf ga richting Schwaz. Plotseling toch maar eens rechtsaf geslagen, leuke onverharde route langs de Inn. Ik zie wat kasteeltjes tegen de hellingen geplakt, wordt na zo'n 8 km. een brug over geloodst en plots sta ik midden in het oudste stadje van Tyrol (en het kleinste stadje van Oostenrijk, 700 inwoners). Allemaal steegjes en oude huizen en een paar pleintjes vol met terrassen, ik weet niet wat ik zie! Nu weten de iets minder grote cultuurbarbaren dan ik zelf (en dat moet naar schatting toch al gauw 99,99% van de bevolking zijn) dit allemaal al lang, net zo goed als dat dit stadje een belangrijke plaats innam in de zilverhandel. Ik ben er nog een keer terug geweest, mede omdat het vanaf Mayrhofen een mooie vlakke route is.

Weer in het kwadraat

Zomer 2006, Mayrhofen

Ik ben vrijdagavond uit Wenen teruggekomen. Had de laatste bus van Jenbach naar Mayrhofen om 21.05. Die dag was de eerste dag met wolken sinds mijn verblijf in Wenen en het was duidelijk dat het die dag in Tyrol flink geregend had. Nu ik deze ‘korte nieuwsbrief’ aan het afronden ben, twee weken later, is het voor het eerst weer zwaar bewolkt. Daarvoor was het weer steeds weer mooi al is een weerwoord hiertegen wel de hitte, waardoor ik de laatste dagen toch wat minder ver of hoog gefietst heb. Van weersomstuit ben ik zelfs gestopt met een paar heerlijke biertjes drinken op het terras van Mo’s. Daar hangt trouwens een affiche met een weerwolf erop, waarom weet ik niet, maar misschien weerwerk tegen al te hoog alcoholgebruik. Iemand beweerde trouwens dat voetbalsupporters worden geweerd, echt dat z-weer ik (OK, OK, ik hou op..).

Duurvuurwerk

Gerlos, 2006

31 December was het weer raak! De vuurpijlen vlogen om mijn oren en er was een oorverdovend geknal. Het leek wel of iedere Nederlander vuurwerk had meegenomen dan wel in een van de drie “Spar” winkels had gekocht. Hoezo vuurwerkvergunning?En dan nog de hoteliers zelf, kortom het bleef maar doorgaan die nacht, echt duur-vuurwerk.

Vuursteenarend?

Tsja, waar komt 'steenarend' nu vandaan? (Gerlos, winter 2006)

Ik heb regelmatig verhaaltjes verteld over de steenarend. Ondertussen weten jullie wel dat ik wat heb met die prachtig zwevende vogels. Het zal wel de “vrijheid” zijn die ze uitademen. Maar waarom heten ze eigenlijk steenarend? OK, ze komen voornamelijk in de bergen voor en daar heb je een aardige steenmassa. Maar er zit ook pit in die beesten, ze spuwen bijna vuur. Zouden het dan toch vuursteenarenden zijn?
 

Verschansspringen

Verhaaltje over schansspringen, Gerlos, januari 2006

De t.v. in mijn appartementje had een duister aantal zenders, meer dan ORF 1 en2, maar weer minder dan gebruikelijk is over de kabel. Ik heb me er niet echt in verdiept, maar wel regelmatig naar de Duitse Eurosport gekeken. Daar werd regelmatig schansspringen getoond. Vreemde namen hebben die gasten. Zo is er Finland met Matti Houtebekkie en Janne Annemonen, Oostenrijk met Andy Wildhutsel en Zwitserland met Gruezi Skizwalki. Maar de kroon spant toch wel Noorwegen, wat dacht je van Bjorn Einar Rotmeuren, Sven Engebritten en Roar SukkelJoy.[1] Die gasten springen trouwens wel steeds verder. Je moet je echt verschansen als ze van de schans springen. Dus wat is het nu, verschansspringen of ver-schansspringen. Net als met de verstandskies, of ver-standskies…. 


[1] Elke overeenkomst met bestaande schansspringers berust op “louter toeval” (wie zei ook al weer “toeval bestaat niet?”)

Afstelling

Gerlos, winter 2006

Ik heb zo af en toe wat voetbal gezien van het Afrikaans kampioenschap. De Duitse commentator van Eurosport had het over “Europeanisering” van het Afrikaanse voetbal, veel meer berekenend dan vroeger, tactisch veel beter, maar ook veel minder spontaan. Ivoorkust won op penalties van Kameroen. “Wij” moeten deze zomer ook tegen die Jungs van de Elfenbeinkueste, met of zonder de jongste Kalou. Dat wordt nog een pittige klus; ff op het verkeerde bein zetten zit er niet in. Wat een prachtige naam voor een nationaal elftal trouwens, elfenbein-kueste. De hoop voor NL is, dat ze inderdaad maar 11 benen hebben en geen 22, maar dan nog, stel dat de jongste Kalou niet bij “ons” meedoet, maar bij de Afrikanen, dat wordt dan wel zwoelfenbeinkueste.  Laatst bedacht ik de volgende opstelling van het Nederlands elftal:    
                        Westerhof
Melchiot      Stam           Hofland           Zenden         
   Van Bommel                Seedorf            Davids        
    Van der Meijden          Kluivert            Makaay 

Vrijwel allemaal gelouterde internationals, en je zou kunnen denken dat dit team de halve finales heeft bereikt van een van de vorige EK’s of WK’s. Een goede kans dat een, hooguit twee van deze spelers geselecteerd zullen worden…

Achteraf gezien: niemand werd geselecteerd, dus echt een afstelling in plaats van een opstelling...

Sneeuwwitje en de zeven bergen

Verhaaltje, winter 2006, Gerlos

Te veel mensen geloven in sprookjes, neem nu sneeuwwitje en de zeven dwergen. Volkomen onlogisch dat er geen sneeuw aan te pas komt. Wie de prachtige wit besneeuwde toppen (en dalen) deze winter heeft gezien, weet natuurlijk dat het oorspronkelijke verhaal “sneeuwwitje en de zeven bergen” heette.

Tegenwind

In de bergen heb je vaak dezelfde windomstandigheden, waarop je bijna blind kan gaan (tenzij er natuurlijk een zwaar onweer losbarst). Als je ’s ochtends Mayrhofen uitrijdt, lichtjes naar beneden naar het begin van het dal, dan heb je bijna altijd een licht briesje tegen. Kom je na een dag fietsen (en gebak eten, sorry, dames ..) in de loop van de middag weer terug, dan peddel ik doorgaans met een inmiddels iets stevigere wind in de rug. Erg mooi, in dit geval, want terug naar Mayrhofen gaat het langzaam omhoog, dus dan is een mooi windje mee mooi meegenomen. Ander voorbeeld: Vanuit Mayrhofen heb je wat grootsere plannen en fiets meteen omhoog het ‘Stilluptal’ in, of ‘Zillergrund’, twee dalen achter Mayrhofen, grofweg richting Italie lopend. Bijna nooit wind in de morgen, maar ga je aan het begin van de middag terug naar beneden, dan kan je er gif op innemen dat je een sterke bries tegen hebt. Soms waait het zo hard ‘op kop’ dat je niet harder dan 40 km. p/u ga, ondanks dat je de remmen niet aanraakt (..). De scherpe lezer, met de kaart van het Zillertal op schoot, zal onmiddellijk in de gaten hebben dat we het hier over dezelfde wind hebben als in het Zillertal. 

In Nederland is dat allemaal anders. Geen bergen, geen stijgende wind tegen de bergwanden op. Wie herinnert zich niet het stoempen tegen de wind in, ’s ochtends vroeg, op weg naar school. En ’s middags, na een zware schooldag is die wind natuurlijk gedraaid (!!%#!*^$). Ook de sportievelingen, die dagelijks naar kantoor fietsen kennen dit gedraai van de wind maar al te goed. Maar onze gezonde jongens en meiden zetten door en wennen eigenlijk vrij snel aan dit ongemak. ’s Ochtends stevig doorfietsen en ’s middags, na een dag pittig werken, verbazingwekkend sterk naar huis. Meteorologen kennen dit fenomeen overigens al heel lang: ze noemen het … meewind

Georg und der Jaaaan

Verhaaltje, Mayrhofen zomer 2005. Sindsdien ligt het Duitse 'radfahren' op z'n gat, vanwege alle dopingschandalen en tranen met tuiten bekentenissen. Gevolg is wel dat onze oosterburen nu hun gifpijlen richten op alle succesvolle buitenlandse profwielrenners, want die hebben niet 'bekend'. Foei!

Net als vorig jaar, was op de laatste donderdag van mijn verblijf het profcriterium van de (Duits sprekende) azen uit de Tour de France. Vorig jaar won de lokale held – Georg Totschnig is geboren in Kaltenbach, zo’n 15 km van Mayrhofen verwijderd – dus dit jaar was der Jan (spreek uit: Jaan) aan de beurt, en jawel hoor … (maar goed uw trouwe correspondent heeft als jongen jarenlang in Kruiningen gewoond, waar ze ook een profcriterium na de Tour hadden, dus hij kent dat circus wel een beetje). Het was zo gearrangeerd dat, ondanks een ingewikkeld puntensysteem, der Jan en Georg om de winst moesten sprinten. Bijna de hele wedstrijd hoorde je ook niet anders dan “Geee-org, Geee-org, Geee-org” uit de kelen van de Zillertaler fans, afgewisseld met “Ulle, Ulle, Ulle” afkomstig van de Duitse toeristen. Het leuke is, dat Georg naast me zat bij de kapper, vlak voordat hij richting Frankrijk vertrok. Overigens was het aantal tourvedetten zeer beperkt, ik meen naast de twee sterren nog 3 of 4. Wel hadden onze helden nog wat andere helpers meegenomen. Der Jan had Hanz-Peter Steinschweiger, Didi Uralt en Torsten Kraftpaket meegenomen. Maar vooral de Oostenrijkse wielrenners waren sterk vertegenwoordigd, zo heb ik voorbij zien stuiven:
-         Michi Radlos
-         Sepp’l Schlauchblaser
-         Hannes Silbercrankl
-         Karl Wassertraeger
-         Adi “Drogi” Spritzenberger
-         Herbert Linkmichl
-         Jakob Beinweich
-         Willi Kettenbruechl
-         Gerhard Bremsmoser
-         Ulli Stumpfegger 

Zoals jullie zien, een illuster gezelschap ..

Oude jonge jongens

Verhaaltje Mayrhofen 2005 (zomer) naar aanleiding van de uitschakeling van Oranje (tot 20 jaar, meen ik) in eigen land (aardig, gezien de twee recente titels van Jong Oranje (onder 21) van de afgelopen twee jaar.

Ik heb gelezen hoe de Nederlandse ‘Young Boys” na een serie strafschoppen van 3 uur en 23 minuten verloren van de Nigeriaanse junioren. De kranten die ik erna zag en teletekst verwoorden de mening dat de Afrikanen eigenlijk wel wat beter waren, die partij. Maar goed, voor hetzelfde geld was Nederland in de halve finale gekomen. Lang niet slecht, want NL heeft een slechte reputatie op het gebied van jeugdvoetbal. En dan te bedenken dat het NL elftal tot 17 jaar dit voorjaar in de finale stond van het EK en als betere partij (net als de Nigerianen, trouwens) verloren van Turkije. Ik heb wel de finale gezien tussen Argentinie en Nigeria. Leuke partij en naast Messi, de momentenvoetballer, vielen me vooral aan Nigeriaanse zijde Taiwo (verdediger) en Mikel (spelverdeler) op. Ondanks hun leeftijd al heel volwassen in hun houding en voetbalintelligentie. Ze hebben verloren, omdat er ook een paar sukkels tussenliepen, die weliswaar fysiek en technisch het nodige konden, maar een totaal gebrek aan voetbalintelligentie hadden. Reggie (of is het Reggy?) Blinker bij Feijenoord, was vroeger ook zo’n type.  Ze verloren hun kop, toen het echt spannend werd en de Argentijnen na de tweede strafschop op voorsprong kwamen. Over koppen gesproken. Zo af en toe kwam zo’n oude kop in beeld, tussen al dat jeugdig elan. Bij de Argentijnen liep er een spijkerharde verdediger tussen, die, als hij in beeld kwam, kon doorgaan voor een doorgewinterde Italiaanse voetbalprof van 35. Ook bij de Nigerianen zag ik er zo een of twee. Ik dacht zelf dat het een nieuwe techniek was, die toegepast werd, live door de beelden heen, opnamen van hoe de spelers er over 15 jaar uitzien. Hoe noemden Van Kooten en De Bie dat ook al weer, “oudere jongeren”?

De Laar ..

Zomer 2005, Mayrhofen.

Opvallend genoeg heb ik er dit jaar maar twee maal een gezien. De eerste maal was tijdens het fietsen en dan nog in een flits. De tweede maal was, opvallend genoeg, terwijl ik in de gondel omhoog ging. Hij zweefde zo dicht bij, dat ik de kleurenpracht aan de bovenkant van zijn vleugels goed kon zien. Elke keer als ik er een zie denk ik “Ah daar is ie weer”, “A de Laar” Een prachtige vogel! In de Oostenrijkse alpen zie je deze steenarend veel. Vroeger blijkbaar ook, want hij is het symbool van dit “Bundesland”. Hij staat afgebeeld op de vlag van Tirool en bijna alle skischolen vroeger heetten “die Rote Adler”.  Velen denken dat hij zijn naam te danken heeft aan de stenen waarop hij in de bergen zit, loerend naar een mogelijke prooi. Maar dat is niet zo. Anderen beweren dat hij gespecialiseerd is in het vliegen met een steen tussen zijn klauwen, die hij dan op de heen en weer huppelende konijntjes laat vallen. Is ook niet waar. Nee, de Oostenrijkers houden van oudsher van steengrillen en onze gevleugelde vriend heeft ook wel eens zin in een mals gebakken stukje vlees, zodat hij niet zo hard hoeft te kauwen!

Effe slicke

Mayrhofen, zomer 2005.

Ik ben deze keer heel slim geweest, ik heb mijn 'slicks' (smalle bandjes zonder profiel) op mijn MTB gezet, of liever gezegd, laten zitten. Ik heb mijn grofprofielbanden wel meegenomen (ach, met een rolkoffer, een 70 liter rugzak en 2 Leki, kunnen er ook nog wel twee bandjes bij). Eerste dag bewust op asfalt gereden, maar ik kwam er snel achter dat ze zich ook prima hielden op de semi-verharde paden langs de Ziller, mijn vaste warming-up route.
Mijn vaste patroon is beginnen met ‘Stillup’, ‘Zillergrund’ en ‘Schlegeis’ (Breitlahner), drie dalen met lekker klimmen, maar niet al te hoog en alles asfalt. Dat scheelt een slok op een borrel met het klimmen, deze bandjes!Na een rustdag, donderdag naar Hoch Fuegen, het bekende skioord, geklommen (ook weer asfalt). In het dal was het droog, maar zoals zo vaak met flink wat bewolking, regende het een groot deel van de tocht omhoog. Bij een van de drie hotels daarboven (1.470m) soep gegeten. Ik kwam wel tot de constatering dat ik alleen mijn “X-underwear” broek had meegenomen, niet een t-shirt (wel in mijn hand gehad, die ochtend ..). Dan maar mijn regenjack over de natte spullen en naar beneden. Dat was wel even slikken, zo met slicks op het natte asfalt!! Viel eigenlijk best mee, iets meer remmen in de bochten. Ik had al eerder gemerkt dat bij afdalen op droog asfalt de slicks meer stabiliteit gaven dan de ruwe profielbanden, gek genoeg.

Twee Leki en iets daartussen

Verhaaltje, Mayrhofen 2005 (tikkeltje betweterig..)

Sinds jaar en dag loop ik met moderne wandelstokken, als ik in de bergen ga lopen. Vroeger hadden de herders en jagers een stok, een lange van wel 2 meter, die ze afwisselend links en rechts hielden. Tegenwoordig heb je in hoogte verstelbare aluminium en kunststof stokken, met net zulke riempjes als langlauf en alpine-ski stokken. Een bekend merk is Leki. Het voordeel van deze stokken is, dat je extra steun hebt en dat je naast de benen ook het bovenlichaam inspanning laat verrichten. Nog belangrijker is, dat je met je lichaamsmiddelpunt veel beter “tussen de stokken blijft”. Vroeger dacht ik, die stokken is voor oude mensen, tot ik een kerel van zo’n 50 jaar lichtvoetig en kaatsend op zijn bergschoenen het pad naar beneden af zag lopen, bijna rennen. Steeds ritmisch met zijn bergstokken mee bewegend. Steeds meer mensen lopen er mee, maar steeds meer weten niet hoe ze die stokken moeten gebruiken. Of ze hebben de riempjes helemaal verkeerd, of ze zetten de stokpunten op de verkeerde plaats neer. Ik krijg altijd de kriebels om iets te zeggen, maar hou me meestal in.

Hoe hoger hoe beter

Het leven in de bergen is goed, zo ver weg van de drukte in Nederland. Een van mijn favoriete gebieden is Zermatt. Een mooi en autovrij dorp, met de Matterhorn wakend over zijn omgeving. Prachtige skipistes die zich uitstrekken van het dorp op 1.900 meter tot boven 3.800 meter, onder de top van de kleine Matterhorn. Van het gemoedelijke Zwitserland tot het wat modernere Cervinia in Italie.

In 2005 was ik met vrienden in een klein appartmentje in het oude hart van Zermatt. Vlak daarbij staat een gedenkteken:
"Ulrich Inderbinen, 3 december 1900 - 14 juni 2004; berggids"
Deze krasse oude berggids liep vlak voor zijn 90ste verjaardag nog met een gast naar de top van de Matterhorn (4.478 meter). Dit deed hij 371 keer, de Mont Blanc 84 keer in zijn lange leven en nog duizenden andere bergen moet hij beklommen hebben. Hij had geen auto, zelfs geen fiets en geen telefoon ..

1537

Dit jaar al meer gefiets dan ooit (althans dan de laatste jaren). Na een ritje vandaag aangeland bij 1.537 km. In het tijd-ruimte continuum kunnen we even kijken naar wat er in 1537 gebeurde. In "De Nederlanden in Opstand tussen 1500 en 1600" staat bij het jaar 1537 helaas niets bijzonders. Wel blijkt Jane Seymour in 1537 te zijn gestorven. Dit als 'wraak' voor het feit dat ze "onze" Anna Boleijn uit het engelse koningsbed stootte... En dan te bedenken dat zij (een paar eeuwen later) een van mijn favoriete filmsterren was. Oh ja, in dat jaar werd ook aartsbisschop Olov Engelbrektsson uit Noorwegen verdreven en de Turken veroverden Patmos. Verder werd in dat jaar Giacomo della Porta geboren, die het werk van niemand minder dan Michelangelo afmaakte aan de koepel van het Vaticaan (dit als compensatie voor het verjagen van Engelbrektsson door de Reformatisten, of hoe ze dan ook mogen heten). Ik ben benieuwd waar mijn mountainbike me de volgende keer brengt.

Taalspelletjes

Ik speel graag met taal en vooral als dat wat humoristische zaken oplevert. Maar ik heb geen opleiding genoten in de Nederlandse taal. Mochten er taalkundige fouten in staan (die niet te maken hebben met de beoogde humor) dan zie ik graag een rectificatie daarvan in het gastenboek!

Taalfratsen

Vul de volgende 'taalkundige reeks' aan:

Balkalender - Balkenende - Balkanellende - ..........


Voltooid tegenwoordige tijd: Voldoen..
Onvoltooid tegenwoordige tijd: Hij ademt..


Veel woorden zijn te verzinnen door bestaande woorden aan elkaar te 'koppelen'. Een voorbeeld is 'opblaaskaak' of 'blaaskaakchirurg', waarbij de betekenis van blaaskaak wordt gekoppeld aan 'iets' met kaak in de letterlijke zin van het woord. Je kan dat natuurlijk steeds gekker maken: Vloermat en matroos, vloermat-matroos-rooskleurig. Hier (links) 10 die ik zelf verzonnen heb en rechts een lijst van 'anderen' (te beginnen met een paar van onze Jurri):
- vloermatroos                            hongerklopjacht
- ochtendspitsvondig                    kibbelingerie
- bloemkoolmees                         drangheks
- fietsbelhamel                            kastanjepureebok
- meergranenbolletjesslikker
- autogordeldier
- zonnebankstel
- fuifnummerplaat
- hartslagveld
- processierupsvoertuig

Als iemand in het gastenboek een ander leuk voorbeeld geeft of dat per e-mail stuurt (
pbeije@rsm.nl), dan zet ik dat in het rechter rijtje (je mag ook een suggestie doen welke je er eventueel uit wilt hebben). Onderaan op deze pagina zet ik dan alle voorbeelden die ooit in deze toptien hebben gestaan. 

1648

Dat was zweten op het laatst, ik dacht nog even aan het laatste stuk lopen, met de fiets op de schouder, maar gelukkig net binnen 1.648 km. gebleven (1.648,92 om precies te zijn).
De vrede van Munster, volgens 'Google' al in januari getekend.
Ik google net als "in 1537" 3 pagina's. Tsja, dan kom je niet veel verder dan het eind van de tachigjarige oorlog, de vrede van Munster en het begin van de Republiek der Nederlanden. Blijkbaar zijn er ook wat discussies over of het nu 'Munster' is of 'Muenster' (met 'umlaut' dan, bedoel ik).
En weer die Noren: nu is Frederik III tot koning gekroond, hij volgt braaf zijn vader, Christian IV, op.

Na-apen (gehoord verhaal 1)

In de dierentuin zit al een paar jaar een groep met apen. De verzorgers hangen een tros met bananen in het topje van de boom, die in de kooi staat. De meest brutale aap klimt onmiddellijk omhoog om dit buitenkansje te grijpen. Hierop hebben de verzorgers gewacht. Met een grote brandspuit wordt de aap drijfnat gespoten en ontgoocheld druipt hij af, zonder banaan. Hij probeert het nog een keer, zelfde verhaal... Een tweede aap klimt na enig aarzelen snel de boom in om een van de bananen te grijpen. Nat, heel nat!
Zo gaat dat dagen achtereen door; steeds als er een aap de boom in klimt nadat de bananen opgehangen zijn, wordt hij natgespoten. Op een gegeven moment klimt geen aap de boom meer in, ondanks de bananen.

De verzorgers halen een van de apen uit de kooi en zetten een nieuwe aap van buiten erin. Zodra de tros wordt opgehangen, wil hij de boom inklauteren. De andere apen houden hem echter tegen!
De daarop volgende dagen wordt steeds een van de oorspronkelijke apen uit de kooi gehaald en een nieuwe erin gezet. En wonder boven wonder, steeds wordt de nieuwe aap tegengehouden zodra hij naar boven wil.
Tenslotte zijn alle oorspronkelijke apen vervangen door nieuwe. Nog steeds klimt geen enkele aap de boom in, ondanks dat er nog nooit een natgespoten is!

Soms weten mensen ook niet waarom ze een bepaald gedrag vertonen...

De dokter een geneesheer? (gehoord verhaal 2)

Artsen worden geacht hun patienten te genezen. In ruil voor de kennis en ervaring om dit te doen, betaalt de patient (of de verzekeraar).

Iedere praktijk heeft grosso modo een gegeven aantal patienten. Hoe succesvoller de arts is in het zo snel mogelijk genezen van zijn patienten, hoe minder patienten er over blijven. Zou de arts niet na verloop van tijd onbewust het genezingsproces gaan vertragen, zolang de patient daarbij niet in levensgevaar komt?

In China schijnt een arts een kleine vergoeding te krijgen van de mensen die toegedeeld zijn aan zijn praktijk, zolang ze gezond blijven! Zodra een van hen ziek wordt, stopt hij met het betalen van de vergoeding aan de arts. Hij begint pas weer te betalen, zodra hij beter is... De arts zal snel zorgen dat de patient beter wordt, zodat hij weer geld van hem ontvangt!

1702

Ik dacht onderweg nog, "nou dat wordt ongeveer het eind van de gouden eeuw".
Dan lees je dat onze Willem III, die ook koning van Engeland was, in het park van Richmond van zijn paard viel en overleed. Omdat hij geen kinderen had, begon daarna het tweede stadhouderloze tijdperk. Hij was ook een van diegenen die de benoeming van Philip V als koning van Spanje betwistte en na zijn dood ontstond de successieoorlog (1702-1712). Deze oorlog luidde ook het verval van onze Republiek in (en dus het einde van de gouden eeuw). Van net zo'n belang was de restauratie van de torenspits van de Grote Toren van Breda, die door een blikseminslag in 1694 was getroffen (..).
Louis XIV had in die tijd het sterkste leger van Europa (het meeste geld, dus ..) maar de zogenaamde Camisard (Protestanten) voerden met succes twee jaar lang een guerilla oorlog. Maar ook "wij" deden van ons spreken, vooral de Blauwe Garde van Willem III, die na zijn dood uit Engeland terugkeerde en meteen begon te matten in die successieoorlog (met "succes" zeg ik dan). En om even wat kunstzinniger af te ronden: In 1702 werd Jean-Etienne Liotard geboren, die later uitgroeide tot de beroemdste 'pastellist' van Europa.

1730

Na een kort ritje aangekomen in 1730.
In de analen wordt gesproken van de Rococo tijd (1730-1760). Pikanter is dat in dat jaar de Westindische Compagnie (WIC) zijn monopoliepositie in de handel rond het gebied van de atlantische oceaan verliest en dat de Middelburgse Commerciele Compagnie (MCC) het eerste slavenschip erop uitstuurt ..
De beruchte bokkenrijders (zie boek Suske en Wiske..) houden huis van 1730 tot circa 1774 in Zuid-limburg door het plegen van een groot aantal overvallen en de machthebbers in Utrecht doen min of meer hetzelfde tegenover de homosexuelen tijdens de zogenaamde Sodomieprocessen.
1730 is ook het jaar van een paar uitvindingen, zoals de stoompomp van Newcomen en de schietspoel, die het weven van katoen twee maal zo snel maakt (volgens datzelfde geschrift zouden deze uitvinding plus nog een stuk of drie andere er debet aan zijn dat 200 maal zoveel katoen geproduceerd werd in 1850 dan in 1750 (lijkt me stug!)).
 

1857

Samen met Jur een flinke tocht gemaakt, die we na afloop de 'tocht der dwalingen' doopten. Dit vanwege de prachtige weggetjes die we in gedachte hadden, met name vanaf Zevenbergen richting Belgische grens en dan door naar Bergen op Zoom en de vele verkeerde wegen die we insloegen, met als hoogtepunt het bordje 'Roosendaal' dat plots opdook..

Beetje flets jaar, 1857. Robert Baden Powell geboren, die boosdoener die de padvinderij op zijn geweten heeft (maar wat klaag ik, mij ouders stuurden me helemaal niet naar dat soort dingen). En hij kreeg er begin 20ste eeuw nog een hoge ridderorde van de Engelse koning voor ook!
De onderwijswet regelde de positie van openbaar en bijzonder onderwijs en de inhoud van het lesprogramma, dat meer dan honderd jaar stand hield, maar de laatste 20 jaar in rap tempo verloren is gegaan. Ha, Gerard Heijmans geboren, de grondlegger van de psychologie in Nederland. Meer levert 3 pagina's Google niet op.

Bijna echter een markant punt, om niet te zeggen grenspaal bereikt in 1830. Verzelfstandiging van Belgie en na 1.832 km, net twee jaar later, komen we vandaag twee Vlaamse bejaarden tegen, die ons prompt verkeerd sturen (we zullen ze wel verkeerd verstaan hebben). Na 1836 zijn we echt in Vlaanderen, wat toen dus niet meer de 'Zuidelijke Nederlanden' was.

Bijna nog iets vergeten: de opening van de dierentuin in Rotterdam, later Blijdorp genoemd. Blijkbaar het hierboven afgebeelde plaatje gebruikt bij die opening. Nu snap ik waarom ze bij het 150 jarig bestaan overal in de stad twee giraffen hebben neergezet!
 

Mussen

 

(Mayrhofen 2005, het is warm die zomer)

Even doorgaan op warmte. Zoals misschien niet ieder van jullie weet, is de mussenpopulatie in Nederland drastisch afgenomen, de laatste 2 decennia. Wat heel weinig mensen weten is, dat dit onmiddellijk met het broeikaseffect van doen heeft. Laat me dit even uitleggen: broeikaseffect -> temperatuur omhoog -> meer hete dagen, waarop de mussen van het dak vallen -> meer mussen sterven een vroege dood -> de populatie neemt af.Daar komt nog bij, dat de laatste decennia steeds hoger wordt gebouwd, waardoor de kans dat een mus de val overleeft, kleiner wordt. Vertel dit later maar aan je kleinkinderen! In Mayrhofen stikt het van de mussen. Op de terrasjes kijken ze met hun kleine schrandere kopjes waar wat interessants op de tafeltjes staat. Ze gaan dan op de rugleuning van de dichtstbijzijnde onbezette stoel zitten kijken of alles veilig is voor het snel oppikken van wat kruimelwerk. Maar natuurlijk is de gemiddelde dagtemperatuur in Mayrhofen lager dan in Nederland … 

1902

Ik trap de laatste tijd vrij vlot door onze geschiedenis heen: de twintigste eeuw, waarin ik zelf in het midden geboren ben. Wat te doen als ik volgende week door het heden heenfiets?

1902 is trouwens geen bijzonder jaar. De trommelrem voor de auto schijnt toen uitgevonden te zijn (en dat terwijl het basisprincipe van de klapschaats al van de eeuw daarvoor dateert!). In dat jaar stierf Johannes Reitsma, hoogleraar in de Leerstellige Godgeleerheid, en werd de Franse generaal Philippe Leclerc de Hautecloque geboren ('what's in a name'..).

Al een blozende baby van 1 jaar oud was P. Nowee, de onderwijzer die nog nooit in Amerika was geweest, maar 20 boeken schreef over de avonturen van Arendsoog en Witte Veder (zie stukje over Federer! Toeval?).

Onze Roger

(geschreven in de zomer van 2005 en nog altijd actueel gezien Federer's 8ste finale van een GP toernooi achter elkaar, Roland Garros, 8 juni)

Witte Federer en Arendsoog
Ik heb er niet veel van gezien, maar Roger Federer heeft weer toegeslagen op Wimbledon. Wat een speler! Bijna magie, wat hij uit zijn racket tovert. Op het heilige gras speelt hij altijd in smetteloos wit, je zou kunnen zeggen Witte Federer. Als ze dit gras hadden laten groeien sinds zijn eerste van de reeks winstpartijen achter elkaar op deze baansoort, dan stond ie nu tot aan zijn heupen in de zachtjes op de wind deinende sprieten. Maar goed, Witte Veder was toch maar een beetje het sukkeltje in de befaamde boeken van Arendsoog en Witte Veder, nog net geen Klukkluk, maar toch ..  Daarom past Arendsoog beter bij Roger.

Nieuwsbrief 2005

Ik wil jullie niet de kop van de nieuwsbrief van dat jaar onthouden (..):

MAYRHOFER MEDIA CIRCUS Jaargang 1, nummer 1  
Uitgever: De Bezige Beije
Drukker: De Roddelpers
Hoofdredacteur: Jan Koppensneller 

Na een korte maar heftige verhuizing in Rotterdam, is uw correspondent weer in Oostenrijk neergestreken,  in zijn geliefde Mayrhofen. Na een gemiddelde leeftijd van krap 19 en een half jaar van de (apres-)skiliefhebbers in Gerlos, nu te midden van gepensioneerden en andere wandelaars van gemiddeld bijna 91 min een half jaar.

1942

Midden in de Tweede Wereldoorlog. Ook veel over de Japanners en Nederlands-Indie. Daarom vermeldenswaardig dat Anneke Gronloh ("Paradisooooh..") dat jaar op Noord-Celebes werd geboren. Ook het licht zag onze Keesie Verkerk, de eerste Nederlandse wereldkampioen lange baan schaatsen, als ik me goed herinner. Uit Puttershoek kwam ie, zeg ik uit mijn hoofd. In die tijd zaten we nog met uit de krant geknipte schema's en een stopwatch in de hand voor de buis. Ik fiets al bijna het heden in..

Een vlieg

"Je zal maar een eendagsvlieg zijn en je dag niet hebben .."

In de hal van Halle

Sjors tegen Sjimmie
Sjors tegen Sjimmie
Echt gelezen op NOS teletekst, 15 juni 2007:

"Philipp Kohlschreiber heeft in Halle James Blake de toegang tot de halve finales ontzegd. De 23-jarige Duitser won met 6-4, 6-3 ... Blake was niet tevreden over zijn spel, maar uitte ook zijn ongenoegen over de organisatie, die wegens de regen het dak liet sluiten.." [ maar niet wachtte tot de baan opgedroogd was]

Heeft Halle een grastoernooi als voorbereiding op Wimbledon, gaan ze binnen spelen, in de hal!

Die James Blake (spreek uit: Bleek) is, jawel, de enige zwarte speler van naam in de Verenigde Staten. En wat dacht je van die Duitser, Kohlschreiber, te vertalen met 'houtskoolschrijver', zwarter kan het niet, dacht ik (..).

2055: Tijdreis

Toekomstdroom?
Toekomstdroom?
In een klap door de Tijdpoort gereden, zo van het heden de toekomst in. Net of ik van de Mont Ventoux zonder remmen naar beneden ben gedenderd, met 360 km/uur (de hoogste windsnelheid die, meen ik, op de top van deze uit het Franse landschap opspringende puist ooit is gemeten).

Ik kijk aan de Maasoever naar de 'Banaan', het net feestelijk geopende kantoorgebouw van 280 meter hoog, waarin het nieuwe hoofdkwartier van TomTom is gevestigd. Het kolossale gebouw hangt half over de rivier heen...

Het is herfst en de winter kondigt zich al langzaam aan. Wie zich de verhalen over het broeikaseffect aan het begin van dit millenium herinnert, glimlacht meewarig. Vorig jaar was de 22ste elfstedentocht van deze eeuw. Bleek het toch waar te zijn dat het smeltwater van de poolkap de warme golfstroom sterk zou doen verschuiven. Niettemin laten steeds meer computerberekeningen zien dat de koude winters in Noordwest Europa snel voorbij zullen zijn. Maar goed dat we massaal overgeschakeld zijn op waterstof in het verkeer. En de eerste proefcentrales waar stroom wordt opgewekt door middel van kernfusie werken naar behoren (..)

Golfen is gezond!

'The Grand Old Man of Golf' James Braid
'The Grand Old Man of Golf' James Braid
Een collega van me, Murthy, stuurde me dit verhaal:

An 80-year old man goes to the doctor for a check-up. The doctor is amazed at what good shape the guy is in and asks, "How do you stay in such great physical condition?"

"I'm a golfer," says the old guy, "and that's why I'm in such good shape. I'm up well before daylight and  out golfing up and down the fairways.

"Well ," says the doctor, "I'm sure that helps, but there's got to be more to it. How old was your dad  when he died?"
 

"Who said my dad's dead?" The doctor is amazed. "You mean you're 80 years old and your dad's still alive. How old is he?"
 

"He's 100 years old," says the old golfer. "In fact he golfed with me this morning, and that's why  he's still alive. He's a golfer too.

"Well," the doctor says, "that's great, but I'm sure there's more to it than that. How about your dad's  dad? How old was he when he died?"
 

"Who said my grandpa's dead?"  Stunned, the doctor asks, "You mean you're  80  years old and your grandfather is still living! Incredible, how old is he?"

"He's 118 years old," says the old golfer.
  The doctor is getting frustrated at this point, "So, I guess he went golfing with you this morning too?" 

"No. Grandpa couldn't go this morning because he's getting married today."  At this point the doctor is close to losing his temper,
 "Getting married! Why would a 118 year-old guy want to get married?" 

"Who said, he wanted to? The bride got pregnant..."

Lijst met oude top 10 woordcombinaties

- zonnebankrekening (30-5-07)
- zandbankstel (30-5-07)
- magneetservies (30-5-07)
- regenbuizerd (05-06-07)

Nederland wordt groener ..?

advertentie:

Firma Boris Kapplan
Voor aanplant van heesters, struiken en bomen. Wij bouwen aan een groener Nederland!
Weer een ritje met de auto gemaakt? Huur ons in om een boom te planten..

Kom gerust bij ons langs: Asfaltweg 234
Of maak een afspraak om ons langs te laten komen:
Truusje Worteltrek, 010-1234567

De berggids en Pauli

Ulrich Inderbinen was een wereldberoemde berggids uit Zermatt (zie onder "verhalen") die de meer dan respectabele leeftijd van 104 (..) bereikte. Een van de hoogtepunten van mijn wintersportweek in Zermatt was dan ook de foto die Jurri nam van "ons tweeen".

Killary Hlinton

Ik hoorde deze week dat de hele campagne van de twee kandidaten van de Democraten tot aan de eindstreep waarschijnlijk 1 miljard gaat kosten ..

Hoe kan Europa zo veel verschillen van een land waar de meerderheid van de mensen uit Europa afkomstig is?

Rita Verdonk probeerde het een paar weken geleden op zijn Amerikaans; het zag er niet uit! Wij zwaaien niet met z'n allen met vlaggetjes en we juichen op z'n best pas als de verkiezingsuitslag gunstig uitpakt.

Opvallend is dat Barack Obama (wie heeft die naam verzonnen?!) als politicus juist weinig typisch Amerikaans heeft, althans van wat we de laatste 10-20 jaar hebben gezien. Hij probeert vooral te overtuigen door wat hij zegt en door zijn uitstraling op het podium.

Hillary is heel slim, heeft ook zeker inhoud, maar zij heeft uiteindelijk dat typisch Amerikaanse, gebalde vuist, vechtersmentaliteit tonen, meer op de emotie van het publiek inspelen als onderdeel van het spel. In die zin is ze veel meer Killary Hlinton.

Barack kan dat niet. Wat moet je ook met Marack Obaba of Baback Orama, daar valt niets van te bakken dat op het sentiment speelt, althans in een voor de Amerikanen noodzakelijke overdreven stoere manier.

Wel typisch dat Barack weer beter scoort als het om harde pecunia gaat, ook zo typisch Amerikaans in de politiek.